Verontschuldiging
De onafhankelijke Verenigde Staten van Amerika (USA) hebben de slavernij nog vele jaren nàdat zij de Engelse kolonisatoren verjaagd hadden gecontinueerd.
Pas in 1865 werd deze door de legendarische president Abraham Lincoln afgeschaft.
Het heeft tot ver in de 20ste eeuw geduurd vòòrdat er een officieel excuus gemaakt werd aan de nakomelingen van de slaven; dit gebeurde door de toenmalige president Bill Clinton.
Door geen enkel ander land is iets dergelijks gedaan; noch door de landen die actief aan deze opzet, cq. instandhouding van de slavenhandel en de slavernij hebben deelgenomen, noch door de landen in Afrika, die vaak genoeg hun eigen onderdanen verkochten aan de medogenloze Europeanen.
Hoewel de landen in Afrika niet helemaal vrijuit gaan bij het bovestaande kan de schuldvraag toch wel voor het grootste deel op het conto van de koloniale machthebbers uit het verleden worden geschreven.
Immers; zij waren het die een onverzadigbare dorst naar goedkope arbeidskrachten voor de economische ontwikkeling van hun Amerikaanse kolonien hadden en gezien hun achtergronden wisten zij donders goed waar ze mee bezig waren.
Hetzelfde zou onmogelijk van de Afrikaanse landen kunnen worden gezegd; deze waren in die tijd zelfs grotendeels gekoloniseerd en de slavernij was reeds vele eeuwen in die gebieden normaal.
Geen één Europees land heeft ooit een excuus aan haar voormalige kolonien aangeboden, laat staan een gebaar van goodwill gemaakt om dit aangedane leed enigszins pogen goed te maken!
In het geval van Suriname is er enige jaren terug, notabene in Nederland (!), een monument onthuld opgedragen aan de slavernij en de afschaffing hiervan.
Veel hebben wij Surinamers in het algemeen- en de nazaten van de slaven in het bijzonder, hier niet aan.
Principiele- en tastbare zaken zijn hier van veel meer belang; een officiele verontschuldiging aan ons land met betrekking tot het aangedane leed zou beter op zijn plaats zijn en getuigen van karakter en moed van de Regering van het Koningrijk der Nederlanden.
Een gebaar om iets tastbaars voor de voormalige kolonie Suriname te doen, waarbij er wat gedaan wordt zonder dat een toevallige Surinaamse regering dit ten eigen politiek voordeel zou kunnen misbruiken; dit en het voorgaande, kan deze zwarte bladzijde uit de geschiedenis van beide landen voorgoed achter ons zetten.
Hoewel sommigen dit allemaal mischien zullen trachten uit te leggen als oude koeien uit de sloot halen is het nu eenmaal zo dat vele open wonden na al die jaren nog steeds niet geheeld zijn en dit mede een rem is op een integrale ontwikkeling van ons land waarbij de hulpbron “mens” centraal staat.
Nederland verdient respect van ons, net zo als wij respect van Nederland verdienen. Respect wordt echter nooit zonder meer gegeven, dat moet men afdwingen en waard zijn.
Indien wij als land deze issue van verontschuldiging en een gebaar van goodwill niet ter sprake durven brengen, wat voor zelfrespect hebben wij dan als natie?

Waardering voor de mede- Surinamer
Welke terugkerende reiziger vanuit het buitenland kent het tafereel niet waar tijdens de controle door de immigratie te Zanderij buitenlanders voor de eigen Surinaamse staatsburgers worden geholpen?
Of, waarbij er ineens een figuur een aantal vreemdelingen opwacht en deze op behendige wijze langs de immigratie heen loodst?
Een situatie die reeds in de koloniale tijd bestond en welke door de onafhankelijke natie Suriname precies zo als voorheen gecontinueerd wordt!
Uiteraard getuigd dit van het minste respect voor de eigen mede-burger en blijkt er uit dat het ingeworteld ontzag voor vreemdelingen, daterend vanuit de koloniale periode, er bij een aantal van onze eigen Surinamers nog diep inzit.
Het is anders niet goed voorstelbaar dat de overheid er een politiek op na houdt welke gericht is om de Surinamer als tweederangs burger in eigen land te behandelen.
Of…… toch wél? Maar hoe is het dan verklaarbaar dat vele buitenlandse investeerders die een graantje willen meepikken van onze enorme natuurlijke rijkdom heel snel díe faciliteiten beschikbaar krijgen waar de eigen ondernemers slechts van kunnen dromen; tenminste als zij niet de juiste politieke connecties bezitten?
Hoe kunnen Chinese immigranten, waarvan overgens de legaliteit vaak ook nog twijfelachtig is, van de District-Commisarissen zo snel vergunning krijgen voor het opzetten van weer de zoveelste supermarkt?
Wordt er wel nagegaan hoe de mensen aan de fondsen hiervoor komen terwijl de Overheid bliksems goed weet dat deze mensen vaak genoeg met niet meer dan de kleren die ze dragen het land binnenkomen?
Als wij een regering hebben die de veiligheid van de gemeenschap niet- of zeer onvoldoende kan garanderen en altijd maar met ad hoc maatregelen komt; die het leger, welke volgens de wet de veiligheid van de natie moet garanderen, niet structureel verbeterd door de jaren heen?
Van de loketten bij overheidsinstellingen die op de meest willekeurige tijdstippen sluiten, vaak ook nog vlak voor de neus van vele wachtenden?
Wat te denken van de etische en morele waarden welke zich op een “all time low” bevinden of van de deplorabele staat van ons onderwijs?
Van wat voor respect getuigd di allemaalt toch voor de eigen Surinamer!
Natuurlijk absoluut van geen enkel respect; van een regering die geen zelfrespect heeft kan niet worden verwacht dat zij dit voor de Surinamer hoog in het vaandel voert, alle loos gepraat hierover ten spijt.
Het zijn immers geen woorden die tellen maar daden.
Het volk accepteert dit allemaal maar gelaten, morrend over de corruptie die er in het overheidsapparaat heerst en welke door de politiek in stand wordt gehouden.

Cultuur & Godsdienst
Het zou echter niet correct- en te gemakkelijk zijn om alle gebrek aan respect en zelfrespect op de overheid en een regering af te schuiven; wij als volk schieten zelf vaak genoeg te kort in dit opzicht.
Wij vinden terecht dat wij respect voor het geloof en cultuur van de mede-Surinamer hebben als deze vanuit een andere etnisch/culturele- en godsdienstige achtergrond is dan onszelf.
Wat wij echter vergeten en ons daarom dit gemakshalve nooit afvragen, waar het respect blijft voor een allesomvattende Surinaamse cultuur.
Alle intelectueel gepraat van onze zogenaamde cultuurdeskundigen ten spijt, is, wat voor de Surinaamse cultuur moet doorgaan, niets anders dan een verzameling van los van elkaar staande culturen meegebracht door de diverse etnische groepen welke ons volk uitmaken.
Afgezien van enkele gebrekkige pogingen is het nog steeds niet gekomen tot een grote smeltkroes, een combinatie van culturen.
Waarschijnlijk moet dit groeien en het neemt tijd maar er moeten wel doelgerichte pogingen in deze richting worden genomen want ook ons volk moet hierdoor een stimulans krijgen om te groeien tot dit: één volk.
Het is immers niet toevallig dat velen onder ons, en niet in de laatste plaats de beleidmakers, altijd spreken over de bevolking en niet over het volk.
Dit land is nooit een volksplanting geweest; de koloniale heersers die de slaven en contract arbeiders hier naar toe brachten deden dit uitsluitend uit een economisch belang.
Over de toekomst van deze bekommereden de heersers zich niet; zijzelf vetrokken na enige tijd weer richting uropa om volop te gernieten van de opbrengsten van de plantages.
De overigen die er reeds eerder waren, de Indianen en Joden en zij die erna kwamen, de Chinezen, Libanezen, etc.hebben ook niet die behoefte gevoeld om te komen tot de reeds eerder aangehaalde alesomvattende Surinaamse cultuur.
Het respect voor godsdienst van de ander is aanwezig; Goddank!
De eerlijkheid gebied echter om direct erbij te zeggen dat dit voornamelijk zo is omdat wij door de geringe bevolkingsdichtheid en de enorme afmetingen van dit land ook geen bedreiging voor elkaar vormen.
Het zou waarschijnlijk een compleet andere situatie zijn indien ons land veel kleiner was en bv. 20 miljoen inwoners zou hebben!

Aan ons is het gelegen
Willen wij als waarachtige Surinamers een beter land dan nu voor het nageslacht achterlaten dan is het de hoogste tijd dat deze generatie, die het over enige tijd en sneller dan de meeste van ons denken gaat overdragen, terdege beseft dat de tijd dáár is om een aantal veranderingen door te voeren.
Dit zijn natuurlijk allemaal uitdagingen en vereisen moed en idealisme.
De voornaamste hierbij zou wel eens kunnen zijn, het besef en toepassing van fundamentele waarden.
Waarden waarbij het gezin centraal staat en waar zelfrespect en respect hoog in het vaandel geschreven staan; waar ethiek en moreel de bindende elementen zijn.
Het besef dat het veel minder belangrijk is waar wij vandaan komen maar vooral wat wij zijn: trotse Surinamers die zich niet méér dan een ander volk voelen maar zeker ook niet minder.
Dat wij in dit land land zijn om er te blijven, in voor-en tegenspoed en bovenal, dat wij de toekomst in eigen hand hebben want ook hierbij geldt:
Alles is door God gegeven, aan ons is het nu gelegen!