Dat de generatie politici die het in dit land reeds vele decennia lang, met uitzondering van de militaire periode, voor het zeggen hebben geen kritiek dulden is ondertussen genoegzaam bekend.
Wat natuurlijk de zaak nóg erger maakt is dat degenen die men monddood probeert te maken dit vaak genoeg lijdzaam accepteren.
Deze week mocht de samenleving vernemen dat de parlementariër Sharmilla Mangal - Mansaram door de voorzitter van haar partij [de VHP] nadrukkelijk gewaarschuwd werd haar onomwonden kritiek, op met name de Nieuw Front regering, “binnenkamers” te houden.
Dit is de zuiverste vorm van politieke judo!
Gelukkig blijkt in dit geval de geuite kritiek niet besteed te zijn geweest aan deze rebelse dame!
Opvallend aan de stellingname van dhr. Ram Sardjoe is, dat hij net als de voorzitter van de NPS twee functies bekleed die in conflict met elkaar zijn!
De functie van voorzitter van het hoogste College van Staat en die van een politieke partij zijn nu eenmaal niet met elkaar te rijmen.
Als voorzitter van een partij kan hij inderdaad, maar niet op de manier zoals gedaan, vragen kritiek te matigen of anders te formuleren.
Als voorzitter van De Nationale Assemblee kan hij dit echter nimmer doen.
Hij dient te begrijpen dat, net als dhr. Venetiaan, de hoogste functie altijd prioriteit heeft.
Ook de argumentatie dat de coalitie een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor het regeringsbeleid heeft is een dooddoener; de assembleeleden zijn niet aansprakelijk voor welk regeringsbeleid dan ook, dat is slechts voorbehouden aan de regering alleen.
DNA is wettelijk belast met controle van het beleid; dit behoort Dhr. Sardjoe beter dan wie ook te weten.
Zulk soort zaken zijn inherrent aan de patronage-politiek waar slechts de leiding wil bepalen voor anderen hoe hun totaal politiek gedrag moet zijn en dat tekent de partijcultuur binnen de VHP en NPS ten voeten uit waar er een slaafse discipline van de leden wordt verwacht.
Vanaf de tijd van wijlen premier Jopie Pengel die kans zag het nog bonter te maken door de functie van Minister President te combineren met minister van Financiën, Binnenlandse Zaken en voorzitter van de vakcentrale De Moederbond, wordt dit land geconfronteerd met parlementariers die zich meestal als marrionetten gedragen.
Het gezegde in de volksmond dat de volksvertegenwoordiging een poppenkast is, is daarom ook niet zomaar uit de lucht gegrepen en geeft goed de gevoelens uit de samenleving weer .
De politieke leiders spreiden een gedrag ten toon dat stamt uit een gepasseerd tijdperk; gelukkig lijkt het erop dat er thans toch wel enige jonge politici naar voren komen die een houding demonstreren meer aangepast aan onze tijd, de 21ste eeuw waar eigen initiatief, durf en openheid centraal staan.
Zij hebben dit goed begrepen en lijken hiernaar te handelen, wanneer volgen er meer?
Als één schaap over de dam is…….