In het nu haast voorbije jaar, is één van de in het oog springende gebeurtenissen wel het instellen van het NCCR (Nationaal Coördinatie Centrum voor Rampenbeheersing) geweest.
Zoals gebruikelijk bij ons is het één en ander weer met hoop poeha gepaard gegaan zonder echter dat de essentie van de zaak goed uit de verf gekomen is.
Maar goed, er is in ieder geval een begin mee gemaakt en dat kan zeker als positief aangemerkt worden.
Het gevaar bestaat natuurlijk dat we ons in slaap laten sussen door de gedachte dat het er is dus als er “iets” gebeurt kunnen we het karwei wel klaren.
Niets is natuurlijk minder waar, immers van een echt professionele gestructureerde aanpak is er in dit stadium nog geen sprake!
Om te beginnen is voorkomen altijd beter dan genezen en dit ligt meer voor de hand dan de scherven op te ruimen.
Wie om zich heen kijkt zal al gauw tot de ontdekking komen dat er heel wat ongelukken wachten om te gebeuren, enkel en alleen door laksheid en de ondeskundigheid van de betrokken instanties, welke meestal onder de paraplu van diezelfde overheid vallen dat met het NCCR is komen aanzetten.
Neem nu bv. de kleine particuliere veerbootjes die personen tussen Meerzorg - Paramaribo en vice versa vervoeren.
Het betreft hier meer een kwestie van wannéér, dan van óf het zal gebeuren; “an accident waiting to happen”!
Niet dat het de eerste keer zou zijn want in het verleden zijn er al bij meerdere gelegenheden personen bij het oversteken van deze bootjes om het leven gekomen maar gezien het toegenomen aanbod van passagiers, ondanks het openstellen van de Wijdenboschbrug, zal een eventueel ongeval inderdaad wel een regelrechte ramp kunnen zijn.
Een persoonlijke oriëntatie ter plekke (Meerzorg) leverde het volgende op:
De bootjes meren aan bij een goede loopbrug die echter niet van een reling is voorzien; een val van deze betekent behalve een diepe duik in de zachte modder, vrijwel zeker een gebroken been of erger.
Het uit- en instappen in de boten vereist enige acrobatische kunst en met lede ogen zag ik een moesje met de grootste moeite instappen, ondanks hulp van de kapitein van een der boten.
Op mijn vraag of het aantal reddingsvesten, welke de boten volgens wettelijk voorschrift aan boord dienen te hebben, voldoende is antwoordde hij ten stelligste ontkennend.
Bovendien gaf hij ook aan dat het aantal passagiers dat maximaal mee kan, meestal 22, vaak vér overschreden wordt omdat het aanbod te groot voor de boten is terwijl men dan absoluut weigert eruit te gaan als er teveel passagiers aan boord zijn.
Een veiligheidsagent met bevoegdheden zou hij zeer op prijs stellen teneinde zulke voorvallen te voorkomen.
Op de vraag wie opdraait voor vergoeding bij eventuele uitglijpartijen bij het in- en uitstappen of erger; bij omslaan van de boot met eventueel noodlottig gevolg voor de opvarenden, bleef hij mij het antwoord schuldig; naar zijn zeggen is hij niet verplicht zich hiertegen te verzekeren.
Ook blijkt geen der kapiteins een opleiding als zodanig te hebben gehad en wordt er slechts op basis van ervaring gewerkt; van communicatie apparatuur aan boord om eventuele problemen tijdens de overtocht door te geven heeft hij nog nooit gehoord!
Overigens zou een boot die in de problemen zou komen weleens lang op hulp moeten wachten want dit stukje assistentie is totaal niet gecoördineerd.
Door dit alles rijst bij mij de vraag wat voor soort overheid het is die zo met de veiligheid van haar burgers omspringt; onverantwoord is waarschijnlijk een tè zacht woord; misdadig is zeker beter op haar plaats!