Je wordt er niet goed van; vele politici proberen alles wat krom is recht te praten en komen hiervoor met de krankzinnigste argumenten aanzetten.
Erg genoeg dat hiermee een loopje met het gezond verstand van ons wordt genomen maar des te triester is dat de belangen van Suriname ernstig worden geschaad.
Het laatste staaltje van dit hopeloos gedrag mochten we gisteren ervaren toen de A Combinatie aangaf hun minister Amafo niet te zullen laten vallen; zonder overgens hard te maken waarom ze het niet verdiend de laan opgestuurd te worden; Ronnie Brunswijk, haar spreekbuis, kon dit niet goed aangeven.
Gezien zijn eerdere uitlatingen op dit stuk moeten we echter vrezen  dat hij niet begrepen heeft welke normen en waarden bewindvoerders in acht dienen te nemen.
Dit is precies waar het om gaat; een minister die zich niet schijnt af te vragen waar het geld vandaan gekomen is voor het vieren van haar verjaardag; iets dat zelfs een kind doet.
“Alice in Wonderland” zoals deze minister in de volksmond genoemd wordt, miste de moed toe te geven dat ze volkómen in de fout was gegaan, toen ze met de situatie geconfronteerd werd en om haar zwakte en onzekerheid te verbergen stelde ze een hoogst arrogant gedrag ten toon.
Neen, op dit stuk mag ze leren van Emmy Hart die haar grote fout om een leraar een klap te verkopen onmiddelijk als zodanig kwalificeerde en uitdrukkelijk nederig excuus aan de samenleving aanbood!
De schuld proberen af te schuiven op ambtenaren, getuigd van miskenning van het verstand van dit volk waar men wéét dat uiteindelijk de minister zélf verantwoordelijk is voor wat op zijn of haar ministerie gebeurt.
Niet dat Alice Amafo de eerste is die zo nadrukkelijk een scheve schaats gereden heeft; dit verschijnsel is eigen aan de patronage-politiek welke reeds jaar en dag de toon zet in dit land.
Omhoog gevallen bewindvoerders denken maar al te vaak dat het ministerie van hun vader is en ze een vrijbrief hebben voor het plunderen van de staatskas.
De bal ligt nu bij de president; hij behoort duidelijk aan te geven dat zulks gedrag niet kan worden getollereerd en moet hier paal en perk aan  stellen zelfs als kost hem dat het uiteenvallen van deze regeer-combinatie.
De meerderheid van ons volk verwacht niets minder van hem en indien hij dit doet, kweekt hij weer een beetje goodwill bij de samenleving
Doet hij het niet, of komt hij met een lapmiddel, dan is het zonneklaar dat we  een president hebben die crimineel gedrag binnen de eigen regering tollereerd en ligt de weg naar anarchie wagenwijd open.
Maar dan is er natuurlijk ook nog de mogelijkheid dat de hete aardappel van zijn bord wordt genomen als  Alice in Wonderland tot haar zinnen komt, terugkeerd naar de werkelijkheid en voor de eer van minister splelen bedankt.
Wie oren heeft die hore!

De storm ontstaan tijdens de voordrachten- en benoemingen van ambassadeurs, enige maanden terug, is intussen geluwd.
De kersverse vertegenwoordigers van Suriname zijn ondertussen afgereisd naar hun standplaatsen en hebben hopelijk hun werkzaamheden aangevangen.
Uiteraard zijn deze voor ons in nevels gehuld; er wordt immers nóóit aan de gemeenschap  gerapporteerd wat deze inhouden en welke [goede] resultaten de ambassadeurs voor de staat boeken.
Niet verwonderlijk overgens; veel wordt er door de ambassadeurs niet uitgevoerd, laat staan bereikt; van de kleine ambassadepost in Zuid- Afrika tot de zeer belangrijke in de VSA en Nederland.
Sommige lezers zullen ongetwijfeld nu uitroepen, “Kurt je bent te hard; geef de mensen tenminste een kans; ze zijn er pas!”
Ik vraag me wel af hoeveel kansen we in dit land nog moeten geven aan allerlei amateurs die nog nooit iets bijzonders hebben gepresteerd.
Neem bijvoorbeeld onze ambassadeur in de Verenigde Staten.
Toevallig ontmoette ik onlangs een topper die zich in de hoogste diplomatieke kringen in Washington beweegt.
Hij verzekerde mij dat om te slagen als ambassadeur in deze stad het van het grootste belang is dat je een insider (ingewijde) in het diplomatieke circuit bent; reeds vòòrdat je geloofsbrieven zijn geaccepteerd!
Betekent dat je het reilen en zeilen binnen dit gesloten gezelschap goed moet kennen en vooral dat men jóu kent.
Is dit niet het geval dat ben je buitengesloten en reiken je contacten niet veel verder dan uitsluitend formele.
Helaas is onze man in Washington geen ingewijde; erger nog: hij is een complete outsider (buitenstaander).
Niet alleen spreekt hij de taal gebrekkig, hij is ook onbekend met de cultuur van het land en kent geen persoon met enige invloed in heel Amerika en zeker niet in de gesloten diplomatenwereld in de hoofdstad van deze wereldmacht!
Zie daar het droevig gevolg van het benoemen van loyalisten, vrienden en vriendinnen op zulke belangrijke posten.
Nu heb ik het hier over de ambassadeur in Washinton maar we kunnen elke van de onlangs benoemden onder de loep nemen en we zullen ze, op één gunstige uitzondering na, allemaal te licht bevinden.
Onverkort geldt voor hun hetzelfde als wat voor Jack Kross geldt.
Mischien moet onze man in Washinton het systeem van benoeming van ambassadeurs bestuderen zoals dat in de VSA plaats vindt en dit rapporteren aan zijn baas.
Hij zal merken dat voordrachten uiterst kritisch worden bekeken en daarna pas goedgekeurd worden door het parlement in Washington!
Hij geeft zo dan een eerste invulling aan zijn job en wordt heel mischien toch een insider after all!   

Ik bezit een Surinaams paspoort; ik het Nederlandse ingeleverd bij terugkeer naar Suriname.
Ik heb dus gekózen voor de Surinaamse nationaliteit maar velen konden dit niet want door een bizarre situatie die in het internationaal recht geen weerga kent, is hun het Nederlanderschap van de één op de andere dag ontnomen en werden, of ze wilden of niet, met de Surinaamse nationaliteit in de maag gespitst.
Waarschijnlijk was de redenering bij de toenmalige [Surinaamse- en Nederlandse] politici dat, indien de keus aan hun werd gelaten, een belangrijk deel van het volk níet voor de nieuwe [Surinaamse] nationaliteit zou kiezen.
Immers, de explosieve situatie toenertijd, toen dagelijks vliegtuigen vol mensen het land verlieten, gaf reden genoeg het bovenstaande te bevroeden!
Zij die niet wegkonden of kozen te blijven is een groot onrecht aangedaan om een geboorterecht nl. het bezitten van een nationaliteit en de daaraan gekoppelde rechten zonder meer te ontnemen.
Zonder harde garanties van Nederland hieromtrent af te dwingen heeft de toenmalige Regering Arron ingestemd met de door Nederland gesuggereerde nationaliteitsregeling.
Een groot deel van de samenleving toen had bitter weinig vertrouwen in de politiek dit land naar grotere hoogten te kunnen stuwen en een rechtvaardigere maatschappij met welvaart en welzijn voor een ieder te kunnen vestigen.
Als we eerlijk zijn moeten we helaas bekennen dat de situatie geen sikkepit veranderd is integendeel! Nog steeds proberen vele landgenoten een  heenkomen richting Nederland te zoeken en verkeerd deze maatschappij op veel gebieden in een staat van ontbinding.
Indien we het Suriname van de afgelopen 32 jaar volgen moeten we constateren dat onze economie nauwelijks is gegroeid in deze periode, de kwaliteit van het leven met rasse schreden achteruit gegaan is en de vooruitzichten slecht zijn.
De recente IDOS peiling laat dan ook onverbloemd zien dat circa 75% van deze samenleving de regering van het moment een diepe onvoldoende geeft; merkwaardig is echter dat de bewindvoerders in het verleden ook slecht scoorden.
Blijkbaar willen de eigenaren van dit land toch iets heel anders.
Een complete nieuw “iets” maar wie van de oude garde is in staat dit te bewerkstelligen?
Allemaal hebben ze al hun kans gehad en er bar weinig van terecht gebracht.
Blijkbaar bestaat het nieuwe “iets” nog niet maar het is de hoogste tijd dat dit komt wil de generatie die nu aan het verdwijnen is nog meemaken dat het allemaal wél kan en de nieuwe die zo aanstonds aantreedt, alle gereedschappen krijgt dit land een waardige plaats in de wereldgemeenschap te geven tot Heil, Zegen en Voorspoed van dit Volk!

Wat er nu aan de hand is bij Telesur maakt het allemaal weer eens overduidelijk;
politiek is bestemd om aan de macht zijnde partijen en hun vrienden te bevoordelen, niets anders!
Ik zeg het opzettelijk zo hard want aan beleedheidsfratsen hebben de hedendaagse politici lak en niets en niemand schijnt ze te deren; dit is de waarheid en deze is hard.
Politieke partijen die nooit in het machtscentrum hebben gezeten zoals de A Combinatie en Pertjajah Luhur menen in een korte tijd te moeten doen wat de anderen, die vaker- en langer “power” hebben gehad, in veel langere tijd hebben klaargespeeld voor zichzelf en hun begunstigden.
Het is reeds lang duidelijk dat politieke partijen het invullen van personen in de vele Raden van Commissarisen die het overheidsapparaat kent, zien als dé gelegenheid om politieke aanhangers te”regelen”.
Bekwaamheden komen meestal op de laatste plaats en indien die er zijn, dan komen deze van onafhankelijke deskundigen
Mr. Humphrey Schurman wordt blijkbaar niet gelust want hij neemt de plaats in van een loyalist aan wie men die positie reeds heeft beloofd.
Aan de duidelijke kwalificaties van de top-advocaat die hij is, gaat men klaarblijkelijk voorbij!
Schandelijker kan het haast niet maar dit soort handelingen komen zo vaak voor dat menigeen in onze gemeenschap er met een schouderophalen aan voorbij gaat.
Indien men een screening van alle raden zou doen , kan weleens blijken dat 90% van de benoemingen op zuiver partij-loyalistische gronden heeft plaats gevonden waarbij het belang van de staat een zeer ondergeschikte positie inneemt.
Bij het particulier bedrijfsleven telt kwaliteit als voorwaarde nummer 1 maar bij de overheid is dit meestal het laatste waaraan gedacht wordt.
Neen, het is duidelijk dat we met dit beleid dat onze president goed schijnt te vinden want hij zwijgt als het graf, er absoluut niet komen.
Personen die in welke Raad van Commissarisen dan ook benoemd worden, behoren díe baggage te hebben die het bedrijf nodig heeft om het voorwaarts te stoten.
Het wordt tijd dat partijen die een gooi willen doen bij de komende verkiezingen, reeds nu duidelijke regels formuleren waaraan personen die voorgedragen worden, aan moeten voldoen.
Hierbij dienen bekwaamheid en afbakening van bevoegdheden de leidraad te zijn en geen andere duistere subjectieve motieven.
Aan personen die toevallig op hun voorzitter lijken of zich nog nooit bewezen hebben, heeft dit land tenslotte geen ene donder!

Barrack Obama heet hij, de jonge senator uit de Verenigde Staten, die als het ware uit het niets komt en een gooi naar het presidentsschap wil doen bij de verkiezingen die over twee jaar plaats vinden. 

Heel Amerika loopt met hem weg; hij brengt een krachtige boodschap en schijnt het vermogen te hebben om weg te nemen wat verdeelt en te versterken wat bindt. 

Hij weet als kleurling de raciale barrière die, ondanks propaganda naar buiten toe, nog bijzonder sterk is te doorbreken. Ook weet hij de ouderen nieuwe hoop te geven en de jongeren warm te maken om mee aan het politieke proces te doen. 

Een paar voornemens van hem zijn om het danig gedeukte imago, dat de Verenigde Staten onder president Bush heeft opgelopen, op te poetsen en de enorme binnenlandse uitdagingen waarvoor het land staat op te lossen waarbij de Amerikanen deel van de oplossing dienen te zijn. 

Dit is voorwaar inspirerend leiderschap en als het hem lukt zijn formidabele rivaal Hillary [Clinton], de grote tegenkandidaat voor de nominatie, te verslaan dan ligt inderdaad de weg naar het Witte Huis open. 

Wat kunnen wij voor ons land uit het voorgaande meenemen? 

Als eerste dat ons land nu eindelijk aan jong en insprerend leiderschap toe is dat de samenleving bindt, de ouderen hoop geeft en de jongeren aanspoort hun potentie ten volle te benutten. 

Als de nummerieke meerderheid van deze bij de stembus tot uitdrukking kan worden gebracht, maken we dan eindelijk de lang verwachte aardverschuiving bij de verkiezingen van 2010 mee. 

Leiderschap dus dat dit land op de rails naar hervorming van de totale gemeenschap kan zetten. 

Welke huidige politici en zij die zich geroepen voelen, hebben de moed reeds nú te zeggen dat ze ambitie hebben om dit land te leiden naar de zo begeerde betere toekomst? 

Niet zoals president Venetiaan die zich alle keren verschool achter een flauwe smoes en niet de moed had dit volmondig te bekennen; ook niet wat Desi Bouterse deed om zich te profileren en op het laatste moment terug te treden. 

Hoewel ons kiessysteem fundamenteel van het Amerikaanse verschilt, bijvoorbeeld Suriname kent geen rechtstreekse presidentsverkiezingen, heeft de samenleving wél alle recht om ver voor 2010 te weten wie zich sterk voor dit hoogste ambt maakt. 

Wie durft hier de kat de bel aan te binden? 

Zou weleens kunnen dat 2008 het jaar van de grote verrasingen wordt……wie weet! 

In ons land wordt er slechts één keer per jaar over onafhankelijheid gesproken en wel op 25 november tijdens de herdenking hiervan.
Jammer genoeg realiseren veel landgenoten zich niet dat om hieraan inhoud te geven er elke dag voor geknokt moet worden.
We zijn vaak nog koloniaal in denken en doen en het hebben van een plaats in de Verenigde Naties betekent nog niet dat we ook werkelijk onafhankelijk zijn.
Toegegeven, in de huidige wereldconstellatie is geen land totaal onafhankelijk; waar het echter om gaat is dat het in de eerste plaats op ons als natie aan komt om welvaart en welzijn te scheppen.
Wachten op hulp- en geld van donoren zal geen zoden aan de dijk zetten.
Er moeten de juiste keuzes worden gemaakt en rijkdommen en verworven heden mogen hierbij niet uit handen worden gegeven.
Geen enkele toevallige regering mag handelingen plegen waarvan de nadelige gevolgen op komende generaties zal worden afgewenteld.
We zijn steeds, bij gebrek aan beter, geconfronteerd geweest met zwakke regeringen welke de toebedeelde macht meer voor eigen gewin hebben gebruikt dan om de natie te ontwikkelen en zelfstandiger te maken.
Het zou binnen de context van deze rubriek te ver voeren de wandaden uit het verleden aan de schandpaal te nagelen maar de “overall” conclusie die velen trekken is dat ze er nu slechter aan toe zijn dan voor de Onafhankelijkheid.
Hoevelen doen er niet alles aan om aan een Nederlands paspoort te komen of zoeken een veilig heenkomen overzee?
Allemaal zaken die aangeven dat het leven hier niet dát is wat al die bestuurders steeds van het politieke podium beloven.
Als klap op de vuurpijl mogen we nu meemaken dat er een stukje souvereiniteit gewoon uit handen wordt gegeven aan de Fransen die op ons grondgebied mogen komen opereren.
Laten we  eerlijk hierover zijn; alle mooie praatjes van de minister Santoki ten spijt werkt dit verdrag veel meer in het voordeel van de Fransen dan van ons, al was het alleen maar omdat wij de veel zwakkere partij in deze deal zijn.
We zullen nog wel eens wat moois in de toekomst hierover kunnen beleven!
Inderdaad waarde lezers; onafhankelijkheid heeft veel facetten en niet in de laatste plaats het bezitten van een werkelijke nationale trots en een onwrikbaar geloof in eigen kunnen
voor de opbouw van dit land.
Laten we ons daarom opmaken mee te werken aan die bouw

Het bezitten van een huis (en bijbehorende grond) zou een basisgoed van elke Surinamer moeten zijn.
Jammer genoeg merken we echter dat al tientallen jaren een belangrijk deel van de samenleving deze mooie droom aan zich voorbij ziet gaan.
Ondertussen blijkt dat er wél grote lappen van ons grondgebied zijn weggegeven aan politieke figuren, favorieten en speculanten.
Onlangs toonde het parlementslid Jenny Simons aan de hand van verkregen copies aan dat sommigen van deze begunstigden het klaarspelen om in recordtijd een grondbeschikking te verwerven, terwijl ze waarschijnlijk niet eens de Surinaamse nationaliteit bezitten!
Als we hierbij de lijdensweg zien welke de gemiddelde Surinamer moet afleggen ter verkrijging hiervan, dan geeft zulks inderdaad te denken.
Een goed woning- en grondbeleid heeft nooit echt bestaan en elke partij- of combinatie die de afgelopen 50 jaar aan de macht geweest is heeft er wel voor gezorgd om gronden te verdelen aan politieke aanhangers en degenen die bereid zijn flink onder de tafel te geven.
Uiteraard kan zulks niet langer getollereerd worden want het wordt steeds erger; wat er nu bijvoorbeeld gebeurt op het Ministerie van Ruimtelijke Ordening heeft namelijk haar weerga niet.
Laat de leiding die daar de scepter zwaait zulks met enig recht durven te ontkennen.
Hij weet zelf heel goed hoeveel Chinezen die geen- of slechts een  korte tijd Surinamer zijn allemaal aan gronden hebben gehad en hoe kort het heeft geduurt deze te verkrijgen.
Het lijkt duidelijk dat hij daarvoor de opdrachten van zijn baas, de voorzitter van de Pertaja Lehur, ontvangt.
Deze had namelijk de pech om in een radio-interview in december, met de geraffineerde verslagever Cliff Limburg, zich hierbij danig in de nesten te praten.
Door het onbreken van duidelijke wet- en regelgeving op dit stuk, is de hele grondproblematiek uiterst corruptiegevoelig en politieke figuren zijn er schatrijk van geworden.
Tewijl vele Surinaamse ondernemers jaren aan een vergunning, waarmee concessiegrond gemoeid is, proberen te komen; krijgt de eerste beste vreemdeling die het daarvoor bestemde kantoor binnenwandelt zulks binnen een vloek en een zucht; hier is méér aan de hand en de gedachte van knoeierij kan je niet van je afzetten.
Harde bewijzen zijn niet altijd even makkelijk te leveren maar als de ambtenaren alerter zijn én aan de bel durven te trekken, dan ben ik ervan overtuigd dat het deksel van de beerput afschiet en er een ernstige overstroming plaats vindt waarbij de stank werkelijk ondragelijk zal zijn!

….Is zelden goed wordt weleens gezegd; dit geldt overkort voor de ontwikkelingen met betrekking tot de voorgenomen exploitatie van de bauxietvoorkomens in “West”.
Er zijn namelijk zaken gaande welke de toekomst van ons land voor de komende 25 jaar bepalend kunnen vormen.
Het maken van ecnomische analyses hierover laat ik, voor dit moment althans, gaarne over aan Richard Kalloe en de boys van Jet Investment; beiden kunnen dit immers op zeer indringende wijze doen!
Waarop ik mij wil richten is meer de politieke kant, [voor zover los te zien van het geheel].
Ook ík ben blij dat de president luistert naar de oproep van velen uit onze gemeenschap om het niet in zijn hoofd te halen met zijn onervaren ministers en een een groepje ambtenaren, zelf met deze geslepen haaien te gaan onderhandelen.
Hij suggereerde zelfs dat we ook met meerdere kandidaten aan tafel moeten gaan zitten; een heel goed idee!
De Alcoa en BHP zien de vaart natuurlijk aankomen en proberen de regering op te jutten om zo de poten onder hun stoel weg te zagen.
Minister Rusland zegt daarom terecht dat we niet overhaast moeten beslissen om een overeenkomst te sluiten.
Al het voorgaande is mooi maar opeenvolgende regeringen hebben beslist geen goede prestatielijst over het onderhandelen met multinationals; de onvoordelige deals in het verleden afgesloten spreken in dit verband immers boekdelen.
Men heeft geen uitgekristalliseerd idee wáár we als land naar toe moeten en hoe de ontwikkeling van West-Suriname daarin past.
Ook beheersen we de materie over het denkpatroon en de werkwijze van multinationals niet en hebben eenvoudigweg niet dát kader in huis voor dealen op dit niveau.
 Neen, de president moet zélf deskundigheid inhuren om een rapport te laten maken en niet afgaan op hetgeen hij van Alcoa/BHP voorgeschoteld krijgt.  
Met de eigen gegevens en aanbevelingen werken dus en als dat een aantal maanden duurt en nog eens zoveel maanden om te beslissen; laat het dan zo zijn.
De fouten uit het verleden moeten we niet herhalen want zoals moesje zegt: “betre mi mati mandi; mi boto no boro”(beter hard geblazen dan de mond gebrand).

De politiek schijnt zich ineens ernstig zorgen te maken over het wel en wee van onze jeugdigen!
De kwestie rond het verspreiden van digitale porno via cellulair toestellen, heeft de DNA en de president uit hun winterslaap wakker geschud want indien onze jeugd, niet díe aandacht krijgt die het verdient, dan  staat de toekomst van de natie op het spel.
Politieke partijen verkondigen tijdens de verkiezingstijd altijd van de daken hoe belangrijk onze jeugd wel is maar eenmaal aan de macht gekomen zijn deze mooie praatjes direct vergeten.
Wie in de regering en DNA bekommert zich eigenlijk nog over onze kinderen?
Met uitzondering van een gering aantal parlementariers zoals Jenny Simons en Yvonne Ravales heeft blijkbaar niemand immers tijd voor ze.
Over onze minister van Onderwijs, bij uitstek de persoon die zich met de ontwikkeling van de jeugd moet bezig houden, zullen we het maar niet hebben; veel verder dan wat lachen komt die immers nooit…
Duidelijk geen “role  model” om tot voorbeeld te strekken.
Hoewel sommigen van onze voorlieden spreken over een zwaar moreel verval zouden ze liever de hand in eigen boezem moeten steken als we naar hún gedragingen kijken.
Zien doen volgen, zegt het spreekwoord en het gedrag van de meeste leiders  is beslist geen goed voorbeeld voor onze kinderen; wat te denken van een voorzitter van het parlement die een veroordeling op zijn naam heeft wegens oneerbare handelingen met notabene een jeudige of van een minister die moest aftreden wegens vermeende wit-was praktijken van drugsgelden, het spul dat vooral jeugd letterlijk kapot maakt?
De lijst zou nog lang aangevuld kunnen worden maar de bottomline is dat wij als ouderen onze kinderen moeten vormen en tot voorbeeld strekken maar als veel van de ouders zelf zwaar gefrusteerd zijn vanwege weinig zicht op een goede toekomst door een reeds jaren stagnerende ontwikkeling van dit land hoe dan te verwachten dat de jeugd zich aan hun zal optrekken?
Neen, er is in principe niets mis met onze jeugd; het zijn ònze kinderen en we zullen tijd, geduld en begrip voor ze moeten opbrengen en vooral nooit in de steek laten.
Als we hun niet hebben om voor te leven wat is het leven dan immers nog waard?

Vroeger werd er op 5 december groots het Sinterklaasfeest gevierd.
De ouderen onder ons kunnen zich ongetwijfeld de prachtige intocht van de Sint bij de Marinetrap wel herrineren.
Helaas is dit festijn, waarop vooral de jeugd zich màànden van te voren verheugde, na de onafhankelijkheid van de lijst geschrapt.
Te koloniaal vonden sommigen; raciaal gedoe zeiden weer anderen; immers, de knechten waren zwart en de baas (Sinterklaas) was wit .
Hoe het ook zij, “Gudu Pa” en” Kinderdag” die ervoor in de plaats kwamen kunnen niet echt tot de verbeeldingskracht van de jeugd spreken.
Toch is er nog steeds  het Sinterklaasfeest in ons land en dat echt niet alleen op 5 december!
Blijkbaar heeft de Front Plus regering met aan het hoofd de president, deze taak overgenomen van de  geefse “Goed Heilig Man”.
Geefs overgens alleen voor bepaalde groepen; de loyalisten en de buitenlandse bedrijven.
Waar de Sint cadeautjes uit de eigen zak weggaf, geeft de president echter bezittingen van de natie weg.
Met name aan de buitenlandse bedrijven, zoals Alcoa, Billiton en Cambior, welke elke wens, als een verwend kind, grif in vervulling zien gaan en waarbij het eigen Surinaams belang er bekaaid vanaf komt.
Ons goud wordt voor een habbekrats weggedragen; daags terug konden we nog vernemen dat er nog meer concessie-aanvragen zullen worden ingediend, om de plundering te kunnen voortzetten!
De bauxietreserves in west Suriname zullen ook voor een slordige grijpstuiver van de hand worden gedaan want als de buitenlander iets vraagt, beeft het gezag in dit land.
Het ergste van de hele zaak is echter dat we onze eigen mensen “gratis” weggeven aan het buitenland, ons intellect trek weg en geen gezagsdrager die ze voor dit mooie land probeert te behouden.
Onze kinderen vertrekken massaal, op zoek naar beter, en geen president of minister die probeert mogelijkheden te scheppen om deze hier te laten studeren en alzo te behouden.
Het is een feit dat opleidings-instituten hier absoluut niet beantwoorden aan de aspiraties van vele jonge Surinamers maar inplaats van deze te upgraden wordt het met de dag erger met het onderwijs in dit land.
Die minister van Onderwijs wéét niet eens wat er gaande is en leeft in zijn eigen simpele droomwereld!
Neen, waarde lezers, aan dit soort Sinterklazen heeft Suriname inderdaad niets; had dan maar liever de echte Sint behouden; pepernoten en speculaas smaken tenslotte zo slecht nog niet!