Het lijkt alsof wij in een voortdurende feestroes verkeren; niet alleen rollen we van de ene vrije dag in de andere maar tussendoor zijn er allerlei gebeurtenissen die een normale werkgang negatief beinvloeden.
Denk niet dat ik niet van feesten en een keertje lekker uitslapen op een vrije dag hou, integendeel!
Vooral wat het eerste betreft ben ik een rasechte Surinamer en gelukkig dat er ontspanning bij ons is.
Jammer genoeg beseffen velen niet dat er ook een tijd van aanpakken moet zijn.
Ondertussen ben ik de tel van het aantal vrije dagen kwijtgeraakt maar het zijn er heel veel.
Zeker de helft kan naar het museum worden verwezen maar de regering moet dit kunnen vekopen aan de samenleving.
In een ontwikkelings-land spreekt het boekdelen dat een regering zoveel vije dagen toestaat en er zelfs nog een paar wil toevoegen. Aloema van het Inheemsen Presidium van PL maakt zich daar sterk voor en de voorzitter zal het ondersteunen; immers, die is een opportunist van het zuiverste water.
Er is echter veel meer aan de hand; zelfs in het Caraibbisch gebied waar de arbeidsinspanning internationaal niet hoog wordt aangeslagen scoren we zó laag dat deskundigen zeggen dat onze werkprestatie totáál niet in verhouding staat tot het loon dat wij ervoor [willen] ontvangen.
Begrijpelijk overgens; bijvoorbeeld, als een belangrijk deel van de deelnemers aan de Avond Vierdaagse  tijdens- en op de maandag volgend op dit evenement niet op het werk komt opdagen zegt dit genoeg over  de arbeids-discipline.
Wie kent de ingeburgerde begrippen als “second Sunday” en “zeven – even” niet welke de arbeidsmentaliteit in dit land tekenen?
Elke werkgever heeft zijn of haar evaringen over met name een slechte opkomst op de werkvloer op de maandag!
Het is waar dat regeringen die decennia-lang het slechte voorbeeld geven niet inspirerend op het volk werken om de hand aan de ploeg te slaan. Om alles op regeringen af te schuiven zou echter niet correct zijn.
We missen discipline en dat begint in het gezin maar een land dat mensen niet centraal stelt in haar ontwikkeling en het gezinsleven niet stimuleert zal oogsten wat het zaait.  
Ook de maatschappelijke groeperingen gaan niet vrijuit; ik kan me tenminste niet herinneren dat eentje ooit de werkende klasse tot meer- en harder werken heeft aangespoord. Dit land is van een zesdaagse- naar en vijfdaagse werkweek gegaan; de zogenaamde 40 urige werkweek. Ik zeg met nadruk zogenaamd want de grootste werkgever, de overheid, laat de ambtenaren veel minder dan dit aantal uren werken.
Ik durf elke weddenschap aan te gaan dat de ambtenaren effectief gemiddeld nauwelijks de helft van dit aantal werken; ze ontvangen echter wel voluit.
Ik heb een video over Suriname in 1947; van zestig jaar geleden dus, waar de commentator klaagt dat in een land waar er zoveel ontwikkeling mogelijk is, het toch voorkomt dat op straathoeken stevige jonge kerels staan te niksen, terwijl er een schreeuwend tekort aan werkkrachten is. Komt dit u anno 2007 niet bekend voor?