Voor de zoveelste keer is er een delegatie uit Nederland in Suriname om de relatie tussen beiden aan een nadere beschouwing te onderwerpen.
De gevolgtrekking kan dan natuurlijk zijn dat er iets niet goed zit hiermee; een punt dat al zo vaak en diepgaand onderwerp van bespreking geweest is!
Sommigen ervaren de banden als knellend, terwijl anderen juist van mening zijn dat deze te los zijn en strakker moeten worden aangehaald.
Eerlijkheidshalve moet aan het bovenstaande worden toegevoegd dat de regering van het Koningrijk der Nederlanden een meer nuchtere kijk op zaken heeft dan die van de Republiek Suriname.
Of dat komt omdat Nederland in een realistische internationale wereld opereert en ons land eigenlijk nog steeds dat achtergebleven, geïsoleerde land is gebleven welke kenmerkend voor onze geschiedenis door de eeuwen heen geweest is, blijft een onbeantwoorde vraag.
Feit is wél dat in de hedendaagse maatschappij verhoudingen in een periode van slechts 10 jaar totààl kunnen veranderen; waar ons land vasthoudt aan protocollen van 30 jaar geleden, wenst Nederland andere- en nieuwe gezichtspunten te introduceren die gemeentegoed zijn in de internationale gemeenschap en tracht de tegenpartij hiervan te overtuigen.
Dit zondermeer van de hand wijzen en met kreten te smijten verbeterd natuurlijk de relatie niet en getuigd slecht ervan dan de politiek in dit land niet rijp is om op internationale fora respect af te dwingen door met een eigen, nieuwe- en trendzettende zienswijze voor de dag te komen.
Niet dat met het voorgaande gezegd wordt dat de eigen principes overboord gegooid moeten worden of dat er naar de pijpen van het voormalig moederland, en nog steeds veruit de grootste financiële donor, moet worden gedanst; integendeel!
He kan echter wel van realisme getuigen als we nagaan hoe er voor ons land op effectieve wijze onderhandeld kan worden waarbij het belang van de Staat Suriname voorop staat en niet het eigen ego van bewindvoerders in dit land.
Sinds onze onafhankelijkheid is de staat van Europa, en binnen dit kader van Nederland, een totaal andere geworden; weliswaar behouden de staten binnen het economisch bondgenootschap de EU, een grote mate van zelfstandigheid; zo blijven bv. de eigen landsgrenzen en het interne gezag van de lidstaten intact maar in het optreden naar buiten toe zijn nationale regeringen aan harde afspraken gebonden.
Met andere woorden; onze verhouding met Nederland vandaag de dag kan niet los gezien worden van de verhouding met de EU, al betreffen onze verdragen met het Koningrijk bilaterale verdragen (d.i. verdragen tussen twee landen).
Er dient beseft te worden dat het zwaartepunt in het buitenlandse beleid van Nederland, dat behoort tot één der rijkste en economisch sterkste geïndustrialiseerde landen ter wereld, absoluut niet bij Suriname ligt; eerder is het tegendeel waar.
Suriname staat niet hoog op de politieke agenda van een land waar jonge politici aan de macht zijn die een veel minder emotionele band met ons land hebben, in tegenstelling tot oude politieke leiders in Nederland die de huidige Nieuw Front toppers vaak nog persoonlijk gekend hebben.
Het is al vaker gezegd: de maatschappij verandert in een razend tempo; de kracht van Nederland door de eeuwen heen is geweest om mee te veranderen.
In dat proces, waar Suriname zich als klein- en arm land halsstarrig wil vastklampen aan zienswijzen waar internationale donoren vanaf gestapt zijn, gaat de locale politiek er als een verwend kind mee door.
Hiermee wordt de kans gelopen om blijvend te worden achtergelaten, alzo de ontwikkeling en internationale erkenning van ons land in de waagschaal stellend!