De laatste dertig jaar heeft ons land diverse aderlatingen ondergaan, niet als incidenten, maar structureel, in verschillende maten van intensiteit. Neem het jaarlijkse ceremonieel, waarbij afgestudeerden van het middelbaar onderwijs het land verlaten. Het gaat steeds weer om personen in wie het land jaren geïnvesteerd heeft om de vruchten ervan door anderen te laten plukken. Studenten die met een beurs naar omliggende landen gaan, zoals Brazilië, de VS, Canada, e.d. komen terug, maar zij die naar Nederland gaan blijven achter. Het is moeilijk stop te zetten, het is wel om te buigen, namelijk als er een effectief beleid komt met betrekking tot de Suriname Diaspora, waarbij nagegaan wordt hoe ‘onze’ mensen in het buitenland in te zetten in de ontwikkeling van ons land. Andere landen, zoals China, zijn daar meester in, die sturen zelf mensen weg om weg te blijven, maar om van daaruit de economische ontwikkeling van het land te steunen.
Een eerste echte aderlating was rond de onafhankelijkheid. Het resultaat ervan is nooit goed in kaart gebracht. Heel wat mensen zijn vertrokken, al of niet met veiligstelling van hun bezittingen. Vanuit de politieke leiding van toen werden delen van het volk bang gemaakt met de beelden van Guyana en van Trinidad. En toen de berichten kwamen, via de telefoon en zelfs via bandjes die van hand tot hand gingen, dat men in Nederland goed opgevangen werd, kozen nog meer het hazenpad.
Daar ging onze kennis weg, veel mensen namelijk ook met gezag van bedrijven en overheidsdiensten. Er werd ook flink aan elkaar verdiend. Voor Sf 2000 kreeg je Nf 4000 bij de aanschaf van een ticket. Er waren mensen die tickets voor anderen kochten en van het verschil een deviezenpotje in Nederland openden.
En dan natuurlijk de aderlating van de revolutie. Enerzijds met het vertrek en de vlucht van mensen, anderzijds met de vernielingen aan goederen die dat met zich meebracht, een enorm kapitaalverlies voor de nationale economie.
Het economisch plaatje van die tijd en van de gevolgen van de verschillende aderlatingen voor het land is nog niet goed getekend. Het sociale plaatje nog helemaal niet, en dat betreft het vertrek van een belangrijk deel van het middenkader, in feite van een cultuur met normen en waarden, niet ideaal nog, maar er waren standaarden. De gevolgen van de uitholling daarvan is moeilijk in te schatten. Mensen die geld maakten over de ruggen van anderen, gratis tickets aanbieden niet uit liefdadigheid maar uit eigen winstoogmerk. Het is het gedrag waarop een hele nieuwe stand werd gebouwd, namelijk op basis van koersvoordelen die politiek geïnd konden worden, niet ten behoeve van het land, enkel ten behoeve van het eigen bezit. De monumenten staan ervan overal in ons land. Monumenten zonder gezag, want gebouwd met het bloed en de pijn van de rest van de samenleving.
De excessieve show van welvaart ten koste van de armen deed zijn intrede, en heeft zich ondanks alle programma’s die opgezet worden ter bestrijding van juist die zelf veroorzaakte armoede tot nog toe goed weten te handhaven.