Toespraak bij de beëdiging tot advocaat en toelating bij het Hof van Justitie van de Republiek Suriname
Paramaribo, 16 februari 2005
 

Wnd. President en leden van het Hof van Justitie, Wnd. Procureur Generaal, mijn dank voor het vertrouwen in mij gesteld. Gezagsdragers, collega’s, vrienden en familie, een welkom aan u allen, in het bijzonder aan Mr. Struiken en Mr. Koulen, onder dankzegging voor hun professionele bijdrage als patroon aan mijn vorming tot advocaat. Een speciale dank aan mijn kinderen Natasha, Sherida en Rumi voor hun niet aflatende bijstand en morele ondersteuning. Zonder hun hulp was deze dag niet mogelijk geweest.

Met loden schoenen sta ik vandaag voor u in toga om mijn intrede te doen in een justitieel apparaat dat in grote crisis verkeert, in een rijk land dat de rand van de afgrond steeds dichterbij nadert. Wat een mijlpaal had moeten zijn in mijn leven, als bekroning van talloze inspanningen, is nu een moment van diepe reflectie en grote bezorgdheid, die ik met u wil delen.

Een hele regeerperiode was niet voldoende voor de benoeming van de President van het Hof en de Procureur Generaal, en de beloofde fundamentele wijziging van de grondwet, waar een ieder al zo lang op wacht, heeft buiten de verkiezingstijd geen enkele prioriteit. In plaats daarvan is ons justitieel apparaat tot inzet gemaakt van een politieke belangenstrijd, waardoor zijn morele gezag om als onafhankelijke instantie toe te zien op de rechtshandhaving, ernstig wordt ondermijnd.

Rechterlijke vonnissen, die de rechtsorde moeten beschermen, worden nu belaagd door de georganiseerde criminaliteit, die de fysieke veiligheid en het leven van rechters en vervolgingsambtenaren bedreigt. De regering is niet langer in staat één van de steunpilaren van de rechtstaat te beschermen.

Het veilig en vredig Suriname van vroeger wordt nu getypeerd als een ordinair drugsland en een narcostaat. Moreel verval, corruptie, drugshandel, mensensmokkel, prostitutie, om maar te zwijgen over kinderprostitutie, levensbedreigende criminaliteit en huurmoorden vieren hoogtij. Een gevoel van machteloosheid en angst bekruipt velen, want Vrouwe Justitia is vandaag in rouwkleren gehuld.

Temidden van zoveel moreel verval ziet ons justitieel apparaat zich geplaatst voor het dilemma tussen legaliteit en legitimiteit, een spanningsveld tussen macht en gezag, waar de hele samenleving al jaren mee worstelt. Door het steeds uitblijven van transparant en onbaatzuchtig bestuur heeft het volk het geloof in de politiek verloren. Wij als justitieel apparaat moeten blijven toezien op de handhaving van de legaliteit. Maar moeten wij steeds met gevaar voor eigen leven de waterdragers blijven van opeenvolgende machthebbers die in de ogen van het volk de legitimiteit kwijt zijn en die de trias politica tot een farce hebben gemaakt?

Moeten wij als het graf zwijgen, in woord en daad, wanneer ons land gestadig bergafwaarts gaat en de afgrond steeds dichterbij nadert? Hebben wij als rech¬ters, vervolgingsambtenaren en advocaten, met besef van onze verantwoordelijkheid, niet de plicht om onze stem te verheffen en op te staan en daden te stellen, nu de toekomst van ons land zo nadrukkelijk op het spel staat?

Als wij geen ommekeer brengen in onze samenleving, dan zullen rechters ontslag nemen, vervolgingsambtenaren bedanken voor de eer en solliciteren in de particuliere sector, en advocaten zullen zich tweemaal bezinnen over hun eigen veiligheid, voordat zij een zaak aannemen. Moeten wij met zijn allen werkeloos blijven toezien hoe de rechtspleging van binnen uitgehold wordt en van buiten wordt bedreigd?

Edelachtbaren en collega’s, zonder goed en onbaatzuchtig bestuur van het land dat ons volk kan bezielen, bestaat er geen oplossing voor de problemen van ons justitieel apparaat. Een volk dat als hoogste gezag reikhalzend zou moeten uitzien naar de komende verkiezingen, houdt nu zijn hart vast.

Kunnen we nog langer aan de kant blijven staan en toekijken hoe steeds meer mensen elk geloof in Suriname kwijtraken? Moeten we toeschouwers blijven van een dans om de macht, waarbij men er niet voor schroomt om ons land voor eigen doelen op een gevaarlijk punt in zijn geschiedenis te brengen? Hoe vaak zullen we nog toestaan dat verkiezingen in plaats van een democratisch festijn van een volk dat bestuurders ter verantwoording roept en nieuwe opdrachten geeft, steeds weer verworden tot een ‘brokobana’, omdat macht geen middel meer is maar het uiteindelijke doel?
Wat staat ons te doen? De geschiedenis leert ons dat een gelovig volk de hoop en de daadkracht om het goede na te streven nimmer opgeeft. Ik wil daarom het Woord van God uit II Kronieken 7:13-14 met u delen.

“Wanneer Ik de hemel toesluit, zodat er geen regen is,
wanneer Ik de sprinkhanen gebied het land kaal te vreten,
indien Ik de pest onder mijn volk zend
en mijn volk waarover mijn naam is uitgeroepen, verootmoedigt zich
en zij bidden en zoeken mijn aangezicht
en bekeren zich van hun boze wegen,
dan zal Ik uit de hemel horen, en hun zonde vergeven en hun land herstellen”.

Suriname is nog niet verloren, want hier kunnen wij hoop uit putten om ons land te herstellen. Een gemoedelijk, goedgelovig, lankmoedig en geduldig volk is al veel te zwaar op de proef gesteld en zal zich nu moeten afwenden van boze wegen die ons land langzaam als een wurgslang verstikken.

Dit is geen moment om elkaar verwijten te maken of doelloos met heimwee te treuren over gemiste kansen. Het is de taak van elk van ons, van u en van mij, zélfs als u als eerste zou moeten opstaan, om met luide stem en opgeheven hoofd te zeggen: “Ik zal er alles aan doen om de toekomst van mijn land voor onze kinderen veilig te stellen!” Go, tell it on the mountain! U zult schrikken hoeveel personen die niets voor zichzelf zoeken enthousiast naast u zullen staan, om voor onszelf maar vooral voor onze kinderen een uitweg te verzinnen uit het dal.

Alleen een bundeling van de eerlijke en positieve krachten die we nog bezitten zal ons land kunnen redden van de hachelijke situatie waarin wij ons nu bevinden in een vastgelopen samenleving.

Het zal niet de eerste keer zijn dat een volk de kracht zal vinden om met moed en vastberadenheid op te staan uit een diep dal. Mahatma Gandhi heeft ons de vreedzame weg gewezen in een enorm groot land. Nelson Mandela heeft vanuit eenzame gevangenschap de mensheid geleerd hoe vergevingsgezindheid en solidariteit het positieve in een samenleving tot bloei kunnen brengen, als de blik maar op de toekomst gericht blijft.

Wanneer we daarom de lessen van de historie leren, moeten we de trauma’s van gisteren achter ons laten. Er is een land dat ons bindt en een toekomst die wij moeten bouwen.
Pas wanneer wij in staat zijn de talloze eerlijke en positieve krachten die we nog bezitten te bundelen, pas wanneer wij uit ons midden de beste zonen en dochters van dit land herkennen om hen het roer in handen te geven, pas dan zal er perspectief zijn op een betere toekomst. Pas dan zal er weer recht kunnen worden gesproken in een respectabele rechtstaat. Pas dan zullen wij, edelachtbaren en collega’s, weer trots zijn om deel uit te maken van het justitieel apparaat van ons land met een Vrouwe Justitia in bruidsjapon.

Nu ik vandaag met loden schoenen, maar tegelijkertijd met groot vertrouwen in de mogelijkheden voor de toekomst, toetreed tot het justitieel apparaat van ons land, voel ik mij geïnspireerd door een oude boodschap over onze mogelijkheden voor ontwikkeling: “In de zaden van vandaag liggen alle bloemen van morgen verborgen.”

De bezorgdheid die ik net met u deelde kan omgezet worden in vreugde. Een vreugde die het verstand te boven gaat, wanneer wij willen en durven vertrouwen op de belofte van God dat, indien wij geloof hebben zelfs zo klein als een mosterdzaad, alle dingen mogelijk zijn. En met Hem zijn we in staat kloeke daden te verrichten.

Edelachtbaren en collega’s, daarom er is nog hoop voor Suriname.