De politiek schijnt zich ineens ernstig zorgen te maken over het wel en wee van onze jeugdigen!
De kwestie rond het verspreiden van digitale porno via cellulair toestellen, heeft de DNA en de president uit hun winterslaap wakker geschud want indien onze jeugd, niet díe aandacht krijgt die het verdient, dan  staat de toekomst van de natie op het spel.
Politieke partijen verkondigen tijdens de verkiezingstijd altijd van de daken hoe belangrijk onze jeugd wel is maar eenmaal aan de macht gekomen zijn deze mooie praatjes direct vergeten.
Wie in de regering en DNA bekommert zich eigenlijk nog over onze kinderen?
Met uitzondering van een gering aantal parlementariers zoals Jenny Simons en Yvonne Ravales heeft blijkbaar niemand immers tijd voor ze.
Over onze minister van Onderwijs, bij uitstek de persoon die zich met de ontwikkeling van de jeugd moet bezig houden, zullen we het maar niet hebben; veel verder dan wat lachen komt die immers nooit…
Duidelijk geen “role  model” om tot voorbeeld te strekken.
Hoewel sommigen van onze voorlieden spreken over een zwaar moreel verval zouden ze liever de hand in eigen boezem moeten steken als we naar hún gedragingen kijken.
Zien doen volgen, zegt het spreekwoord en het gedrag van de meeste leiders  is beslist geen goed voorbeeld voor onze kinderen; wat te denken van een voorzitter van het parlement die een veroordeling op zijn naam heeft wegens oneerbare handelingen met notabene een jeudige of van een minister die moest aftreden wegens vermeende wit-was praktijken van drugsgelden, het spul dat vooral jeugd letterlijk kapot maakt?
De lijst zou nog lang aangevuld kunnen worden maar de bottomline is dat wij als ouderen onze kinderen moeten vormen en tot voorbeeld strekken maar als veel van de ouders zelf zwaar gefrusteerd zijn vanwege weinig zicht op een goede toekomst door een reeds jaren stagnerende ontwikkeling van dit land hoe dan te verwachten dat de jeugd zich aan hun zal optrekken?
Neen, er is in principe niets mis met onze jeugd; het zijn ònze kinderen en we zullen tijd, geduld en begrip voor ze moeten opbrengen en vooral nooit in de steek laten.
Als we hun niet hebben om voor te leven wat is het leven dan immers nog waard?