Zo…, de viering van het Ied Ul Fitre is weer achter de rug en Suriname is op dinsdagmorgen uit een winterslaap ontwaakt.
Inderdaad, hoewel veel Moslims deze feestdag op gepaste wijze hebben gevierd, heeft het merendeel der landgenoten er een long weekend van gemaakt dat in ledigheid werd doorgebracht.
Behalve de Chinezen dan want hun winkels zijn tij en ontij open, een gegeven waar Surinamers dankbaar gebruik van maken om tot in de kleine uurtjes van alles en nog wat te kopen.
Er zijn weinig landen met zoveel feest cq. vrije dagen als het onze en dan te bedenken dat we slechts een middelmatig Derde Wereld land zijn.
Je zou toch denken dat we alle tijd zouden moeten geven om te arbeiden teneinde dit land op te stuwen in de rij der naties.
Niets van dit alles hoor want in plaats dat de regering bekijkt om het aantal vrije dagen te verminderen en zo meer productieve uren te scheppen, doet ze genoegzaam, uit eng politiek belang, er eentje bij [met mischien op korte termijn nog een Chineze feestdag er aan toegevoegd]!
Ons productiviteit-niveau is niet  hoog, de ambtenarij bijvoorbeeld werkt minder dan de gangbare 40 uur per week van de particuliere sector.
Als we  kijken wat er dan nog in die tijd wordt gepresteerd dan is het werkelijk om te huilen. Niet dat in de locale particuliere sector het prestatie niveau zo hoog is; verre van dat. Immers, als we dit vergelijken met de hier operende multinationals dan staat dit in schril contrast.
Bedenkt men echter dat deze maatschappijen vrijwel vollédig met landgenoten werken, dan wordt het duidelijk dat het niet aan de Surinamer ligt maar meer aan de leiding en waarschijnlijk de betere betaling.
Als gunstige uitzondering op het voorgaande kan waarschijnlijk Staatsolie genoemd worden [waar de prestaties op een hoog niveau zijn].
Willen we op korte termijn aansluiting vinden bij de meer ontwikkelde landen dan zal welvaart en welzijn gekoppeld moeten worden aan hogere productiviteit; prestatie dient beloond te worden en niet het niets doen.
Het is echter geboden dat onze Overheid, waar het motto is om de ambtenaren als stemvee te gebruiken, niet weer een sta in de weg zal zijn want alle mooie praatjes over hun Public Sector Reform plannen ten spijt loop de productiviteit steeds meer terug; hoe willen we dan in hemelsnaan grootse dingen in dit land doen?