De ramp van ongekende omvang, de Tsunami, die een groot aantal landen in Azië onlangs trof en vele tienduizenden slachtoffers eiste, heeft iets bijzonders in beweging gezet.
In vrijwel alle landen op deze aardbol is er, uit solidariteit met de getroffen landen, een hulpstroom zoals nooit te voren gezien op gang gekomen.
De dagelijkse beslommeringen zoals de crisis in Iran, de controverse tussen Israël en de Palestijnen ,etc. zijn vollédig naar de achtergrond verdrongen.
Het schijnt wel of overheden en hulporganisaties in vele landen slechts één zaak hoog op de agende hebben staan: de grote nood van de slachtoffers ledigen en alle hulp aan de wederopbouw van de getroffen gebieden verlenen.
Wereldwijd wordt er gebeden voor de zielenrust van de doden en kracht aan de overlevenden; in veel landen staan de vlaggen reeds langer dan een week halfstok.
Het blijkt dus nu dat landen, ondanks de vaak zeer grote verschillen, tóch de handen ineen kunnen slaan als de nood van de medemens zeer hoog is.
Als er dus, ondanks de grote verslagenheid die er heerst, iets positiefs uit deze ramp voortkomt, is het wel de internationale solidariteit die nu, onder leiding van de Verenigde Naties, ten toon wordt gespreid.
De hulp zal uiteindelijk ertoe moeten leiden dat de gebieden zelf het heft in handen kunnen nemen en de eigen toekomst na deze ramp zélf kunnen bepalen; immers hulp kan nooit meer dan ondersteunend zijn en uiteindelijk zal de eigen inspanning er toe moeten leiden wat de richting is die wordt opgegaan.
Als hulp erop gericht is dit te verwezenlijken is dat ideaal maar als het ertoe leidt dat landen in een positie van uitbuiting worden gebracht, is deze hulp niet veel meer dan een stukje eigen belang van de landen die deze verlenen.
Niet dat hiermee beweerd wordt dat dit nu zou gebeuren, verre van dat, tot nu toe lijkt deze [hulp] onbaatzuchtig te zijn hoewel er een case gemaakt kan worden dat, in ieder geval de hulp verleend door de V.S.A, het aangetaste imago van de regering Bush in Azië helpt opvijzelen.
In het zeer nabije verleden is hulp verleend aan ontwikkelingslanden echter voornamelijk bedoeld geweest om de eigen belangen van de donors veilig te stellen.
De voorbeelden hiervan zijn er ten over; kijk maar naar de landen in Afrika en Azië alsook recentelijk de landen in oost Europa die onder het juk van het communisme vandaan kwamen en waar, om sociale onrust te vermijden en een markt op te bouwen veel geld werd in gepompt.
Neem ons eigen land waar de donor Nederland indertijd o.a. de eis stelde dat Nederlandse consultancybureaus in de arm genomen moesten worden en de aankoop van kapitaalgoederen in de eerste plaats in Nederland besteld moesten worden.
In de hele geschiedenis van internationale hulpverlening door het Westen is gebleken dat eigen belang een grote rol heeft gespeeld.
Nu er, onder leiding van de Verenigde Naties, hulp op grote schaal wordt gecoördineerd is misschien dan eindelijk de tijd van werkelijke- en op ontwikkeling gerichte hulp op wereldwijde schaal aangebroken!