Tijdens de inauguratie van president Bush, in zijn tweede ambtstermijn, hield de wereld de adem in.
Immers, als de president van het machtigste land op aarde spreekt tijdens deze, voor de V.S. belangrijkste gebeurtenis eens in de 4 jaar, luisteren alle wereldleiders en ook onze president Venetiaan!
Een rede uitgesproken op een ijskoude morgen voor het Capitool, het parlement van de federale republiek welke de VS is. Eén waarin de rode draad was het idealisme van een president die de wereld wil veranderen.
Een toespraak waarin hij zijn eigen land én de wereld uitdaagt democratie hoog in het vaandel te houden en landen die nog niet democratisch zijn dit te omhelzen; vrede tot centrale spil te maken ten behoeve van vooruitgang van de gehele mensheid.
Voorwaar, een nobel streven en vele Amerikanen hebben dan ook met een brok in de keel naar deze bijzonder goed geschreven maar zenuwachtig uitgesproken toespraak geluisterd.
De meningen waren echter verdeeld bij dit gebeuren vooral na een verkiezingsrace waar zelden in de geschiedenis van de VS meningen en kiezers zo lijnrecht tegenover elkaar gestaan hebben.
Los van het feit dat de veranderingen die president Bush wil bereiken de komende 4 jaar, waarschijnlijk eerder in de komende 100 jaren verwezenlijkt zullen worden is hij weinig geloofwaardig, vooral gezien zijn buitenlandse politiekvoering.
Democratie kan niet opgedrongen worden aan mensen die tientallen jaren niets anders dan onderdrukking gekend hebben en waar het tot stand komen van dit [democratie] in hun ogen niets anders is dan een manier om makkelijk aan het zwarte goud, [de olie] te komen.
Democratie is alleen succesvol gebleken als het ontspringt uit de bron van een samenleving.
Overigens kan er makkelijk een lange lijst van landen worden gemaakt waar regering op regering van de VS de meest vriendschappelijke betrekkingen mee onderhoudt omdat ditzelfde Amerika hiervan groot voordeel heeft terwijl democratie in deze landen slechts een inhoudloze kreet is.
Denk maar aan landen als Saoudi Arabië waar mensenrechten met de voeten worden getreden en Amerika’s grootste economische bondgenoot China, waar het communisme nog steeds regeert.
Neen, de werkelijke leidraad van de regering Bush is integendeel een zeer pragmatische, nl.: wat is in het voordeel van de VS, in de eerste- en laatste plaats.
Het innemen van een vooroordeel positie in het Palestijns- Israëlische geschil ten gunste van Israël, is ook niet iets wat vertrouwen kweekt.
Vanwege de ervaringen met George W. Bush tijdens zijn eerste regeerperiode is het dan ook niet verwachtbaar dat de wereld een veiligere plaats wordt, ondanks alle goede voornemens.
Integendeel; gezien de wijze waarop hij meent met belangen van andere landen om te moeten gaan is het eerder verwachtbaar dat het gevaar op een groot gewapend conflict toeneemt en dat hij voor de uitdagingen van de 21ste eeuw geen adeqaat- en acceptabel antwoord klaar heeft liggen!