De wereld anno 2004 is er één die verdeelder en verwarrender schijnt dan ooit!
Nog nooit in de geschiedenis der mensheid is het zo gevaarlijk geweest, internationaal terrorisme, uitbreiding van landen die atoomwapens bezitten of althans kunnen aanmaken, het toenemend broeikaseffect, de uitbraak van epidemieën waarvoor geen geneesmiddel bestaat, grove schendingen van de mensenrechten; bedenk het maar, het is te veel om op te noemen.
Toch praten vele wereldleiders maar steeds weer over vrede en voorspoed terwijl de landen waaraan ze leiding geven vaak voorloper zijn van de oorzaak van veel ellende in de wereld.
Terwijl de globalisatie, welke vorm begon aan te nemen in de beginjaren zeventig van de vorige eeuw, bedoeld was om een betere, rechtvaardige wereld waar de kloof tussen arm en rijk verkleind zou worden te vestigen, zien we nu bijkans 35 jaar later dat deze trend niet aan de verwachtingen van vele, met name de Ontwikkelingslanden, beantwoord heeft.
Ook in het rijke Westen heeft de globalisatie niet díe verandering voor de rijke landen zèlf teweeg gebracht waarop gehoopt was.
De belangen van big corporations, z.a. de multinationals, worden door overheden in die landen nogal eens boven dat van de mensen voor wie men zegt beleid te voeren gesteld, zoals weer eens bleek toen de energiegigant ENRON failliet ging.
De overheid had de honderdduizenden beleggers in deze firma totaal niet beschermd en toen de bom barstte waren ze dan ook hun gelden kwijt!
De humane (menselijke) kant van globalisatie is niet goed uit de verf gekomen en binnen de westerse economieën zelf is er teleurstelling.
De heftige protesten en botsingen tijdens vergaderingen van bv, de WTO, het uitvloeisel bij uitstek van de globalisatie, zijn daarom dan ook niet toevallig.
Neen, steeds meer en meer gaan de gedachten uit naar het vestigen van een nieuwe wereldorde die moet beantwoorden aan de uitdagingen welke de nieuwe eeuw, die maar amper begonnen is, stelt aan beleid van overheden, waar ook ter wereld.
Want dat er vele uitdagingen zijn die een oplossing op wereldschaal behoeven is een vaststaand feit.
Om maar een voorbeeld hieruit te lichten: de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de olievoorraden van onze planeet nog vòòr het midden van deze eeuw uitgeput zullen zijn. Alternatieve bronnen zijn nog niet in dìe mate voorhanden dat deze reeds nu aangewend kunnen worden ter vervanging.
Bedenk hierbij dat de fossiele brandstoffen waarop deze aarde momenteel draait, voor veel meer wordt aangewend dan voor brandstof alleen.
Talrijke andere producten z.a,.kunststoffen, verf, textiel, reinigingsmiddelen en kunstmest vinden hun basis hierin.
De rijke Westerse landen verrichten echter reeds research op grote schaal om invulling te geven aan vervanging, over pakweg 10- tot 20 jaar na nu.
Degenen die de boot zouden kunnen missen zijn weer de arme Ontwikkelingslanden die meestal niet in staat zijn op zulke scenario’s in te spelen, laat staan zelf onderzoek te kunnen verrichten. Toch zijn er reële mogelijkheden, ook voor deze groep landen.
Het is bekend dat vele alternatieve bronnen, z.a. planten, wind en zon in de arme landen in grote mate aanwezig zijn.
Met de beheersing hiervan, indien goed gemanaged, kunnen deze landen de sprong voorwaarts maken en kan er werkelijk invulling aan de nieuwe wereldorde worden gegeven! Met goed en visionair leiderschap kunnen deze landen dan meer uit hun natuurlijke hulpbronnen halen dan tot nu toe het geval is geweest.