De verkiezingen naderen met rasse schreden maar verder dat wat onderling gehaal en getrek heeft geen enkele politieke partij of leider tot nu toe iets écht opzienbarends gezegd, laat staan gedaan.
De leiders tonen weinig visie en blijkbaar hebben ze geen lef om de samenleving wakker te schudden en voor te gaan in de arbeid die op ons als volk wacht.
Slechts de NDP heeft tot nu toe duidelijk gemaakt wie volgens hun de drie belangrijkste posities moeten innemen in het Suriname van ná 25 mei as.
Men kan het met ze eens zijn of niet; de samenleving weet waar ze voor staan en het is aan de kiezers om te oordelen of men dat leiderschap al dan niet wil.
Het zou inderdaad van enige durf getuigen als de andere gegadigden voor een eventueel leiderschap dit ook wel zouden doen.
Er is natuurlijk veel meer waar er durf, ja zelfs moed, voor nodig is.
Wij zijn toch geen volk van slappeling, een volk zonder helden?
Velen onder ons zijn echter inderdaad van mening dat dit volk geen helden heeft of heeft gehad! Ach, ze zijn te beklagen, ze weten niet waar ze moeten kijken om deze te zien.
Een volk zonder helden is als een volk zonder ziel, geen geloof in zichzelf, geen geloof in de anderen om hun heen.
Gelukkig zijn er talrijke voorbeelden uit het verleden waar Surinamers zich ware helden hebben getoond en gedrag ten toon gespreid hebben dat een inspiratie voor de hele natie kan zijn.
Denk maar aan een Wim Bos- Verschuur, die de oppermachtige gouverneur Kielstra uitdaagde en als straf werd geïnterneerd in de Tweede Wereldoorlog.
Maar misschien, meer dan we zelf vermoeden, zijn de ware helden gewoon tussen ons, de mensen van alle dag die onder vaak zeer moeilijke omstandigheden de bedrijven draaiende houden, de militairen en politiemannen welke onder vaak uiterst primitieve omstandigheden toch nog voor de veiligheid van land en volk moeten zorgen; ondertussen weestand biedend aan de verleidingen van omkoperij uit het illegale circuit.
Aan moesje die de zorg van kinderen, vaak zonder aanwezigheid van een vader, heeft en zich in allerlei bochten moet wringen om het hoofd boven water te houden
Wat te denken van die ambtenaren die toch proberen hun werk naar behoren te doen terwijl vele collegae er allang de brui aan gegeven hebben of aan de hulpverleners in de gezondheidssector.
Nee werkelijk, zij die zeggen dat dit land geen helden heeft weten inderdaad niet waar ze moeten kijken om deze te zien.
Natuurlijk hebben we ook de helden van de koude grond; lafaards en meer van dat soort onderkruipsel.
Personen die vaak genoeg erg stoer doen maar als het er op aan komt in geen velden of wegen te bekennen zijn.
Wat te denken van een minister die stotterend en nauwelijks uit zijn woorden komend een beleid komt verdedigen waarvan het een publiek geheim is dar reeds vele jaren daar malversaties met aanbestedingen plaats vinden?
De grootste moed die wij allemaal als volk kunnen vertonen is echter wel om een keertje voor de verandering vóór iets te stemmen.
Niet voor de ene partij, (bv. De NDP) omdat wij boos zijn omdat de andere (Nieuw Front) er niets van terecht gebracht heeft maar omdat wij van mening zijn dat aangetoond is dat de NDP het inderdaad kan. Uiteraard is dit voorbeeld ook omkeerbaar.
Waar het om gaat, is dat de politieke partijen dit volk moeten overtuigen dat zij het kunnen de moed die van ons als volk gevraagd wordt is dat als deze slechts met kletspraat, zoals tot nu toe, voor de dag komen, dit afgewezen wordt: wij als samenleving bepalen wie aan de macht komt en slechts wij kunnen politici te verstaan geven dat we met zulk soort gedrag geen genoegen nemen.
SURINAME, let op uw belang!