De storm ontstaan tijdens de voordrachten- en benoemingen van ambassadeurs, enige maanden terug, is intussen geluwd.
De kersverse vertegenwoordigers van Suriname zijn ondertussen afgereisd naar hun standplaatsen en hebben hopelijk hun werkzaamheden aangevangen.
Uiteraard zijn deze voor ons in nevels gehuld; er wordt immers nóóit aan de gemeenschap  gerapporteerd wat deze inhouden en welke [goede] resultaten de ambassadeurs voor de staat boeken.
Niet verwonderlijk overgens; veel wordt er door de ambassadeurs niet uitgevoerd, laat staan bereikt; van de kleine ambassadepost in Zuid- Afrika tot de zeer belangrijke in de VSA en Nederland.
Sommige lezers zullen ongetwijfeld nu uitroepen, “Kurt je bent te hard; geef de mensen tenminste een kans; ze zijn er pas!”
Ik vraag me wel af hoeveel kansen we in dit land nog moeten geven aan allerlei amateurs die nog nooit iets bijzonders hebben gepresteerd.
Neem bijvoorbeeld onze ambassadeur in de Verenigde Staten.
Toevallig ontmoette ik onlangs een topper die zich in de hoogste diplomatieke kringen in Washington beweegt.
Hij verzekerde mij dat om te slagen als ambassadeur in deze stad het van het grootste belang is dat je een insider (ingewijde) in het diplomatieke circuit bent; reeds vòòrdat je geloofsbrieven zijn geaccepteerd!
Betekent dat je het reilen en zeilen binnen dit gesloten gezelschap goed moet kennen en vooral dat men jóu kent.
Is dit niet het geval dat ben je buitengesloten en reiken je contacten niet veel verder dan uitsluitend formele.
Helaas is onze man in Washington geen ingewijde; erger nog: hij is een complete outsider (buitenstaander).
Niet alleen spreekt hij de taal gebrekkig, hij is ook onbekend met de cultuur van het land en kent geen persoon met enige invloed in heel Amerika en zeker niet in de gesloten diplomatenwereld in de hoofdstad van deze wereldmacht!
Zie daar het droevig gevolg van het benoemen van loyalisten, vrienden en vriendinnen op zulke belangrijke posten.
Nu heb ik het hier over de ambassadeur in Washinton maar we kunnen elke van de onlangs benoemden onder de loep nemen en we zullen ze, op één gunstige uitzondering na, allemaal te licht bevinden.
Onverkort geldt voor hun hetzelfde als wat voor Jack Kross geldt.
Mischien moet onze man in Washinton het systeem van benoeming van ambassadeurs bestuderen zoals dat in de VSA plaats vindt en dit rapporteren aan zijn baas.
Hij zal merken dat voordrachten uiterst kritisch worden bekeken en daarna pas goedgekeurd worden door het parlement in Washington!
Hij geeft zo dan een eerste invulling aan zijn job en wordt heel mischien toch een insider after all!