In de onoverzichtelijkheid van het verkiezingscircus, probeert de NDP enige duidelijkheid te scheppen door ruim vóór de verkiezingsdag de kandidaten voor de drie meest belangrijke openbare functies bekend te maken.
Ook hebben ze als eerste duidelijk aangegeven wat zij en de organisatie waaruit ze zijn voortgekomen, tot stand hebben gebracht.
Inderdaad, een hele lijst met werkelijke meetpunten.
Gemakshalve gaat men wel aan voorbij wat er allemaal verknald is; hebben ze ook de moed dit te erkennen?
Desalniettemin op zichzelf staand positief maar waar de politieke partijen aan voorbij gaan is dat de praktische issues die de Surinamers bezig houden, diepgaand besproken moeten worden.
Dit blijft achterwege maar komt het misschien omdat de meeste politici in ons land geen diepgang hebben of dat slechts het eng eigen belang geldt?
Missen ze de scholing én opleiding om te begrijpen wat nodig is om dit land vooruit te brengen en naar een hoger niveau te tillen?
Er kunnen inderdaad veel vragen over de capaciteiten van onze politieke leiders worden gesteld maar het belangrijkste vraagstuk is zonder twijfel: hoeveel moed (dik-ati) hebben ze!
Een aantal van de politici hebben zich tot nu toe slechts als slappelingen opgesteld, anderen zijn weifelaars van wie ook al niet veel goeds te verwachten valt terwijl sommigen zich gewoon een stelletje rovers getoond hebben toen deze de macht in handen hadden.
Toch hebben velen van deze weer het hoogste woord en willen ze weer “in power” komen.
Men rekent erop dat het geheugen van dit volk slecht is en de mens nu eenmaal toch weer snel vergeet.
Politici moeten beoordeeld worden op de moed die ze hebben om te doen wat ze zeggen en te zeggen wat ze doen.
Vrijwel alle partijen hebben beloofd dat er met” profielen” [waaraan een kandidaat voor een belangrijke functie moet voldoen] gewerkt zou worden.
Waar is men nu gebleven met dit verhaal?
Het was waarschijnlijk bedoeld om interessant te zijn of om degenen die werkelijk conceptie hebben in dit land na te praten.
In ieder geval heeft geen enkele partij dit tot nu toe duidelijk aan de kiezers gemaakt maar houdt men zich wel bezig met allerlei irrelevante zaken die niet belangrijk zijn voor de ontwikkeling van dit land.
Gelukkig maken sommigen in de samenleving, zoals Nico Waagmeester en de gebroeders Jethu, keer op keer zichtbaar waar de schoen nu precies wringt en de oplossingen liggen.
Politieke partijen en hun leiders behoren consequent te zijn, hun voormannen moeten leiderschap en moed demonstreren en bovenal deze samenleving “begeisteren” (inspireren).
Als deze twee laatste eigenschappen bij het aanstaande leiderschap van het land ontbreken zal de komende regeerperiode, wie ook de macht in handen krijgt, weer een gemiste kans blijken te zijn en zal de zo noodzakelijke ontwikkeling slechts een illusie blijven.
Leiderschap in Suriname heeft geen andere keus dan zichzelf te verkopen aan de kiezers door
zonneklaar te maken waarom juist zíj het moeten zijn die Suriname zullen leiden bij de dageraad van de nieuwe dag op 26 mei as.