Dat de misdaad de afgelopen jaren enorm is gestegen, is zeker geen nieuws voor de doorsnee Surinamer.
Hierbij valt vooral ook op dat het aantal zedenmisdrijven, zoals verkrachtingen en in het bijzonder het misbruiken van minderjarigen, dezelfde trend te zien geeft.
Zedendelicten en vooral als er hele jonge kinderen bij betrokken zijn, horen thuis onder het hoofdstuk van afschuwelijke misdrijven en verdienen alle aandacht, niet alleen van rechters en advocaten maar zeker ook van de gehele gemeenschap.
Als er echter uitgegaan wordt van de belachelijk lage straffen die overtreders van de wet op dit stuk tegen zich geëist zien en de straf opgelegd door de rechters, dan kan er niet anders geconcludeerd worden dat de wetten die voorzien hierin, bij verre na ontoereikend zijn.
De wettenmakers in ons parlement blijken dus ook op dit terrein niet die capaciteiten in huis te hebben om wetten aan te passen die de overtreders op adequate wijze straffen en er voor zorgen dat herhaling na ontslag uit de strafinrichting tot het absolute minimum beperkt blijft.
Jammer genoeg betrekken de autoriteiten ,en tot op zekere hoogte ook de media, de samenleving te weinig bij het onder beheersing brengen en houden van deze ellendelingen.
Zo heeft de pers er een gewoonte van gemaakt om zelfs als de misdadigers veroordeeld zijn, slechts de initialen van deze te vermelden.
Het gehanteerde argument dat we in een kleine samenleving zijn en dat deze personen na het uitzitten van hun straf zonder een vooroordeel weer in deze zelfde gemeenschap moeten kunnen functioneren, snijdt absoluut geen hout!
Ten eerste is dit niet de taak van de pers om dit onderscheidt te maken, ten tweede legt de pers hier een stukje zelfcensuur op maar bovendien heeft de gemeenschap er juist alle recht op te weten wie deze
misdadigers zijn!
Maar al te vaak blijkt nl. dat deze “sex offenders” na vrijlating weer in hun oude gewoonte vervallen maar als ze bekend zijn weet de samenleving echt wel voor wie ze moeten oppassen.
In sommige landen is het zelfs zo dat dit type misdadigers zich na hun vrijlating nog vele jaren regelmatig bij de politie moeten melden en in de wijk waar ze wonen wettelijk verplicht zijn zich kenbaar als overtreder op het gebied van zedendelicten te maken.
Vaak gebeurt dit door middel van foto, naam en adres van de betrokkene op te plakken voor het huis waar hij of zij woont
De foto en alle bijzonderheden zij dan ook op de website van de politie te zien; men weet zo dus welk vlees in de kuip is.
Natuurlijk is dit een stukje vernedering naar zo’n low life (nietsnut) toe maar het kan ook worden opgevat als te behoren bij de straf; immers wat hij of zij gedaan heeft is ook geen kattepis!
Dit alles in ogenschouw genomen zou het van goed burgerschap getuigen als de kiezers, nu het verkiezingcircus begonnen is, van de politici vragen zich hierover uit te spreken en hun standpunt duidelijk te maken.
Dit is een prachtige methode om het koren van het kaf onder de kandidaten te scheiden.
Standpunten innemen bij praktische vraagstukken die de gemeenschap bezig houden, dáár gaat het om.
Gezien de aard van het voorgaande is het misschien nu het juiste moment dat de pers, en de vrouwenorganisaties ook laten zien uit welk hout zíj gesneden zijn!