Neen waarde lezers, hiermee bedoel ik niet het Beloofde Land zoals Mozes dat zag. Dat was immers slechts een barre woestijn, maar de Israëlieten waren al blij dat ze de slavernij ontvlucht waren en alles was beter dan dat.
Neen het Beloofde Land waar ik het over heb ligt precies hier. Tussen de Marowijne- en Corantijn rivier; het Tumahumak gebergte en de Atlantische Oceaan.
Een land met schijnbaar onuitputtelijke bodemschatten, een vruchtbare bodem,  paradijselijk klimaat en vooral een bijzonder hartelijk, intelligent volk dat, indien geinspireerd, tot grootse daden in staat is!
Er zijn echter tegenkrachten aan het werk; binnenlandse vijanden die bezig zijn op openlijke wijze dit land kapot te maken.
Terwijl ze bezig zijn met zaken die eigenlijk van ondergeschikt belang zijn en niet daadwerkelijk de Republiek vooruit brengen, ontgaat het menigeen dat we in het internationale krachtenspel een steeds groter wordende achterstand oplopen.
Dit is natuurlijk bijzonder pijnlijk want de kansen voor daadwekelijke vooruitgang die zich aandienen zijn namelijk beter dan ooit!
Jammerlijk falen van opeenvolgend politiek leiderschap, dat leidt tot een verdere desintegratie van de toch al zo gefragmenteerde samenleving, kan als de basis-oorzaak hiervan worden gezien.
Met een goudprijs op recordhoogte en een steeds toenemende vraag naar aluminium, water, voedsel, olie, enzovoorts op de wereldmarkt, hadden we in staat moeten zijn genoeg deviezen te verdienen dat het vormen van een reservefonds, dat kan dienen ter financiering van belangrijke ontwikkelings- en moderniserings-projecten, een fluitje van een cent moest zijn.
Zo een fonds zou ook als buffer kunnen dienen indien er een wereldwijde recessie zou onstaan die onze economie zou kunnen schaden.
De leiders die ons voorgaan leven van dag tot dag en komen niet toe aan het veiligstellen van dit land waardoor, als we niet oppassen, onze kinderen een leeggeroofde plantage in handen krijgen.
Als we naar de parade kijken van bedrijven en landen die zich steeds weer aandienen om ook een stukje van onze koek te krijgen, zal het duidelijk zijn dat er hier iets bijzonder aan de hand is. Zó bijzonder dat we grif elk land- en elk buitenlands bedrijf accomoderen in ruil voor slechts kruimels terwijl we bij goed bestuur onze koek kunnen verveelvoudigen.
Onze leiders zaaien niet, ze hebben immers nooit met de voeten in de modder gestaan. Ze gaan wel naar de kerk maar luisteren slecht naar de preek anders hadden ze zich de Parabel van de Zaaier wel herrinerd.
Want hij die zaait, zaait het woord. En het geschiedde toen hij zaaide dat een deel viel in de goede aarde en het kwam op en gaf vrucht en het droeg dertig- en zestig- en honderdvoud.
En hij die in goede aarde bezaaid is, die is degene die het woord hoort én verstaat en ook vrucht draagt, en hij geeft de één een-honderd-, de andere zestig- en een ander dertigvoud.
Wie oren heeft om te horen, die hore!