Van 27 september – 05 november, volg ik in Ahmedabad (lees amnabad) India een Management Education Programma op het Entrepreneurs Development Instituut (EDI).
Wekelijks zal ik een kort verslagje bijdragen aan het Suriname Netwerk. In deel 1 vertel ik over mijn reis naar Ahmedad.

De reis
Op 26 september jl. om 13.30u, vertrok ik richting Zanderij voor mijn reis naar Ahmedabad (lees amnabad), India.
Volgens schema vertrok ik met onze Boeing 747-300 richting Amsterdam. Ik had het geluk alleen te zitten in een de middelste rij, waardoor ik tijdens de vlucht uitgebreid kon liggen/slapen. Na een 8 uren en 35 min lange vliegreis, landde het vliegtuig om 09.00u lokale tijd op Schiphol. Aangezien de vlucht van Amsterdam naar Mumbai (Bombay) om 10.30 u zou vertrekken, dacht ik in eerste instantie meer dan genoeg tijd te hebben om de overstap te maken.

De eerste schok voor mij kwam toen wij bijna 20 min na landen nog niet op plaats van bestemming waren. Bedenk het, 20 minuten lang !! taxiën naar de slurf. Voor mij was het een schok, want in mijn planning had ik hiervoor hooguit 3 – 5 minuten uitgetrokken om dan snel langs de immigratie te gaan voor controle, even uit te rusten en dan inchecken bij Nortwest Airlines om mijn reis naar Ahmedabad te vervolgen.

Dichtbij de slurf kon ik door het raam al een drukte van douaneambtenaren waarnemen. De SLM vlucht krijgt van de douane n.l. een speciaal warm onthaal. Dit om alle illegale handelaren in de kraag te vatten. Eindelijk waren we dan bij de slurf, en konden we dus naar buiten. Eerst nog de first classer eruit en werd het sein gegeven dat ook wij eruit mochten. Aangezien ik dichtbij de deur stond was ik heel gauw eruit. In de slurf werden we ook opgewacht door een aantal douane ambtenaren en ‘Blacky’ de herdershond.

Blacky
Haastig liep ik door de slurf en werd even door Blacky gesnoven, ik dacht snuif jij maar, bij mij vind je toch niets. Maar wat bleek, Blacky bleef maar snuiven en snuiven en werd wilder en wilder. Intussen zag ik de bediener van de hond ook wat nerveus mij richting op lopen met de woorden ‘hond-hond’ Ik dacht in me zelf, ja laat blacky schuiven, want ik hou wel van honden, echter heb ik nu geen tijd ! Maar Blacky bleef maar komen, totdat hij aan mijn handbagage begon te bijten! De bediener was nu al helemaal wild enthousiast toen ze de woorden ‘ja-ja hond, hond’ riep naar een collega. Die liep op mij af en zei direct ‘Meekomen!’

En toen, mocht ik meegaan! Toen pas begon bij mij een lichtje te branden!! De hond had bij mij iets gevonden!! Ik dacht wat krijgen we nou! Ik heb al geen tijd, want intussen was het door die 20 min taxiën al bijna 09.30 en ik moet inchecken om de volgende vlucht niet te missen. Ik probeerde de ambtenaar nog aan te geven dat ik de volgende vlucht ga missen en ik nu echt weg moet. Als antwoordt kreeg ik te horen ‘Ja ja, zal wel zo zijn, maar nu even meekomen. De hond heeft je gesnoven’ Ik probeerde nog met de verklaring dat ik mijn tas een broodje had en dat ‘Blacky’ misschien die wel lustte! ‘Nou, die gaat niet op eten af, meekomen’, zei die douane.

Aangezien ik overtuigd was van mijn onschuld liep ik zonder enig tegenstribbelen mee om zo de zaak snel af te kunnen handelen.

Voor de controle moesten we de trap af en mocht ik eerst mijn handbagage door een scan laten gaan. Intussen waren nog een paar andere passagiers, o.a. een First Classer, ook al gesnoven door ‘Blacky’. Mijn bagage moest toen open en werd alles eruit gehaald.
Toen de koffer open was reageerde de ambtenaar met de woorden, ‘Oh ik weet het al, het komt hiervan” en hij haalde een tasje uit mijn koffer. Het was de REDFLOWER oil die is gaan lekken. Blacky was daar verslaafd op.
Nadat de ambtenaar toch nog wat zaken controleerde, mocht ik inpakken en gaan.

Intussen was het 09.45u. Een ervaring rijker, dankzij ‘Blacky’, rende ik in volle sprint richting volgende balie. Ik wist niet precies waar ik moest zijn dus informeerde ik bij een Schiphol medewerker waar aan te melden voor een transfer flight.
Die wist mij te vertellen dat ik bij Transfer balie 6 moest aanmelden. M.b.v. de gele wegwijzers kon ik de route daarnaar toe volgen en ondanks mijn heel snelle gang, soms bijna rennen duurde het zeker 3 min voor ik bij balie 6 was. Daar aangekomen schrok ik me weer een hoedje, want er stond een heel lange rij!.
De hoop dat ik mijn vlucht nog zou halen had ik al bijna opgegeven. De transferbalie was erg druk en leek zelfs chaotisch. Heel wat toeristen die vroegen om informatie, vaak in gebrekkig engels aan een KLM medewerkster, die druk in de weer was hun wegwijs te maken. Met portofoon in de hand legde ze mensen uit waar te staan, hoe te staan, bij wie te staan etc. etc. Ik had het voordeel dat ik in duidelijke taal met haar kon communiceren, waardoor ik haar mijn probleem verstaanbaar kon uitleggen. Gelukkig was ze verstandig genoeg en begreep dat ik in tijdnood zat. Ze liep naar de balie om te bellen naar de gate waar ik zou moeten instappen. Ze regelde snel mijn instap pas bij de transfer balie (ik kreeg dus een boro!) en kon ik heel snel naar gate E19.
Ik bedankte vriendelijk en rende vlug richting E19. Nou, dacht je dat gate E19 dichtbij was? Je kan het al raden, van transferbalie 6 naar gate E19, dat was weer een 3 min sprint.

Daar aangekomen volgde er weer een douane controle. Vanaf 9/11 is dat dus standaard procedure op de meeste luchthavens. Douane ambtenaren die standaard vragen stellen over je bagage etc. etc.

Om 10.25 was ik gelukkig in het vliegtuig en had geluk met een windowseat, naast een bakra die ook naar Mumbai moest. Ik kon zo af en toe dus een verhaaltje vertellen.

Ik kon beginnen met mijn vlucht van 8 uren naar Mumbai!

Wordt vervolgd.