Gezien de bewegingen binnen de diverse politieke combinaties en partijen, is het zeker dat op korte termijn de raderen van het campagnewerk knarsend in werking zullen worden gezet. Het is maar zeer de vraag welke van deze de capaciteit in het politiek huis hebben om fundamentele oplossingen te brengen voor de vele problemen waarmee dit land kampt.
Van een podium veel lawaai maken lijkt prachtig maar dit land is alleen met substantie van leiders gebaat en niet met gebral.
Leiders die menen een voortrekkersfunctie in een toekomstig kabinet of in de assemblee te kunnen vervullen, moet hun zaak hard maken tegenover het [Surinaams] volk en niet met de gebruikelijke kreten en slappe verhaaltjes komen aanzetten.
Er dient een duurzaan fundament gelegd te worden voor de komende generaties; dáár gaat het om! Maar hier wringt nu juist de schoen; niet alleen de huidige maar ook voorgaande beleidsmakers hebben hierin gefaald; het fundament van deze republiek is uitermate zwak en vol met barsten en scheuren.
Neem nu eens het beleid inzake de ontwikkeling van onze natuurlijke hulpbronnen; een van de belangrijkste pijlers voor de ontwikkeling van de natie.
Dit land is vanaf de koloniale tijd, in de 16de eeuw tot de dag van vandaag, een wingewest geweest van waar de (bodem)schatten en voortbrengselen hiervan voor een slordige grijpstuiver het land worden uitgesleept.
Het met zoveel trots onafhankelijk geworden Suriname heeft hierin gedurende de afgelopen 29 jaar weinig aan kunnen veranderen.
Integendeel, de situatie lijkt thans ernstiger dan ooit! Het heeft er alles van dat deze roof in versneld tempo plaatsvindt en dat de braindrain, de grondstoffen, z.a. bauxiet, aluinaarde en goud weggaan en het volk het genot van de opbrengsten alleen in een mooie droom kan ervaren.
Als we, zoals regering op regering beweert, ons land tot de rijksten op aarde behoort, hoe komt het dan toch dat ons, in aantal gering, volk hier niet de werkelijke vruchten van ziet?
Waarom slagen politici er niet in de belastingen, royalties, dividenten en aandelen te halen daar waar ze zijn?
In plaats van keihard met de multinationals te onderhandelen, hun dwingen ons milieu te respecteren en vooral een vinger in de pap in het beleid van ze te krijgen, stellen wij ons slechts tevreden met de kruimels van de taart.
Als dan onlangs toppers van de Alcoa ons komen voorhouden dat nú de tijd is om beslissingen te nemen voor het accomoderen van hun bedrijf en dat er vooral niet gedraald moet worden, spreekt dit boekdelen.
Er moet toch bij, met name de president een licht gaan branden dat deze maatschappij ons net zo hard nodig heeft als wij hun en dat dan ook de tijd is om het ijzer te smeden door een aantal harde eisen op tafel te laten leggen door knappe, geroutineerde onderhandelaars?
Hoe er hierop wordt ingespeeld zal mede-bepalend zijn voor de toekomst van tenminste één politicus die pas nog heeft verklaard welwillend tegenover een derde ambtstermijn als president te staan; hij zou weleens te licht bevonden kunnen worden als hij niet véél meer eruit haalt dan tot nu toe het geval is geweest………