Vrijwel alle landen die onafhankelijk zijn geworden, zijn hierna door een uiterst pijnlijk proces gegaan om een nationale eenheid te worden en een eigen identiteit te verwerven.
Sommigen hebben zelfs een harde en bloedige strijd moeten leveren voor deze onafhankelijkheid.
De Verenigde Staten bv. hebben, na een zwaar bevochten strijd met de Engelsen, er een burgeroorlog voor nodig gehad om een eenheid te worden.
Het proces van natievorming gaat in dat land echter door tot de dag van vandaag.
Om op ons eigen continent te blijven; Venezuela heeft een jarenlange onafhankelijkheidsstrijd onder leiding van Simon Bolivar gevoerd en het proces van natievorming, het uitgroeien tot één volk heeft vele tientallen jaren geduurd en is nóg niet voltooid.
Ook het voormalige moederland heeft constant met natievorming te maken en het inpassen van de vele culturen die in dat land zijn bijgekomen door de komst van immigranten de laatste 50 jaar, verloopt ook lang niet altijd vlekkeloos.
Kortom, er kan gerust gesteld worden dat het groeien naar nationale eenheid, het zoeken én vinden van een eigen identiteit een constant proces is dat door de komst van nieuwe groepen [van immigranten] en andere uitdagingen die de steeds veranderende wereld stelt, nooit eindigt.
Dus zo vreemd is het echt niet dat vele landen die nog niet zolang onafhankelijk of gesticht zijn, [zoals de staat Israël], een bijzonder moeilijke tijd doormaken, soms zelfs na een flitsende start!
Wat wél opvalt is dat landen die vanaf het begin een sterk en inspirerend leiderschap hebben gehad waarbij de fakkel werd doorgegeven aan andere leiders van formaat, veel beter en steeds sterker uit het proces komen.
Landen die echter altijd zwakke- en vaak corrupte leider hebben gekend, raken verder achterop en lopen tenslotte een blijvende achterstand op, verder in het moeras van Derde Wereldland wegzinkend.
Jammer genoeg worden veel landen op het Afrikaanse continent hiermee bedreigd.
Een gevolg van slecht leiderschap en zwaar corrupte onbekwame leiders is kenmerkend voor dit potentieel zeer rijke werelddeel.
Nu hebben vele van deze zg. leiders, bv. Mugabe van Zimbabwe, altijd de gewoonte om de ex kolonisator [ in dit geval Engeland] hiervan verantwoordelijk te stellen.
Hierbij vergeet hij gemakshalve erbij te vertellen dat hij een racist van de ergste soort is en zelf vele miljarden dollars op persoonlijke bankrekeningen in het buitenland heeft staan, terwijl zijn volk honger lijdt!
In andere landen zoals de Soedan, moorden regeringstroepen de eigen bevolking uit; terwijl zelfs in een van de grootste olielanden Nigeria, een burgeroorlog onafwendbaar lijkt.
Zo op het eerste gezicht lijkt er niet veel wat de wereld van Afrika kan leren… of tóch wel?
Jazeker; als we de blik richten naar Zuid Afrika zien we dat dit meest ontwikkelde land van het continent waar een explosie nog niet zo lang geleden nabij was, door het apartheidsbeleid van de blanke Zuid Afrikanen. Door charismatisch en inspirerend leiderschap van Nelson Mandela is zulks voorkomen en zelfs iedereen, blank zowel zwart, heeft hij kunnen inspireren; de handen ineen te slaan en te werken naar nationale eenheid hierbij de productie stimulerend, zódanig dat het land in vele gevallen al als een ontwikkeld land kan worden aangemerkt.
Het volk groeit gestaag naar een hechte [nationale] eenheid en de eigen identiteit neemt steeds vastere vorm aan; zoals men het daar zegt: het doet er niet of je blank of zwart bent… je roots zijn Zuid Afrikaan.
Kortom Zuid Afrika is, zeker wat dit betreft, een baken in zee voor de gehele wereld!