Suriname Netwerk

SCHRIJVEN

Kurt Jessurun — Fri, 11 Jan 2008 19:12:05 +0000

Ik heb de gewoonte oude stukken, kranten, boeken, video’s, etcetera jarenlang te bewaren om ooit eens te gebruiken als naslagwerk.
Onlangs bladerde ik door wat oude papieren en kwam tot de onthutsende ontdekking dat ik nu reeds bijkans 17 jaar op regelmatige basis stukken over politiek en ideëen hoe het, naar mijn mening althans, beter zou kunnen gaan in ons land in de locale media publiceer.
Ik merkte ook dat als de data bijgewerkt zou worden, vrijwel alles uit 1990 zonder meer van toepassing zou kunnen zijn anno 2007.
Dat zette me toch wel even aan het denken….
Legt al dat geschrijf van mij en dat van anderen dan echt geen zoden aan de dijk?
Blijkbaar in ieder geval niet bij degenen die dit land al zo lang leiden.
Nog steeds dezelfde gezichten, sommigen zelf van vér daarvoor, midden jaren vijftig, zestiger, zeventiger jaren….
Ik kwam ook een foto van president Venetiaan uit 1956 tegen toen hij net geslaagd was van de AMS.
Hij was jong en zag er strijdvaardig uit; niet iemand die zich knollen voor citroenen liet verkopen.
Wat is er van al die revolutionaire idealen van toen overgebleven, vroeg ik me af.
Ik kwam ook een foto-collectie uit het Suriname van weleer tegen met foto’s uit de 19de- en begin 20ste eeuw.
Wat zag alles er vredig en charmant uit; of het echt zo was waag ik echter te betwijfelen want er was ook bijzonder veel armoede en als je arm was maakte je geen schijn van kans in die tijd.
Ook toen was dit land een verarmde kolonie die slechts geld kreeg als er wat uit de begroting van het toenmalige Nederlands Indïe overbleef
Ik ben nog vele uren bezig geweest die dag en besefte op het eind dat in gedachten verzonken zijn over het verleden, anders dan uit een beetje nostalgie, zinloos is.
Het leven gaat voort en wat telt is de toekomst; immers aan wat al gebeurd is kunnen we geen zier veranderen maar de toekomst daarentegen ligt in onze handen en op ons komt het uiteindelijk aan!
Ach dacht ik zo; als Surinamers eens konden beseffen dat wij vooruit moeten, dromen over de toekomst en bovenal er daadkrachtig naar toe werken.
Inderdaad; alleen schrijven over al het mooie wat zou kunnen, brengt moesje tenslotte niet naar Parijs.
Ik ben dan ook van plan om op korte termijn alle rechtgeaarde landgenoten uit te nodigen om samen met mij een spannende reis te ondernemen.
Ik ben ervan overtuigd dan in ieder geval de jeugd meegaat; het is tenslotte hun toekomst, het avondtuurlijke zit ze in de genen en het vuur in hun is onuitblusbaar.
We kunnen dan zo eindelijk een stoffig hoofdstuk uit onze geschiedenis afsluiten en een nieuw boek openen waarvan de bladzijden nog onbeschreven zijn.
Het oude heeft dan afgedaan en wat de toekomst brengt ligt aan ons; als ik, en met mij anderen, deze uitdaging aan de natie doe, wie heeft er de moed om niet mee te gaan?

©KURT JESSURUN
15 aug. 2007

ECONOMIE

Kurt Jessurun — Fri, 11 Jan 2008 19:10:57 +0000

Ik behoor niet tot de fanclub van deze regering; dat zal voor een ieder wel duidelijk zijn.
Hierin sta ik niet alleen want volgens de laatste opiniepeiling geeft het overgrote deel van dit volk hun een dike onvoldoende over het tot nu toe gevoerde beleid.
Je vraagt je wel af hoe het komt dat deze bewindvoerders zo zeldzaam hardleers zijn; ligt het aan kwaadwilligheid, domheid of aan een totáál onvermogen?
Wie zal het zeggen maar feit is wel dat ze op vrijwel geen enkel stuk er iets goeds van brouwen getuige de constante miskleunen.
Of we het nu hebben over de president, die blijkbaar geen énkele boodschap voor de natie heeft, tot de ministers waarvan sommigen een beleid voeren welke op z’n zachtst gezegd aan corruptie grenst; krachtige- en positieve wapenfeiten kunnen er helaas niet vermeld worden.
Neem onze economie bijvoorbeeld; aan een beleid op dit stuk, zo het er is, kan geen touw vast geknoopt worden, alle mooie praatjes ten spijt.
Als ik nu, net als de trouwe lezers van de rubriek Internationale Kapitaalmarkt, moet vernemen dat men ondanks de harde lessen op dit stuk, aan een wildvreemd Chinees bedijf zonder enige ervaring op het gebied van de bosbouw vele tienduizenden ha. in concessie heeft gegeven dan voel ik echt een razernij in me opkomen.
Vooral als blijkt dat men [het Chinees bedrijf] pas met deze concessie in de hand, liquide middelen (geld) gaat zoeken voor de financiering ervan!
Dit kan, zoals de schrijvers van deze rubriek aangeven, ons weleens duur te staan komen en uiteindelijk betalen wij het gelag, nadat een ieder van de bij deze deal betrokken spelers hun deel hebben gehad.
Gelukkig dat de Jethoes [schrijvers van de Internationale Kapitaalmarkt] zo opmerkzaam zijn want van deze regering met hun zogenaamde transparantie horen we dit nooit!
Wij geven wél voor de zoveelste keer uit handen wat we zelf kunnen verwezelijken; blijkaar is de klap die we op de neus gehad hebben met de Cambior-deal niet genoeg en staan weer toe dat deze bewindvoerders dit volk een zoveelste loer draaien.
Er gaat met deze deal, net als bij die bij Cambior, veel geld verdiend worden maar niet door Moesje, Paé, Mai en zeker niet door zij die straks dit land zullen overnemen.
Het blijkt weer ten overvloede dat dit wat zich nu beleid noemt, geen enkel vertrouwen in eigen kunnen van Surinamers heeft en zich tevreden stelt met de kruimels die uit deze deal zullen voorkomen.
Dit soort bedrijven vernietigd de natuur en wij ontberen controle-mechanismen op elk gebied om ze aan regels te kunen binden.
Goeie genade; we gaan naar de bliksem als we niet uikijken en ik roep daarom de leden van De Nationale Assemblee op deze zaak zeer grondig uit te zoeken en haar veto erover uit te spreken.
Als ze niet goed begrijpen wat voor smerig spel er wordt gespeelt, laten ze twee tickets voor de Jethoes sturen zodat deze het hun kunnen komen uitleggen!
Dit is geen schande, de materie is moeilijk en niet direct voor een ieder te begrijpen. Bovendien zijn dit onze eigen experts op hetgeen zich op de internationale kapitaalmarkt afspeelt.
Assemblee-leden, laat ook deze grens niet overschreden worden; we geven alles wat onze kinderen van ons moeten erfen steeds maar gratis weg.
Denk eraan dat de rekening die door u betaald gaat worden in 2010 heel hoog gaat blijken te zijn als u niet werkt voor zij die u daar hebben gezet!

©KURT JESSURUN
08/09/2007

UITDAGINGEN

Kurt Jessurun — Fri, 11 Jan 2008 19:09:17 +0000

Velen onder ons, niet in de laatste plaats uw columnist, zeggen al een tijdje dat ons land, aan het begin van deze eeuw, op een kruispunt is beland.
Er moeten harde keuzes worden gemaakt, welke opoffering van ons zullen vergen om de toekomst van dit land en onze kinderen veilig te stellen
De realiteit is echter dat niet alleen Suriname maar de hele wereld, waarvan wij onderdeel uitmaken, op een kruispunt staat.
Eén waar er beslissingen moeten worden genomen om de komende decennia het hoofd te bieden aan de vele uitdagingen die op de mensheid afkomen.
We hoeven hierbij slechts te denken aan het effect van de “Global Warming” waarbij, door stijging van de temperatuur, de zeespiegel aanmerkelijk kan stijgen en hierdoor overstromingen- en andere rampen eerdere regel dan uitzondering zullen worden.
Maar er is méér; het opraken van de aardolie-reserves, het sterk toenemend wapengeweld, het uitbreken van ongekende epidemiëen welke enorme aantallen slachtoffers kunnen eisen, enzovoorts, enzovoorts.
Dit alles is echt niet een”ver-van-mijn-bed” show zoals velen onder ons wel denken.
Ze beseffen bijvoorbeeld niet dat door de sterke stijging van de zeespiegel, de gehele kustvlakte waar 95% van onze bevolking woont, onder water zal geraken als we niet reeds nu beginnen na te denken over te treffen maatregelen!
Er is dus werk genoeg aan de winkel; oplosingen voor deze uitdagingen zal niet komen door, zoals onze cultuur is geworden, dagenlang slap te kletsen op seminars, workshops en lezingen maar door juist daadkracht te tonen.
We moeten als Surinamers nú een paar voornemens met z’n allen maken en hoeven daarvoor écht niet te wachten tot 31 december aanstaande.
De politiek zoals we die kennen heeft ons te veel verdeeld en de leiders zijn niet in staat deze samenleving te mobiliseren en bij elkaar te brengen.
Terwijl we druk bezig zijn met elkaar te kissebissen tracht Frankrijk zich meester te maken van een groot stuk van ons teritoir, blijven de multinationals dit land leegplunderen met goedkeuring van de machthebbers en groeit de Chineze- en Braziliaanse volksverhuizing ons boven het hoofd!
Zelfs een leerling van de lagere school kan dit rijtje nog aanmerkelijk aanvullen.
Men houdt ons voor dat het goed gaat met de economie maar ik trap geen open deur in door te stellen dat de gemiddelde Surinamer daar bitter weinig van merkt.
Landgenoten, denk na over uw bijdrage om dit tij te keren en weiger te accepteren dat wat niet in het voordeel van ons land is en in het verlengde daarvan, voor u en uw gezin.
Maak vandaag nog een voornemen om te breken met “business as usual”; eis van de politici concrete zaken voor de vooruitgang van de natie en welzijn voor u en uw gezin.
Bereidt u zich echter vooral voor op het nieuwe dat komen gaat want ik ben er van overtuigd dat als we de juiste keuzes maken en de mens hierbij centraal stellen, de Surinamer dé spil is waarom alles gaat draaien en kan dit land binnen een relatief korte tijd tot één van de welvarendsten ter wereld behoren.
Mijn lijfspreuk is immers: “If you can dream it, you can do it” (als je erover kan dromen, dan kán je het doen); ik hoop van harte dat het ook de uwe kan zijn!

01/09/2007

SCHOOL

Kurt Jessurun — Fri, 11 Jan 2008 19:07:25 +0000

Het einde van het schooljaar is nabij en de vacantie reeds in zicht.
Zoals reeds jaren het geval is, varieren examen-resultaten van slecht tot bar slecht en het aantal zittenblijvers is vaak genoeg onacceptabel hoog.
Worden mischien de leerlingen en studenten steeds dommer of zijn er toch andere aanwijsbare oorzaken mogelijk?
Als opeenvolgende regeringen stellen dat de jeugd de toekomst is, hebben ze absoluut gelijk; als we echter kijken wat ze op het stuk van verbetering van het onderwijs hebben gepresteerd kunnen we concluderen dat dit allemaal gezwets in de ruimte is geweest.
“Put your money where your mouth is” zegt men in de Verenigde Staten hetgeen zoveel betekent als “voeg de daad bij het woord”.
Het is nu eenmaal onvoldoende als men in een regeringsverklaring met mooie volzinnen de goede voornemens op dit stuk kenbaar maakt zonder een gedegen plan voorhanden te hebben om ons onderwijs die volwaardige plaats te geven die het vroeger had.
Ach, dit alles zijn we reeds jaren gewend van onze politici maar de vraag is hoe lang we dit allemaal nog zullen accepteren.
Ik vertel natuurlijk niets nieuws als ik stel dat wat we nu hebben aan beleidsmakers ook geen zier van die goede voornemens terecht zullen brengen.
Díe taak zal toebedeeld worden aan de nieuwen die na dit rampzalig beleid zullen aantreden.
De leerlingen en studenten zijn echt niet dommer geworden; waarschijnlijk hebben ze een véél beter idee van hoe de wereld in elkaar zit dan toen ik naar school ging, jaren terug.
Wat ze nodig hebben zijn aanmoediging, interessante leerstof en goede vooruitzichten op de toekomst.
We moeten onze onderwijzers en leraren goed toerusten voor de hun toebedeelde taak; immers, we leggen het lot van onze kinderen voor een belangrijk deel in hun handen.
Wilgo Valies heeft gelijk als hij stelt dat de beloning volstrekt onvoldoende is maar er is natuurlijk meer dat ontbreekt.
De onderwijsgevenden moeten bij voorbeeld ook getraint worden in moderne opleidings- en vormings-technieken en behoren een mentor voor de aan hun toevertrouwde leerlingen of studenten te zijn.
Als men constant leerlingen test, dan lijkt het mij dat ook zij moeten worden getoest of de leerstof wel op de juiste wijze wordt overgebracht.
Het belangrijkste is echter om goed vast te stellen wat we met ons onderwijs willen bereiken; dus hoe het de nationale doelen zoals de ontwikkeling, met de productie als centrale spil, kan ondersteunen.
Als we het erover eens kunnen zijn dat uitstekend onderwijs een van de top-prioriteiten van de komende regering moet zijn dan hebben we al een uistekend begrip waar onze toekomstige voorlieden naar toe moet koersen.
Want ook voor de vorming van onze kinderen geldt, zoals uw columnist al vaker heeft gezegd:” uit Gods hand gekregen, aan ons is het nu gelegen!

25/07/2007

SURINAME IN FANTASY LAND

Kurt Jessurun — Fri, 20 Jul 2007 02:44:46 +0000

Beleidsmakers houden er de onhebbelijke gewoonte op na om de mooiste verhalen op te hangen aan de samenleving!
In geur en kleur verteld men dan, vooal als de verkiezingen in aantocht zijn of als men weinig heldendaden heeft verricht tijdens de regeerperiode, wat Suriname allemaal niet in de schoot geworpen zal worden.
Altijd betreft het hele leuke dingen die voor het volk gedaan zullen worden en de grote deals die de staat ten deel zullen vallen.
Dit alles overgens zonder enige inspanning van de staat en de samenleving te vragen.
Zulke sprookjes werden reeds ten tijde van de regering Pengel verkondigd en deze trend zet zich tot de dag van vandaag onverminderd voort.
Voor wat deze regering betreft, komt dit voornamelijk uit de koker van de Pertajah Lehur die ons reeds wist te vertellen dat een wazige investeerder uit Azië (van waar anders ?) een groot hotel in Para zou bouwen dat honderen miljoenen zou gaan kosten en waar Suriname flink aan zou verdienen.
Investerings-aanbiedingen komen van alle kanten op ons af, uit China, India, Taiwan; je hoofd tolt ervan.
Enige weken terug werden we ook “opgeschrikt” met een verhaal over een zogenaamde Emerald Investment Group die dik geld zou beleggen in allerlei sectoren.
Jammer genoeg is er heel weinig informatie over deze Emerald te vinden; een investeerder met zoveel blad, daar zou men toch wel wat van af weten, zou je zo zeggen.
Geen wonder dat minister Michael er zo terughoudend over deed toen hij hierover aan de tand door de journalisten werd gevoeld.
Om niet onder te doen komt mevrouw Joella, vertegenwoordigster van ons land bij koningin Beatrix, als een donderslag bij heldere hemel aanzetten met weer een raadselachtige investeerder die het lieve sommetje van twee miljard Euro zomaar ineens in de Republiek wil stoppen.
Wat niet duidelijk is wat Joella in Den Haag te bespreken had met een Chineze groep; zou toch via “onze man in Beijing” moeten gaan, dacht ik zo…
Die relatie met de Holland China Economic Trade Promoting Organization snap ik ook niet; de zoveelste ondoordringbare organisatie; mischien ter gelegenheid van deze deal uit de grond gestampt?
In ieder geval kent Google (zoekmachine op internet) ze niet.
We zijn blijkbaar te dom om niet door te hebben wat voor politiek spelletje deze Joella, met goed vinden van haar grote baas aan het spelen is; althans dat denkt ze.
Je wordt er niet goed van, denkt die mevrouw de ambassadeur dan werkelijk dat we niet weten dat die Chinezen uit Beijing niet voor een gat te vangen zijn en dat ons hoofd geboord is?
Mischien moeten we al die miljarden die we kunnen krijgen, door ons land en onze ziel te verkopen, bij elkaar optellen en onder de 430.000 Surinamers verdelen; dan krijgt iedereen tenminste wat en worden we de moderne slaven in dienst van 100 investeringsgroepen!
Overgens, wat die Chineze allemaal niet van plan zijn in ons mooi landje; ik denk dat ik maar Mandarijns ga leren spreken, de toekomstige taal van Suriname!

PARLEZ-VOUS FRANÇAIS?

Kurt Jessurun — Fri, 13 Jul 2007 01:59:15 +0000

De regering schijnt in een diepe winterslaap gesust door de mooie praatjes van de Franse ambassadeur die in alle toonaarden ontkent dat ze ook maar enige beheersdaad op ons grondgebied uitvoeren. Dit betekent echter niet dat de samenleving dit ook moet doen.
Wij beschikken nog niet over alle informatie en feiten, maar als wat hieromtrent beweerd wordt voor slechts 10% waar is, dan is dit al erg genoeg.
Niet zolang terug waarschuwde ik al om op te passen met gezamelijke oefeningen en verkenningen met Franse troepen op ons grondgebied.
Blijkbaar vonden de Fransen het niet nodig om in de door hun betwiste driehoek dit ook gezamelijk te doen!
Het is natuurlijk te hopen dat de ministers Santhoki en Fernald als eersten wakker worden maar gezien de twijfeldende uitspraken van deze laatste ben ik absoluut niet gerustgesteld.
Het is waarschijnlijk te veel gevraagd van de daadkracht van deze president om als eerste hier een initiatief te nemen en een daad te stellen maar wachten op de volgende regering kan wel eens te laat blijken te zijn.
Hierdoor zouden we voor de zoveelste keer achter de feiten blijken aan te lopen; opeenvolgende regeringen blijken er namelijk niet van doordrongen te zijn dat vanwege de enorme rijkdom van dit land alles- en iedereen er als vliegen op een taart op afkomen.
Er zijn talloze voorbeelden dat wanneer het om kostbare bodemschatten gaat, geen enkel land te vertouwen is. Om er maar een paar te noemen: de eeuwenlange uitbuiting door Nederland van de toenmalige koloniën, Nederlands Oost-Indie, Nieuw Gunea en Suriname; de kwestie van de zeegrens met Guyana welke nog steeds speelt; de invasie van de Verenigde Staten in Irak om zich te verzekeren van de olie-rijkdommen van dat land; het wegdragen van diamanten, uranium en andere delfstoffen door Franrijk en België in Afrika.
De lijst is lang en ik volsta hiermee maar om die Fransen op hun woord te geloven zou heel dwaas zijn en niet van enige realiteitszin getuigen.
Goede raad is duur maar ik hoop dat het besteedt is aan deze regering.
Neem voor de verandering het initiatief in deze kwestie; als we als Surinamers zeggen- en ervan overtuigd zijn dan de driehoek van ons is, begin er beheersdaden uit te voeren door bijvoorbeeld daar tot nationaal natuurgebied te verklaren vallend onder ons beheerssysteem.
We moeten geen onduidelijkheid bij niemand laten bestaan dat beide, door Guyana en Frankrijk, betwiste gebieden Surinaams grondgebied zijn en dat we bereid én in staat zijn er beheersdaden uit te oefenen.
Lijkt me dat hier voor onder anderen LBB, SBB en het Nationaal Leger een dankbare taak is weggelegd die aan talloze jonge Surinamers een uitdaging kan bieden.
Behoud van de twee genoemde gebieden voor ons land is een nationale zaak maar vereist wilskracht, daadkracht en resolute actie.
Praat ú Frans, Mijnheer de President?

DE NATIONALE ASSEMBLEE

Kurt Jessurun — Fri, 06 Jul 2007 03:54:32 +0000

Vele landgenoten denken dat ons land slechts één schouwburg van enig kaliber rijk is; niets is echter mnider waar!
Ook in ‘lands vergaderzaal, De Nationale Assemblee, kan men van toneelstukken “genieten”; weliswaar van een zeer bedenkelijk niveau en veel van de acteurs komen vaak niet eens opdagen.
Maar ja, als het warm is en je niets te doen hebt kan je de tijd in een goed gekoelde ruimte doorbrengen en kijken wat de regisseur, zo hij aanwezig is, ervan terecht brengt met zijn acteurs.
Beste lezers, het klinkt mischien spottend maar het is de bittere waarheid.
Ons hoogste college van staat, waar regeringsbeleid getoest dient te worden, wetten moeten worden aangenomen en gedebateerd over het reilen en zeilen van ons land, doorstaat elke vergelijking met de schouwburg Thalia glansrijk. Daar wordt er echter professionele toneelkunst vertoond terwijl men in DNA niet verder komt dan een slechte klucht.
Immers dat is precies wat zich daar afspeelt en de samenleving is het beu; niemand schijnt zich ervoor te interesseren; hooguit nog minachting voor wat daar elke keer weer vertoond wordt.
Een coalitie en een voorzitter die de oppositie mondood proberen te maken terwijl deze elke gelegenheid te baat neemt de coalitie te dwarsbomen door geen quorum te verlenen.
Triester kan het haast niet; niet alleen dat het belang van ons land hiermee niet gediend wordt; sterker zelfs, het wordt regerecht ondermijnd en een grotere geldverspilling is nauwelijks denkbaar.
De irritatie van de opposite is begrijpelijk maar hun actie nog steeds onterecht.
Immers, de arena waar je vecht is die vergaderzaal en niet de fractiekamer.
Door geen quorum te verlenen doe je precies hetzelfde wat de coaltie indertijd deed en het belang van het volk en de democratie wordt op deze wijze absoluut niet gediend. Uiteraard dienen de leden van de coalitie te verschijnen want als er door de eerder genoemde reden niet vergaderd kan worden betekent het dat de coalitie ook geen donder uitvoert.
Aan de oppositie geeft ik het volgende mee: ga en vecht, al zet de voorzitter, die steeds meer dicatatoriale trekken vertoond, je er nog zoveel keren eruit. Weiger te gaan laat je dan maar eruit dragen door de politie.
Vecht voor het belang dat je zegt te verdedigen en laat zien dat je tanden hebt.
Wat de coalitie betreft heb ik slechts dit te zeggen:jullie zijn er niet om wanbeleid te gedogen, laat staan te verdedigen.
Er gaat veel mis momenteel; dit volk heeft er schoon genoeg van en eist dat haar belang gediend wordt door de personen die zij daar geplaatst heeft..
Leden van ons parlement, laat het niet zover komen dat de volks-vertegenwoordiging radeloos, het volk redeloos en het land reddeloos zijn.
Maar aan alles komt een einde; de rekening welke gepresenteerd wordt bij de volgende verkiezing gaan jullie écht niet kunnen betalen!

HUN TOEKOMST LIGT IN ONZE HANDEN

Kurt Jessurun — Sat, 30 Jun 2007 00:34:26 +0000

Velen zeggen het, weinigen doen het; de jeugd is de toekomst maar wie geeft daadwekelijk hier inhoud aan?
In ieder geval niet de politiek want als leiders jongeren niet voorbereiden tot overname is dat al een valse start.
De voorlieden beseffen vaak niet dat het moment dat ze overnemen ze zulks moeten beginnen te doen; immers, voor dat je denkt is de tijd dáár om de fakkel door te geven!
Politiek heeft echter een remmende werking op alles dus ook op dit; leiders willen aan het roer blijven tot dat de dood hun de aardse werktuigen uit handen slaat.
Het is meer dan ooit de tijd om de jeugd centraal bij de ontwikkelingen te stellen.
Er worden weinig kansen in eigen land geschapen voor jongeren hetgeen tot gevolg heeft dat hun volledige potentie niet tot uiting komt.
We hebben waarschijnlijk reeds een generatie verloren omdat door het ontbreken van mogelijkheden, velen van hun dit land hebben verlaten of niet de juiste kennis hebben vergaard, buiten hun schuld om.
Om jongeren te behouden zullen hìer zelf voldoende kansen geschapen moeten worden om ze niet zonder meer laten vertrekken.
We moeten hun ook aanmoedigen en behandelen zoals dat nu vereist is; om alleen maar kritiek uit te oefenen en ze als onmondige kinderen te behandelen past niet in deze tijd. Ze worden onderschat maar de jeugd weet vaak veel meer van communicatiemogelijkheden, computers en techniek af dan hun ouders.
Ook behoren ze een behoorlijke bagage aan morele- en ethische waarden en normen mee te krijgen want ouderen vergeten te vaak dat wat ze zaaien, ze ook zullen oogsten.
Dit land is, als we naar de bevolkingsopbouw kijken, een land van jonge mensen en het zou van wijsheid getuigen indien er door de volgende regering een overheidsbeleid wordt ontwikkeld dat deze jongeren ook inpast om in een periode van pakweg 5 – 10 jaar vollédig over te nemen.
Een land dat ontwikkelingen in de wereld wil bijbenen moet in een periode van 20 jaar nieuwe, jonge en dynamische leiders kunnen voortbrengen!
Dit alles begint uiteraard bij de vorming binnen het gezin en het onderwijs.
Binnen de context van dit artikel zou het te ver voeren om in details te treden maar toekomstig beleid moet zich richten op uitstekend onderwijs, recreatiemogelijkheden, goede- en voldoende werkgelegenheid en huisvesting, om slechts enige voorbeelden te noemen.
Om Suriname een draai van 180 graden te geven en op het pad van vooruitgang te zetten, is niet zo moeilijk als velen ons willen doen geloven.
Als goedwillende Surinamers, zeker zij die nu de laatste ronde ingaan, zich daadwerkelijk willen inzetten voor de jeugd dan is de toekomst van dit gezegend land zondermeer verzekerd en is er geen grens aan onze mogelijkheden.
God zij met ons Suriname, hij verheft ons heerlijk land!

Shane Jessurun jongste piloot van US Airways

Vincent Kenswil — Wed, 27 Jun 2007 18:40:34 +0000

25/06/2007

Foto’s / Collectie Familie Jessurun -

Paramaribo - Hij is Surinamer, 19 jaar oud en nu al bevoegd een CRJ700 straalvliegtuig met een capaciteit van 70 personen te besturen.

Shane Jessurun rondde onlangs met succes een intensieve training op straalvliegtuigen af bij de US Airways group, een der grootste luchtvaartmaatschappijen in de Verenigde Staten, en is hierdoor ook de jongste piloot onder de bemanning.
Shane is geboren te Paramaribo in 1987 en zoon van Kurt en Monique Jessurun. Hij bezocht achtereenvolgens de Glenn Weisz-, de Christus Koningschool en het HAVO. Door de stakingen in 2004, die het onderwijs op die instelling volkomen ontwrichtte, waren zijn ouders gedwongen hem op de privéschool Alpha Max te plaatsen. De leiding van die school speelde het klaar om Shane binnen luttele maanden klaar te stomen voor een naadloze aansluiting voor vervolgonderwijs in de VS. In december 2004 vertrok Shane naar Florida, USA, alwaar hij zijn opleiding tot Bachelors of Science(BSc) begon.
Vroeg in het voorjaar van 2005 begon Shane zijn vliegtraining en behaalde binnen 18 maanden achtereenvolgens zijn private, instrument, commercial en twin engine ratings.
Naast zijn hobbies, bodybuilding en guitaar spelen, maakte hij goede vooruitgang in zijn college-opleiding, vloog veel in de Tampa Bay area (Florida) en naar de Bahamas en Mexico.
Hoewel hij nog niet in aanmerking komt om het ATP-examen te mogen afleggen, waarvoor je 23 jaar moet zijn en omdat hij nog geen respectabel aantal vlieguren in zijn logbook heeft staan, sollicteerde hij met veel durf toch bij vooraanstaande airlines. Hier worden normaliter zeer ervaren en oudere piloten aangenomen.
Na een uitgebreide selectieprocedure werd hij als jongste in een zeer selecte groep uitgekozen voor intensieve training op straalvliegtuigen bij de US Airways group.
Aan het begin van een veelbelovende carrière gaat Shane vliegen in het noordoostelijk deel van Amerika, met uitzwaai naar Canada en het Caribisch gebied. “Hij is bijzonder gemotiveerd en steekt zijn Surinamerschap niet onder stoelen of banken”, zegt vader Kurt, met gepaste trots. “Hij is een bescheiden, rustige jongeman die overal opvalt, niet alleen door zijn impossante fysieke verschijning maar vooral door de kalmte welke hem eigen is.”
Volgens Jessurun kan Suriname lessen leren uit het verhaal van Shane, dat “indien daartoe in staat gesteld, jonge Surinamers voor niemand onder hoeven te doen, en dat in dit geval ook letterlijk geldt: the sky is the limit!” Hij vindt het meer dan noodzakelijk om in Suriname zèlf voldoende mogelijkheden voor jonge Surinamers te creëren zodat die hun dromen ten volle kunnen benutten, “tot voordeel van zichzelf én onze jonge republiek”.-.

BLA, BLA, BLA

Kurt Jessurun — Wed, 20 Jun 2007 02:38:13 +0000

BLA, BLA, BLA

Als je naar de volksvertegenwoordigers en beleidsmakers luistert, dan vraag je jezelf in gemoede af wat ze eigenlijk écht te zeggen hebben.
Bitter weinig; degenen die iets substantieel te vertellen hebben zijn immers op de vingers van één hand te tellen.
Wat de overigen zeggen kan eenvoudig vervangen worden door, bla, bla, bla; niets dus.
Ze praten wel veel maar inhoudelijk stelt het bar weinig voor.
Zo ook de vice president, niet de eerste de beste zou je zeggen.
Die heeft blijkbaar een reis naar China nodig om tot de ontdekking te komen dat er gigantische ontwikkelingen zich daar voltrekken welke niet met Suriname te vergelijken zijn.
Een leerling van de 5^de klas lagere school had hem dat ook kunnen vertellen; come on, Vee Pee!
We zijn niet in een positie als land dat de president of vice president beleefdheidsbezoeken brengt; kost teveel geld.
Er moeten gewoon werkbezoeken met kleine delegaties worden gebracht die ons land (veel) voordeel opleveren.
Dan bedoel ik in dit verband niet ons land voor een slordige grijpstuiver te koop aanbieden aan de Chinezen om onze bossen leeg te komen roven.
Sardjoe is aan het rondtoeren als een toerist in China en tekent een paar overeenkomsten, welke in principe gebasseerd zijn op geld geven voor het níet erkennen van Taiwan.
Als onder versterken van de vriendschapsbanden wordt verstaan dat we aan de politieke leiband van China moeten lopen en een visa drukpers aan de praat moeten houden dan bedank ik wel voor deze vriendschap met een communistisch land.
Overigens, ondertekening had ook in de ambassade van dat land in Suriname gekund.
Ram Sardjoe zal na terugkomst natuurlijk een persconferentie beleggen en een fraai maar wazig verhaal maar met weinig diepgang komen ophangen; let maar op!
Onze samenleving heeft meer dan ooit grote behoefte aan oprechte politieke leiders die geen praatjes verkopen maar verantwoording van hun handel en wandel geven.
Hij zou er goed aan doen om die 15 personen delegatie te komen verantwoorden. Als hij de moed heeft ook vertellen wat het de staat heeft gekost en hoe Surinaamse bedrijven gaan verdienen bij het opzetten van het volkswoningbouw project en hoe al die Chinese bedrijven en personen zo makkelijk aan faciliteiten komen welke locale ondernemers en lands-kinderen niet- of heel moeilijk kunnen krijgen..
Ik zou nog lang kunnen doorgaan maar het is reeds gezegd, politiek zoals we die tot nu toe kennen is vooral veel: bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla………..
God sta ons bij!!

WEEST GERUST ALLES KOMT TERECHT

Kurt Jessurun — Wed, 20 Jun 2007 02:37:03 +0000

Dit was de slogan waarmee Jopi Pengel in 1969 de verkiezingscampagne inging; aldus probeerde hij zijn aanhang te overtuigen dat er níets aan de hand was en hij en zijn NPS wel zouden zegevieren. Jammer genoeg voor hem verloor hij glansrijk en enige maanden later was zijn rol uitgespeeld want hij kwam te overlijden.
De analyse waarom hij verloor laat ik over aan de historici maar feit is dat er wel heel wat aan de hand was.
Niet in de laatste plaats een duidelijk conflict van tegenstrijdige belangen want hij had talrijke petten op.
Zo gek veel is er sindsdien niet veranderd want nog steeds hebben politieke voorlieden een scala aan functies zoals bijvoorbeeld de heer Venetiaan die tegelijkertijd president én voorzitter van zijn partij is.
De verfoeilijke patronage politiek die loyalisten beloond en anderen ,met afwijkende visie, die ook hun steentje willen bijdragen aan de opbouw negeert, viert nog steeds hoogtij.
Net als Pengel doet ook hij alsof er niets aan de hand is en alles wel terecht komt.
Naturlijk komt er niets terecht……
We modderen gemoedelijk voort, verliezen steeds verder de aansluiting met andere opkomende economien in de regio, vinden geen gehoor bij regerende politici en verzuipen ondertussen want het water staat menigeen al tot aan de lippen.
Neen landgenoten wees niét gerust want op deze manier komt er geen zier van wat dan ook terecht.
Dit land heeft nieuw- en fris leiderschap nodig om de volle potentie van de Surinamer tot uitdrukking te brengen.
Leiderschap dat de blik op de toekomst richt maar tegelijk ook de [oude] waarden en normen die dit land zo prettig maakten om er te leven in ere hersteld.
Leiderschap dat afrekend met de enorm hoge belastingen, dat de criminaliteit binnen de kortste keren de kop indrukt, zodanig dat al het dievenijzer aan de huizen gebuikt kan worden als betonijzer voor nieuw te bouwen woningen voor jongeren, fabrieken en scholen.
Leiderschap dat productie werkelijk tot de spil van de economie maakt; dat “levelt” met de samenleving en inspireert. Dat niets van het volk vraagt dat het niet bereidt is zelf te doen.
Suriname dient haar voorhoede-positie in het Caraibbisch gebied terug te krijgen en vorwaarden te scheppen die de terugkomst van de vele broeders en zusters van overzee mogelijk maakt.
Voor de opbouw van het nieuwe Suriname is een ieder nodig; rijk elkaar de hand!
Als dit allemaal en natuurlijk nog veel meer kon gebeuren, kunnen we inderdaad gerust zijn dat werkelijk alles terecht komt!
Klinkt dit veel als zijnde het begin van een verkiezings-campagne?
Wel, mischien bereid ik me al voor op 2010; voor mij een weet voor sommigen nog een vraag…..

“SOMO”

Kurt Jessurun — Wed, 20 Jun 2007 02:36:18 +0000

De voorzitter van De Nationale Assemblee, “Somo” in de volksmond, bakt ze weer eens bruin!
Hij houdt er namelijk de onhebbelijke gewoonte op na zich tekens in de nesten te werken en daarbij het imago te wekken dat er totààl niets aan de hand is.
De heisa rondom de amnestie-kwestie is het laatste voorbeeld van het bovenstaande; hiermee heeft hij de hele oppositie én de samenleving op het verkeerde been gezet.
Aan de andere kant zeggen zij die hem kennen dat dit Somo ten voeten uit is.
Dat deed hij in het verleden ook al en dit is dus niets nieuws onder de zon
Vanaf zijn verkiezing tot voorzitter is hij constant negatief in het nieuws.
Als het niet rommelt met stichtingen die op twijfelachtige voorwaarden aan gronden komen is het zijn bediende, die voor het gebouw van DNA. sjoemelt met grondaanvragen.
Zolang we een assembleevoorzitter hebben die niet begrijpt dat er aan dit ambt waardigheid verbonden is dat niet beschaamd mag worden, heeft Suriname als natie een groot probleem.
Een voorzitter die zich bezig houdt met het organiseren van bazaars, beautycontesten, en constant op reis is, notabene op ‘slandskosten, is de verkeerde om de voorzittershamer te hanteren.
Of al dat gereis ook maar iets ten voordele van de staat oplevert zal ik het maar niet hebben!
Hoe lang het hoogste College van Staat dit alles zal toestaan is een open vraag.
Velen daar, zelfs onder de eigen coalitie, hebben er de buik van vol maar durven niet openlijk te rebelleren om de boel vooral niet te laten “bossen”.
Vroeger kon men lachen om zijn spistvondigheden en kleurrijk taalgebruik, tegenwoordig walgt menigeen ervan.
Hij waant zich wél in een sterke positie, immers als hij de coalitie verlaat verliest deze haar meerderheid en wankelt de regering.
De chantage die hij vanwege dit feit pleegt zal de president ongetwijfeld een doorn in het oog zijn en eigenlijk is dit dé politieke testcase van deze regeerperiode voor hem [Venetiaan].
Heeft hij de moed en inzicht om zich van Somohardjo te ontdoen waarmee hij overgens zijn eigen positie in gevaar brengt?
Wie weet; maar het zijn hier daden die tellen en geen woorden.
Zelfs in een coalitie die weinig wapenfeiten op haar blazoen kan schrijven is de inbreng van Pertaja Lehur minimaal; een gemis zal deze partij dus niet zijn.
De politieke impact van het verwijderen van PL uit de coalitie is enorm maar regeren met een minderheidskabinet én de regeerperiode volbrengen zal deze president zeker zijn plaats in de geschiedenisboeken geven, iets wat hij overgens hard nodig heeft!

GRENSKWESTIES

Kurt Jessurun — Wed, 20 Jun 2007 02:35:30 +0000

Onlangs beluisterde ik een interview met minister Ivan Fernald bij een populair radiostation.
Hij komt over als een Surinamer in hart en nieren die zijn steentje wil bijdragen aan de nationale ontwikkeling.
Hij is weliswaar uiterst voorzichtig maar het kan dat hij bang is om zijn baas, president Venitiaan, op zijn lange tenen te trappen.
In tegenstelling tot zijn collega Santhoki die zich vaak meer als politieman dan als beleidsmaker gedraagt, begrijpt hij dat hij de operationele kant van het leger aan zijn bevelhebber moet overlaten.
Toch heb ik een probleem met minister Fernald; hij geeft zelf aan dat aan twee belangrijke zaken, noodzakelijk voor het goed fuctioneren van deze werkarm, niet voldaan is.
Het gaat om het opvoeren van de miltaire manpower en de fondsen om de weerbaarheid te vergroten. Deze zijn echter zó belangrijk dat een compromis hieromtrent haast uitgesloten is.
Het leger heeft als taak de nationale souvereiniteit te verdedigen en dient hierbij alle nodige middelen ter beschikking te hebben. Accepteren dat de fondsen mondjesmaat beschikbaar komen is niet alleen uitermate gevaarlijk ,want er zijn wel degelijk dreigingen maar het is ook in hoge mate frustrerend voor de leiding en manschappen.
Alleen al om deze redenen diende hij zijn mandaat terug te geven, iets waarover hij zich niet zou hoeven te schamen; integendeel! Hij krijgt echt wel zijn kans in de toekomst.
Lijkt me dat de regering de grenskwestie met Guyana op de lange baan schuift want er is een wazige commissie bezig ermee maar de samenleving krijgt weinig of geen informatie.
Terwijl er een politieke oplossing voor de grensproblematiek moet komen dienen we een sterk leger te hebben en dit ook te laten merken.
Diplomatie moet gebackt worden door de bereidheid om resolute daden te kunnen stellen, mocht de tegenpartij andere, minder vreedzaame bedoelingen hebben.
Si vis pacem, para bellum (als je vrede wil, bereidt je voor op oorlog); een gezegde van de Romijnse militaire strateeg, Flavius Renatus (ca. 390 A.D.)
Reeds toen waren leiders ervan doordrongen dat onderhandelen vanuit een positie van (militaire) sterke beter is dan uit één van zwakte!
Het zou naief zijn om dit devies niet degelijk ter harte te nemen.
Hoewel geen van beide landen gebaat zouden zijn bij een gewapend conflict, God behoede het, mogen we Guyana niet slechts op haar woord te geloven.
Van onze westerburen hebben we trouwens meegemaakt dat zij indertijd met geweldadige middelen zich van ons grondgebied hebben meester gemaakt en dat, hoewel er een verdrag ter demilitarisering was gesloten, nl. het verdrag Chacaramas, zij dit aan de militaire laars gelapt hebben.
Ons land heeft er dus alle baat bij dat het leger terdege is uitgerust om weerstand aan uitdagingen en provocaties te kunnen bieden.
Het is daarom noodzakelijk om deze gewapende macht adequaat uit te rusten en de beste training welke mogelijk is te geven.
Niet alleen met het oog op een eventuele Guyanese dreiging; het is niet ondenkbeeldig dat ons land te maken zou kunnen krijgen met de dreiging van het internationaal terrorisme.
Helaas schat de regering het belang van het bovenstaande slecht in.
Het hebben van een goede buur is belangrijk en gezamelijk zouden we heel wat activiteiten ten gunste van beide volkeren kunnen ontplooien maar ook hier geldt het gezegde: “it takes two to tango” (om iets te bereiken zijn beide partners voor nodig)!

SALOMO’S OORDEEL

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:26:08 +0000

Na jarenlang de gebeurtenissen van 8 december 1982 voor politieke doeleinden te hebben gebruikt, heeft de regering de moed bijeen gesprokkeld en de rechtsgang enige tijd terug in beweging gezet.

Iedereen weet dat het vooral gaat om Desi Bouterse, op dat moment de feitelijke leider en op grond hiervan heeft hij de politieke verantwoordelijkheid geclaimed.

Het heeft er alles van dat dit proces aanstaande is hoewel zaken zoals de precieze aanklacht, de strafmaat waarop het Openbaar Ministerie mikt, en de aanvangsdatum niet bekend zijn.

Over de huidige commotie in het land waarbij de regering zich verschuilt achter de Trias Politica [scheiding der machten] zal ik het vooralsnog niet hebben.

Alles wordt gemakshalve op het bord van de leden van de Rechterlijke Macht- en de procureur generaal geschoven. Ondertussen is De Nationale Assemblee in een chaotisch toneel veranderd waarbij de voorzitter een slechte regisseur is en de greep op het geheel totáál heeft verloren!

Hij heeft zo zijn eigen agenda want komen met een voorstel voor een referendum is een “uphill battle” welke het niet zal halen maar misschien wel deze coalitie bost als een zeepbel.

Ook het door de NDP ingediende amnestie wetswijzgings-voorstel zal, zelfs indien het door het parlement komt, een gewisse dood sterven want bekrachtiging ervan door de president is immers nodig.

De hele toestand laat hem natuurlijk met de handen in het haar zitten; temeer daar hij tegenover zich een scherpe, politiek geslepen strateeg in de persoon van Desi Bouterse ziet.

Immers, een leider van de grootste politieke partij met vele tienduizenden leden ga je niet eventjes ophalen om in de bak te gooien aan de vooravond van dit, voor Suriname, mega proces.

Deze hoofdpijn heeft de president overigens voornamelijk aan zich zelf te danken; immers door de ongenuanceerde amnestie aan het Jungle Commando en de Tukajanas heeft Bouterse een punt door te menen eventueel ook aanspraak hierop te maken.

Ik zeg met nadruk eventueel want hij heeft gezegd niet schuldig te zijn aan de moordpartij welke zich op die donkere avond in Fort Zeelandia heeft voltrokken. Als je niet schuldig bent vraag je niet om amnestie dus er is iets anders dat speelt vooral vanwege de mogelijk sterke juridische case welke hij heeft.

Immers, als het Openbaar Ministerie geen- of onvoldoende wettig- en overtuigend bewijsmateriaal kan produceren en daarentegen Bouterse wél met betrouwbare getuigen op de proppen komt die hem, op het moment van de moorden, ergens anders plaatsen, zal deze rechtszaak een anti-climax blijken te zijn. Dit kan zeer wel de val van het kabinet Venetiaan teweeg zal brengen.

Chaos en desintegratie in deze onoverzichtelijke situatie zijn dan zeker mogelijk en beter ware het indien een voor iedereen aanvaardbare oplossing gevonden werd. Het landsbelang overstijgt immers alle persoons- en groepsbelangen.

Misschien moet er uit de lessen van Zuid Afrika geleerd worden waarbij een door Apartheid geteisterd land het ergste voorkwam en het pad van rechtvaardigheid verkoos.

Een Salomo’s Oordeel is mogelijk wel het beste dat dit land overkomen kan.

En nu maar hopen dat Mr. Punwasi dit alles niet als opruiend kwalificeert!

AFSCHAFFEN DIE VRIJE DAGEN!

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:24:51 +0000

Het lijkt alsof wij in een voortdurende feestroes verkeren; niet alleen rollen we van de ene vrije dag in de andere maar tussendoor zijn er allerlei gebeurtenissen die een normale werkgang negatief beinvloeden.
Denk niet dat ik niet van feesten en een keertje lekker uitslapen op een vrije dag hou, integendeel!
Vooral wat het eerste betreft ben ik een rasechte Surinamer en gelukkig dat er ontspanning bij ons is.
Jammer genoeg beseffen velen niet dat er ook een tijd van aanpakken moet zijn.
Ondertussen ben ik de tel van het aantal vrije dagen kwijtgeraakt maar het zijn er heel veel.
Zeker de helft kan naar het museum worden verwezen maar de regering moet dit kunnen vekopen aan de samenleving.
In een ontwikkelings-land spreekt het boekdelen dat een regering zoveel vije dagen toestaat en er zelfs nog een paar wil toevoegen. Aloema van het Inheemsen Presidium van PL maakt zich daar sterk voor en de voorzitter zal het ondersteunen; immers, die is een opportunist van het zuiverste water.
Er is echter veel meer aan de hand; zelfs in het Caraibbisch gebied waar de arbeidsinspanning internationaal niet hoog wordt aangeslagen scoren we zó laag dat deskundigen zeggen dat onze werkprestatie totáál niet in verhouding staat tot het loon dat wij ervoor [willen] ontvangen.
Begrijpelijk overgens; bijvoorbeeld, als een belangrijk deel van de deelnemers aan de Avond Vierdaagse tijdens- en op de maandag volgend op dit evenement niet op het werk komt opdagen zegt dit genoeg over de arbeids-discipline.
Wie kent de ingeburgerde begrippen als “second Sunday” en “zeven – even” niet welke de arbeidsmentaliteit in dit land tekenen?
Elke werkgever heeft zijn of haar evaringen over met name een slechte opkomst op de werkvloer op de maandag!
Het is waar dat regeringen die decennia-lang het slechte voorbeeld geven niet inspirerend op het volk werken om de hand aan de ploeg te slaan. Om alles op regeringen af te schuiven zou echter niet correct zijn.
We missen discipline en dat begint in het gezin maar een land dat mensen niet centraal stelt in haar ontwikkeling en het gezinsleven niet stimuleert zal oogsten wat het zaait.
Ook de maatschappelijke groeperingen gaan niet vrijuit; ik kan me tenminste niet herinneren dat eentje ooit de werkende klasse tot meer- en harder werken heeft aangespoord. Dit land is van een zesdaagse- naar en vijfdaagse werkweek gegaan; de zogenaamde 40 urige werkweek. Ik zeg met nadruk zogenaamd want de grootste werkgever, de overheid, laat de ambtenaren veel minder dan dit aantal uren werken.
Ik durf elke weddenschap aan te gaan dat de ambtenaren effectief gemiddeld nauwelijks de helft van dit aantal werken; ze ontvangen echter wel voluit.
Ik heb een video over Suriname in 1947; van zestig jaar geleden dus, waar de commentator klaagt dat in een land waar er zoveel ontwikkeling mogelijk is, het toch voorkomt dat op straathoeken stevige jonge kerels staan te niksen, terwijl er een schreeuwend tekort aan werkkrachten is. Komt dit u anno 2007 niet bekend voor?

GERECHTIGHEID, VREDE EN TROUW

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:23:58 +0000

Wie het oor te luisteren legt bij wat er wekelijks door de verschillende columnisten in de bladen wordt geschreven of door “pundits” [wijsneuzen] op radio- en tv verkondigt wordt, komt tot geen andere conclussie dan volgend.

Het volk, dwars door alle politieke- en maatschapppelijke groepen heen, wil een totale verandering in deze samenleving zien.

Een verandering van beleid, zicht op de toekomst en vooruitgang ten goede van de gemiddelde burger en de maatschappij.

Het blijkt dat veel van het ongenoegen op het politieke bord van deze regering wordt geschoven maar ook zij die aan de macht denken te komen bij een volgende verkiezing komen minder gunstig door de beoordeling.

Geen wonder, decennia van stagnerende ontwikkeling geeft weinig hoop voor de toekomst; vooral als de werkpaarden die dit land uit het moeras moeten trekken zich niet- of nauwelijks aandienen.

Er is echter een belangrijke bijkomende factor die ontwikkeling remt en dat is de mentaliteit van vele landgenoten.

Er wordt onvoldoende gedaan om Surinamers te inspireren tot werken aan zichzelf en de opbouw van dit land. Te weinig wordt de nadruk op noeste arbeid gelegd en laat men onze mensen geloven dat ontwikkeling gebasseerd is op de ontwikkelingspot, schenkingen en zachte leningen van andere landen en buitenlandse instellingen.

Hoeveel van onze mensen kijken niet jaloers naar de werklust en het tempo waarin de vaak verguisde Chineze arbeiders werken?

Hoeveel zouden de onderwijzers niet kunnen leren van de toewijding waarmee hun collega’s in de VS zich inzetten. Geloof me, die worden ook in het rijke Amerika vaak genoeg onderbetaald maar dat is nog geen aanleiding om het bijltje erbij neer te gooien.

Natievorming zal mischien wel de belangrijkste taak zijn voor de komende machthebbers. Het volk moet voorgegaan worden in de arbeid; immers, zien doet volgen. Er is een totale mentaliteitsverandering nodig; één die het accent van consumptie verlegd naar productie; van zoveel feesten naar méér en harder werken.

We moeten toe naar een land waar de eigen inspanning centraal staat en donaties en leningen aanvullend werken en niet omgekeerd.

Een samenleving waar er werkelijk recht heerst, welke in vrede leeft en die trouw is aan zichzelf en haar burgers

Een regering dus die zich laat inspireren door de prachtige spreuk in ons wapen verankerd: Justitia, Pietas, Fides!

LAND VAN MELK EN HONING

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:23:01 +0000

Neen waarde lezers, hiermee bedoel ik niet het Beloofde Land zoals Mozes dat zag. Dat was immers slechts een barre woestijn, maar de Israëlieten waren al blij dat ze de slavernij ontvlucht waren en alles was beter dan dat.
Neen het Beloofde Land waar ik het over heb ligt precies hier. Tussen de Marowijne- en Corantijn rivier; het Tumahumak gebergte en de Atlantische Oceaan.
Een land met schijnbaar onuitputtelijke bodemschatten, een vruchtbare bodem, paradijselijk klimaat en vooral een bijzonder hartelijk, intelligent volk dat, indien geinspireerd, tot grootse daden in staat is!
Er zijn echter tegenkrachten aan het werk; binnenlandse vijanden die bezig zijn op openlijke wijze dit land kapot te maken.
Terwijl ze bezig zijn met zaken die eigenlijk van ondergeschikt belang zijn en niet daadwerkelijk de Republiek vooruit brengen, ontgaat het menigeen dat we in het internationale krachtenspel een steeds groter wordende achterstand oplopen.
Dit is natuurlijk bijzonder pijnlijk want de kansen voor daadwekelijke vooruitgang die zich aandienen zijn namelijk beter dan ooit!
Jammerlijk falen van opeenvolgend politiek leiderschap, dat leidt tot een verdere desintegratie van de toch al zo gefragmenteerde samenleving, kan als de basis-oorzaak hiervan worden gezien.
Met een goudprijs op recordhoogte en een steeds toenemende vraag naar aluminium, water, voedsel, olie, enzovoorts op de wereldmarkt, hadden we in staat moeten zijn genoeg deviezen te verdienen dat het vormen van een reservefonds, dat kan dienen ter financiering van belangrijke ontwikkelings- en moderniserings-projecten, een fluitje van een cent moest zijn.
Zo een fonds zou ook als buffer kunnen dienen indien er een wereldwijde recessie zou onstaan die onze economie zou kunnen schaden.
De leiders die ons voorgaan leven van dag tot dag en komen niet toe aan het veiligstellen van dit land waardoor, als we niet oppassen, onze kinderen een leeggeroofde plantage in handen krijgen.
Als we naar de parade kijken van bedrijven en landen die zich steeds weer aandienen om ook een stukje van onze koek te krijgen, zal het duidelijk zijn dat er hier iets bijzonder aan de hand is. Zó bijzonder dat we grif elk land- en elk buitenlands bedrijf accomoderen in ruil voor slechts kruimels terwijl we bij goed bestuur onze koek kunnen verveelvoudigen.
Onze leiders zaaien niet, ze hebben immers nooit met de voeten in de modder gestaan. Ze gaan wel naar de kerk maar luisteren slecht naar de preek anders hadden ze zich de Parabel van de Zaaier wel herrinerd.
Want hij die zaait, zaait het woord. En het geschiedde toen hij zaaide dat een deel viel in de goede aarde en het kwam op en gaf vrucht en het droeg dertig- en zestig- en honderdvoud.
En hij die in goede aarde bezaaid is, die is degene die het woord hoort én verstaat en ook vrucht draagt, en hij geeft de één een-honderd-, de andere zestig- en een ander dertigvoud.
Wie oren heeft om te horen, die hore!

SURINAME IS MOE

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:22:04 +0000

Er heerst een beklemmende stilte aan het politieke front; de president zwijgt in alle talen in een tijd dat hij met zijn volk behoort te spreken; de oppossitie is in slaap gevallen of heeft het te druk met andere zaken.
Alleen de voorzitter van De Nationale Assemblee zegt af en toe wat nonsens.
Zelfs de pers weet schijnbaar niet wat te maken van dit alles…..
De samenleving gaat haar gangetje en lijkt lamgeslagen door de dagelijkse ellende van verminderde koopkracht alle optimistische berichten over de stabliele economie ten spijt.
Iedereen lijkt wel in een depressie maar helaas biedt dit geen soelaas want arme landen als het onze kunen zich zoiets natuurlijk niet veroorloven. Er dient immers brood op de plank te staan voor de kinderen en gestaag gewerkt te worden aan de vooruitgang van het gezin en alzo aan dat van de natie.
Dat lijkt allemaal echter verder dan ooit; immers, in een land waar het volk niet ginspireerd wordt door haar leiders die haar voorgaan in de opbouw is stilstand, ja zelfs achteruitgang, troef.
De politiek belazerd deze samenleving al vele jaren met slappe praatjes alsof giften, donaties en zachte leningen echte vooruitgang voor moesje, pae en maie kunnen brengen.
Daar waar er werkelijk echte ontwikkeling kan worden gebracht falen onze leiders op een schandelijke wijze!
De deals afgesloten met de multinationals die hier opereren liegen er echt niet om.
Zolang we hierin geen fundamentele verandering kunnen brengen is het zinloos en zelfs crimineel om met andere gegadigden zoals die uit China en India te gaan onderhandelen.
De leiders die zeggen in naam van hun achterban te werken kunnen dit niet hard maken daargelaten dat ze voor de samenleving als totaliteit moeten werken en niet slechts voor de [etnische] groep waaruit ze voortkomen.
Inderdaad, deze schadelijke vertoningen matten de samenleving af want een ieder voelt het en het einde schijnt niet in zicht.
Het is aan de hand van dit alles dat ik dan ook durf te voorspellen dat de volgende verkiezingen, of die op korte termijn of over drie jaar plaats vinden, de grootste verschuivingen allertijden te zien zullen geven.
Hiermee is niet gezegd dat de huidige opposite die al regeermacht ruikt, zal overnemen. Ook zij zouden weleens kunnen merken dat waar twee honden om een been vechten een derde ermee vandoor gaat!

DE KONING VAN TONKA EILAND

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:21:03 +0000

Na al het negatieve dat uit de politieke hoek op je afkomt is het een verademing om over iets positiefs te kunnen schrijven!
Frits van Troon, de botanist (plantenkenner) bij uitstek in dit land is wel een opmerkzaam eerbetoon ten deel gevallen in Nederland, iets wat in eigen land tot nu toe achterwege is gebleven.
Na eerder, enige jaren terug, de “Orde van de Gouden Ark” uit handen van wijlen prins Bernhard te hebben ontvangen, is hem nu in een bomvolle zaal van het Tropenmuseum de “Graman Gazon Matodja Award” uitgereikt.
Ook een uitgebreide documentaire, gewijd aan deze grote zoon van Suriname, heeft tijdens zijn bezoek aldaar het licht gezien.
Vreemd eigenlijk dat landgenoten die unieke prestaties hebben geleverd wel in andere landen hiervoor worden ondescheiden maar in eigen land vaak nauwelijks díe aandacht krijgen die ze verdienen.
Frits van Troon bezit een unieke kennis over de plantenwereld van het Amazone regenwoud; een gebied dat vanwege de natuurlijke rijkdom, in dit geval met betrekking tot medicinale planten, wereldwijd enorm in de belangstelling staat.
Gerenommeerde onderzoekcentra hebben kunnen vaststellen dat in dit gebied talloze planten met de potentie om vrijwel alle voorkomende ziektes te kunnen genezen, weelderig groeien.
Wat heeft het Minsterie van Onderwijs tot nu toe gedaan om deze kennis van Frits van Troon vast te leggen en te behouden voor het nageslacht?
Helaas bitter weinig en dat is eigenlijk een nationale schande; waarschijnlijk wordt er teveel aandacht besteedt aan zij die niets te zeggen hebben maar aan degenen die inhoudelijk veel meer voorstellen gaan we gewoon voorbij.
Figuren als deze van Troon komen slechts eens in de zoveel tijd naar voren en onderzoekers in het buitenland weten dat; het zou me dus niets verbazen als hij over een tijdje nog een ere-doctoraat van een top universiteit aangeboden krijgt.
Hiermee gaat dan uiteraard een primeur voor onze eigen universiteit verloren want deze had reeds lang geleden hem dit moeten aanbieden voor zijn fenominale bijdrage op wetenschappelijk botanisch gebied in Suriname.
We zijn maar met z’n weingen in dit grote land en grote zonen en dochters zijn dun gezaaid; laten we hun daaron díe eer geven die ze verdienen, zeker als ze nog in leven zijn.
We kennen ze wel maar gaan te vaak genoegzaam aan hun bijzondere kwaliteiten voorbij.
De grootste eer die we Frits kunnen geven is toch wel om zijn kennis vast te leggen en te verspreiden en zo niet alleen zijn faam en naam helpen uitdragen maar zeker ook die van ons eigen land.
Deze kennis zal niet alleen ons ten goede komen maar velen daarbuiten; tot Heil, Zegen en Voorspoed van de gehele mensheid.

PANYA GAS

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:20:04 +0000

De huidige perikelen in het politieke circus maken duidelijk dat de druk op de ketel danig toeneemt.
Het staatshoofd lijkt de grip op zaken totáál verloren te hebben en elke beslissing die hij neemt wordt met argusogen door de samenleving gevolgd.
Na gered te zijn in de kwestie Amafo, die hem een moeilijke beslissing uit handen nam door zelf te bedanken, kijkt iedereen nu uit hoe hij zal handelen tegen Ronnie Brusnwijk, die behendig manouvreerd met het geplaatst krijgen van vrouwtjelief als minister! Hij [Brunswijk] zal echt niet zo tegemoet komend zijn als Alice in Wonderland.
De president heeft het laatste woord bij het benoemen- en ontslaan van ministers; als je een sterke president wil zijn moet je moeilijke beslssingen durven nemen. Hij ontkomt er dus niet aan de juiste uitspraak te doen in dit geval waar het “conflict of interest” er van alle kanten afdruipt.
Je wordt er als burger moe van; een regering waar er zóveel tegenstrijdige persoonlijke- en groepsbelangen zijn kan natuurlijk nóóit enige ontwikkeling tot stand brengen.
Soms denk je: “sit back, relax and enjoy the crash” [ leun achterover, ontspan je en geniet van het te pletter vallen] van dit zootje en kijk hoe ze [de regering] zichzelf compleet in de vernieling rijdt, hierbij handig geholpen door Jenny en Jiwhan.
Immers, de tijdbom onder stoel van deze president wordt steeds groter; het afgaan is slechts een kwestie van tijd en zal eerder vroeger dan later gebeuren.
In plaats van panja gas (plank gas) te werken aan de ontwikkeling van ons land, heeft het er alles van dat de samenstellende delen van de regering juist in verhoogd tempo bezig zijn met het eigen belang maar dit laatste is natuurlijk allang geen nieuws meer.
Het gezegde “na ons de zondvloed” lijkt hun lijfspreuk te zijn geworden.
Des te gebiedender is het daarom dat zij die denken over te nemen ook panja gas werken aan ontwikkelings-en moderniseringsplannen als zij het roer in handen krijgen.
Niet wachten tot het moment dáár is om dan te gaan nadenken en met een verkiezingings-programmatje van 12 bladzijden te komen wapperen van het politieke podium alsof dat de redding voor de staat zal zijn.
Neen waarde lezers, zij die zich geroepen voelen dit land uit de modder te halen zullen met de voeten hierin moeten staan en aan de basis van deze samenleving werken om het volk duidelijk te maken: op jóu komt het aan!

ONGEZOND VERSTAND

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:18:47 +0000

Je wordt er niet goed van; vele politici proberen alles wat krom is recht te praten en komen hiervoor met de krankzinnigste argumenten aanzetten.
Erg genoeg dat hiermee een loopje met het gezond verstand van ons wordt genomen maar des te triester is dat de belangen van Suriname ernstig worden geschaad.
Het laatste staaltje van dit hopeloos gedrag mochten we gisteren ervaren toen de A Combinatie aangaf hun minister Amafo niet te zullen laten vallen; zonder overgens hard te maken waarom ze het niet verdiend de laan opgestuurd te worden; Ronnie Brunswijk, haar spreekbuis, kon dit niet goed aangeven.
Gezien zijn eerdere uitlatingen op dit stuk moeten we echter vrezen dat hij niet begrepen heeft welke normen en waarden bewindvoerders in acht dienen te nemen.
Dit is precies waar het om gaat; een minister die zich niet schijnt af te vragen waar het geld vandaan gekomen is voor het vieren van haar verjaardag; iets dat zelfs een kind doet.
“Alice in Wonderland” zoals deze minister in de volksmond genoemd wordt, miste de moed toe te geven dat ze volkómen in de fout was gegaan, toen ze met de situatie geconfronteerd werd en om haar zwakte en onzekerheid te verbergen stelde ze een hoogst arrogant gedrag ten toon.
Neen, op dit stuk mag ze leren van Emmy Hart die haar grote fout om een leraar een klap te verkopen onmiddelijk als zodanig kwalificeerde en uitdrukkelijk nederig excuus aan de samenleving aanbood!
De schuld proberen af te schuiven op ambtenaren, getuigd van miskenning van het verstand van dit volk waar men wéét dat uiteindelijk de minister zélf verantwoordelijk is voor wat op zijn of haar ministerie gebeurt.
Niet dat Alice Amafo de eerste is die zo nadrukkelijk een scheve schaats gereden heeft; dit verschijnsel is eigen aan de patronage-politiek welke reeds jaar en dag de toon zet in dit land.
Omhoog gevallen bewindvoerders denken maar al te vaak dat het ministerie van hun vader is en ze een vrijbrief hebben voor het plunderen van de staatskas.
De bal ligt nu bij de president; hij behoort duidelijk aan te geven dat zulks gedrag niet kan worden getollereerd en moet hier paal en perk aan stellen zelfs als kost hem dat het uiteenvallen van deze regeer-combinatie.
De meerderheid van ons volk verwacht niets minder van hem en indien hij dit doet, kweekt hij weer een beetje goodwill bij de samenleving
Doet hij het niet, of komt hij met een lapmiddel, dan is het zonneklaar dat we een president hebben die crimineel gedrag binnen de eigen regering tollereerd en ligt de weg naar anarchie wagenwijd open.
Maar dan is er natuurlijk ook nog de mogelijkheid dat de hete aardappel van zijn bord wordt genomen als Alice in Wonderland tot haar zinnen komt, terugkeerd naar de werkelijkheid en voor de eer van minister splelen bedankt.
Wie oren heeft die hore!

INSIDER

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:17:46 +0000

De storm ontstaan tijdens de voordrachten- en benoemingen van ambassadeurs, enige maanden terug, is intussen geluwd.
De kersverse vertegenwoordigers van Suriname zijn ondertussen afgereisd naar hun standplaatsen en hebben hopelijk hun werkzaamheden aangevangen.
Uiteraard zijn deze voor ons in nevels gehuld; er wordt immers nóóit aan de gemeenschap gerapporteerd wat deze inhouden en welke [goede] resultaten de ambassadeurs voor de staat boeken.
Niet verwonderlijk overgens; veel wordt er door de ambassadeurs niet uitgevoerd, laat staan bereikt; van de kleine ambassadepost in Zuid- Afrika tot de zeer belangrijke in de VSA en Nederland.
Sommige lezers zullen ongetwijfeld nu uitroepen, “Kurt je bent te hard; geef de mensen tenminste een kans; ze zijn er pas!”
Ik vraag me wel af hoeveel kansen we in dit land nog moeten geven aan allerlei amateurs die nog nooit iets bijzonders hebben gepresteerd.
Neem bijvoorbeeld onze ambassadeur in de Verenigde Staten.
Toevallig ontmoette ik onlangs een topper die zich in de hoogste diplomatieke kringen in Washington beweegt.
Hij verzekerde mij dat om te slagen als ambassadeur in deze stad het van het grootste belang is dat je een insider (ingewijde) in het diplomatieke circuit bent; reeds vòòrdat je geloofsbrieven zijn geaccepteerd!
Betekent dat je het reilen en zeilen binnen dit gesloten gezelschap goed moet kennen en vooral dat men jóu kent.
Is dit niet het geval dat ben je buitengesloten en reiken je contacten niet veel verder dan uitsluitend formele.
Helaas is onze man in Washington geen ingewijde; erger nog: hij is een complete outsider (buitenstaander).
Niet alleen spreekt hij de taal gebrekkig, hij is ook onbekend met de cultuur van het land en kent geen persoon met enige invloed in heel Amerika en zeker niet in de gesloten diplomatenwereld in de hoofdstad van deze wereldmacht!
Zie daar het droevig gevolg van het benoemen van loyalisten, vrienden en vriendinnen op zulke belangrijke posten.
Nu heb ik het hier over de ambassadeur in Washinton maar we kunnen elke van de onlangs benoemden onder de loep nemen en we zullen ze, op één gunstige uitzondering na, allemaal te licht bevinden.
Onverkort geldt voor hun hetzelfde als wat voor Jack Kross geldt.
Mischien moet onze man in Washinton het systeem van benoeming van ambassadeurs bestuderen zoals dat in de VSA plaats vindt en dit rapporteren aan zijn baas.
Hij zal merken dat voordrachten uiterst kritisch worden bekeken en daarna pas goedgekeurd worden door het parlement in Washington!
Hij geeft zo dan een eerste invulling aan zijn job en wordt heel mischien toch een insider after all!

SURINAAMSE NATIONALITEIT

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:16:44 +0000

Ik bezit een Surinaams paspoort; ik het Nederlandse ingeleverd bij terugkeer naar Suriname.
Ik heb dus gekózen voor de Surinaamse nationaliteit maar velen konden dit niet want door een bizarre situatie die in het internationaal recht geen weerga kent, is hun het Nederlanderschap van de één op de andere dag ontnomen en werden, of ze wilden of niet, met de Surinaamse nationaliteit in de maag gespitst.
Waarschijnlijk was de redenering bij de toenmalige [Surinaamse- en Nederlandse] politici dat, indien de keus aan hun werd gelaten, een belangrijk deel van het volk níet voor de nieuwe [Surinaamse] nationaliteit zou kiezen.
Immers, de explosieve situatie toenertijd, toen dagelijks vliegtuigen vol mensen het land verlieten, gaf reden genoeg het bovenstaande te bevroeden!
Zij die niet wegkonden of kozen te blijven is een groot onrecht aangedaan om een geboorterecht nl. het bezitten van een nationaliteit en de daaraan gekoppelde rechten zonder meer te ontnemen.
Zonder harde garanties van Nederland hieromtrent af te dwingen heeft de toenmalige Regering Arron ingestemd met de door Nederland gesuggereerde nationaliteitsregeling.
Een groot deel van de samenleving toen had bitter weinig vertrouwen in de politiek dit land naar grotere hoogten te kunnen stuwen en een rechtvaardigere maatschappij met welvaart en welzijn voor een ieder te kunnen vestigen.
Als we eerlijk zijn moeten we helaas bekennen dat de situatie geen sikkepit veranderd is integendeel! Nog steeds proberen vele landgenoten een heenkomen richting Nederland te zoeken en verkeerd deze maatschappij op veel gebieden in een staat van ontbinding.
Indien we het Suriname van de afgelopen 32 jaar volgen moeten we constateren dat onze economie nauwelijks is gegroeid in deze periode, de kwaliteit van het leven met rasse schreden achteruit gegaan is en de vooruitzichten slecht zijn.
De recente IDOS peiling laat dan ook onverbloemd zien dat circa 75% van deze samenleving de regering van het moment een diepe onvoldoende geeft; merkwaardig is echter dat de bewindvoerders in het verleden ook slecht scoorden.
Blijkbaar willen de eigenaren van dit land toch iets heel anders.
Een complete nieuw “iets” maar wie van de oude garde is in staat dit te bewerkstelligen?
Allemaal hebben ze al hun kans gehad en er bar weinig van terecht gebracht.
Blijkbaar bestaat het nieuwe “iets” nog niet maar het is de hoogste tijd dat dit komt wil de generatie die nu aan het verdwijnen is nog meemaken dat het allemaal wél kan en de nieuwe die zo aanstonds aantreedt, alle gereedschappen krijgt dit land een waardige plaats in de wereldgemeenschap te geven tot Heil, Zegen en Voorspoed van dit Volk!

INHAALSLAG

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:15:49 +0000

Wat er nu aan de hand is bij Telesur maakt het allemaal weer eens overduidelijk;
politiek is bestemd om aan de macht zijnde partijen en hun vrienden te bevoordelen, niets anders!
Ik zeg het opzettelijk zo hard want aan beleedheidsfratsen hebben de hedendaagse politici lak en niets en niemand schijnt ze te deren; dit is de waarheid en deze is hard.
Politieke partijen die nooit in het machtscentrum hebben gezeten zoals de A Combinatie en Pertjajah Luhur menen in een korte tijd te moeten doen wat de anderen, die vaker- en langer “power” hebben gehad, in veel langere tijd hebben klaargespeeld voor zichzelf en hun begunstigden.
Het is reeds lang duidelijk dat politieke partijen het invullen van personen in de vele Raden van Commissarisen die het overheidsapparaat kent, zien als dé gelegenheid om politieke aanhangers te”regelen”.
Bekwaamheden komen meestal op de laatste plaats en indien die er zijn, dan komen deze van onafhankelijke deskundigen
Mr. Humphrey Schurman wordt blijkbaar niet gelust want hij neemt de plaats in van een loyalist aan wie men die positie reeds heeft beloofd.
Aan de duidelijke kwalificaties van de top-advocaat die hij is, gaat men klaarblijkelijk voorbij!
Schandelijker kan het haast niet maar dit soort handelingen komen zo vaak voor dat menigeen in onze gemeenschap er met een schouderophalen aan voorbij gaat.
Indien men een screening van alle raden zou doen , kan weleens blijken dat 90% van de benoemingen op zuiver partij-loyalistische gronden heeft plaats gevonden waarbij het belang van de staat een zeer ondergeschikte positie inneemt.
Bij het particulier bedrijfsleven telt kwaliteit als voorwaarde nummer 1 maar bij de overheid is dit meestal het laatste waaraan gedacht wordt.
Neen, het is duidelijk dat we met dit beleid dat onze president goed schijnt te vinden want hij zwijgt als het graf, er absoluut niet komen.
Personen die in welke Raad van Commissarisen dan ook benoemd worden, behoren díe baggage te hebben die het bedrijf nodig heeft om het voorwaarts te stoten.
Het wordt tijd dat partijen die een gooi willen doen bij de komende verkiezingen, reeds nu duidelijke regels formuleren waaraan personen die voorgedragen worden, aan moeten voldoen.
Hierbij dienen bekwaamheid en afbakening van bevoegdheden de leidraad te zijn en geen andere duistere subjectieve motieven.
Aan personen die toevallig op hun voorzitter lijken of zich nog nooit bewezen hebben, heeft dit land tenslotte geen ene donder!

OBAMA

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:14:35 +0000

Barrack Obama heet hij, de jonge senator uit de Verenigde Staten, die als het ware uit het niets komt en een gooi naar het presidentsschap wil doen bij de verkiezingen die over twee jaar plaats vinden.

Heel Amerika loopt met hem weg; hij brengt een krachtige boodschap en schijnt het vermogen te hebben om weg te nemen wat verdeelt en te versterken wat bindt.

Hij weet als kleurling de raciale barrière die, ondanks propaganda naar buiten toe, nog bijzonder sterk is te doorbreken. Ook weet hij de ouderen nieuwe hoop te geven en de jongeren warm te maken om mee aan het politieke proces te doen.

Een paar voornemens van hem zijn om het danig gedeukte imago, dat de Verenigde Staten onder president Bush heeft opgelopen, op te poetsen en de enorme binnenlandse uitdagingen waarvoor het land staat op te lossen waarbij de Amerikanen deel van de oplossing dienen te zijn.

Dit is voorwaar inspirerend leiderschap en als het hem lukt zijn formidabele rivaal Hillary [Clinton], de grote tegenkandidaat voor de nominatie, te verslaan dan ligt inderdaad de weg naar het Witte Huis open.

Wat kunnen wij voor ons land uit het voorgaande meenemen?

Als eerste dat ons land nu eindelijk aan jong en insprerend leiderschap toe is dat de samenleving bindt, de ouderen hoop geeft en de jongeren aanspoort hun potentie ten volle te benutten.

Als de nummerieke meerderheid van deze bij de stembus tot uitdrukking kan worden gebracht, maken we dan eindelijk de lang verwachte aardverschuiving bij de verkiezingen van 2010 mee.

Leiderschap dus dat dit land op de rails naar hervorming van de totale gemeenschap kan zetten.

Welke huidige politici en zij die zich geroepen voelen, hebben de moed reeds nú te zeggen dat ze ambitie hebben om dit land te leiden naar de zo begeerde betere toekomst?

Niet zoals president Venetiaan die zich alle keren verschool achter een flauwe smoes en niet de moed had dit volmondig te bekennen; ook niet wat Desi Bouterse deed om zich te profileren en op het laatste moment terug te treden.

Hoewel ons kiessysteem fundamenteel van het Amerikaanse verschilt, bijvoorbeeld Suriname kent geen rechtstreekse presidentsverkiezingen, heeft de samenleving wél alle recht om ver voor 2010 te weten wie zich sterk voor dit hoogste ambt maakt.

Wie durft hier de kat de bel aan te binden?

Zou weleens kunnen dat 2008 het jaar van de grote verrasingen wordt……wie weet!

ONAFHANKELIJKHEID?

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:13:16 +0000

In ons land wordt er slechts één keer per jaar over onafhankelijheid gesproken en wel op 25 november tijdens de herdenking hiervan.
Jammer genoeg realiseren veel landgenoten zich niet dat om hieraan inhoud te geven er elke dag voor geknokt moet worden.
We zijn vaak nog koloniaal in denken en doen en het hebben van een plaats in de Verenigde Naties betekent nog niet dat we ook werkelijk onafhankelijk zijn.
Toegegeven, in de huidige wereldconstellatie is geen land totaal onafhankelijk; waar het echter om gaat is dat het in de eerste plaats op ons als natie aan komt om welvaart en welzijn te scheppen.
Wachten op hulp- en geld van donoren zal geen zoden aan de dijk zetten.
Er moeten de juiste keuzes worden gemaakt en rijkdommen en verworven heden mogen hierbij niet uit handen worden gegeven.
Geen enkele toevallige regering mag handelingen plegen waarvan de nadelige gevolgen op komende generaties zal worden afgewenteld.
We zijn steeds, bij gebrek aan beter, geconfronteerd geweest met zwakke regeringen welke de toebedeelde macht meer voor eigen gewin hebben gebruikt dan om de natie te ontwikkelen en zelfstandiger te maken.
Het zou binnen de context van deze rubriek te ver voeren de wandaden uit het verleden aan de schandpaal te nagelen maar de “overall” conclusie die velen trekken is dat ze er nu slechter aan toe zijn dan voor de Onafhankelijkheid.
Hoevelen doen er niet alles aan om aan een Nederlands paspoort te komen of zoeken een veilig heenkomen overzee?
Allemaal zaken die aangeven dat het leven hier niet dát is wat al die bestuurders steeds van het politieke podium beloven.
Als klap op de vuurpijl mogen we nu meemaken dat er een stukje souvereiniteit gewoon uit handen wordt gegeven aan de Fransen die op ons grondgebied mogen komen opereren.
Laten we eerlijk hierover zijn; alle mooie praatjes van de minister Santoki ten spijt werkt dit verdrag veel meer in het voordeel van de Fransen dan van ons, al was het alleen maar omdat wij de veel zwakkere partij in deze deal zijn.
We zullen nog wel eens wat moois in de toekomst hierover kunnen beleven!
Inderdaad waarde lezers; onafhankelijkheid heeft veel facetten en niet in de laatste plaats het bezitten van een werkelijke nationale trots en een onwrikbaar geloof in eigen kunnen
voor de opbouw van dit land.
Laten we ons daarom opmaken mee te werken aan die bouw

GRONDPROBLEMEN

Kurt Jessurun — Mon, 18 Jun 2007 02:11:40 +0000

Het bezitten van een huis (en bijbehorende grond) zou een basisgoed van elke Surinamer moeten zijn.
Jammer genoeg merken we echter dat al tientallen jaren een belangrijk deel van de samenleving deze mooie droom aan zich voorbij ziet gaan.
Ondertussen blijkt dat er wél grote lappen van ons grondgebied zijn weggegeven aan politieke figuren, favorieten en speculanten.
Onlangs toonde het parlementslid Jenny Simons aan de hand van verkregen copies aan dat sommigen van deze begunstigden het klaarspelen om in recordtijd een grondbeschikking te verwerven, terwijl ze waarschijnlijk niet eens de Surinaamse nationaliteit bezitten!
Als we hierbij de lijdensweg zien welke de gemiddelde Surinamer moet afleggen ter verkrijging hiervan, dan geeft zulks inderdaad te denken.
Een goed woning- en grondbeleid heeft nooit echt bestaan en elke partij- of combinatie die de afgelopen 50 jaar aan de macht geweest is heeft er wel voor gezorgd om gronden te verdelen aan politieke aanhangers en degenen die bereid zijn flink onder de tafel te geven.
Uiteraard kan zulks niet langer getollereerd worden want het wordt steeds erger; wat er nu bijvoorbeeld gebeurt op het Ministerie van Ruimtelijke Ordening heeft namelijk haar weerga niet.
Laat de leiding die daar de scepter zwaait zulks met enig recht durven te ontkennen.
Hij weet zelf heel goed hoeveel Chinezen die geen- of slechts een korte tijd Surinamer zijn allemaal aan gronden hebben gehad en hoe kort het heeft geduurt deze te verkrijgen.
Het lijkt duidelijk dat hij daarvoor de opdrachten van zijn baas, de voorzitter van de Pertaja Lehur, ontvangt.
Deze had namelijk de pech om in een radio-interview in december, met de geraffineerde verslagever Cliff Limburg, zich hierbij danig in de nesten te praten.
Door het onbreken van duidelijke wet- en regelgeving op dit stuk, is de hele grondproblematiek uiterst corruptiegevoelig en politieke figuren zijn er schatrijk van geworden.
Tewijl vele Surinaamse ondernemers jaren aan een vergunning, waarmee concessiegrond gemoeid is, proberen te komen; krijgt de eerste beste vreemdeling die het daarvoor bestemde kantoor binnenwandelt zulks binnen een vloek en een zucht; hier is méér aan de hand en de gedachte van knoeierij kan je niet van je afzetten.
Harde bewijzen zijn niet altijd even makkelijk te leveren maar als de ambtenaren alerter zijn én aan de bel durven te trekken, dan ben ik ervan overtuigd dat het deksel van de beerput afschiet en er een ernstige overstroming plaats vindt waarbij de stank werkelijk ondragelijk zal zijn!