De Regeringsverklaring
In de regeringsverklaring gepresenteerd door president Venetiaan in De Nationale Assemblee op 15 november 2000, neemt het Onderwijs zondermeer een prominente positie in; zodanig, dat er de meeste aandacht van alle ministeries aan besteed wordt!
En terecht; immers Onderwijs is de belangrijkste pijler waarop de toekomstige ontwikkeling van ons land op gestoeld zal moeten zijn.
Ook wordt er moedig een accentverschuiving aangegeven naar onderwijs in de productieve sectoren terwijl er een curiculum-vernieuwing (inhoud van de te onderwijzen vakken) in het vooruitzicht wordt gesteld.
Het is daarom des te droeviger te moeten constateren dat er van al die voonemens tot nu toe, met bijkans slechts een jaar te gaan tot de verkiezingen, vrijwel niets terecht gekomen is.
Voor de aandachtige lezer die dit mischien toch wel een te pessimistische benadering vindt: sla er de regeringsverklaring maar op na en check met het Ministerie van Onderwijs hoever ze met de uitvoeren van al die voornemens zijn!
Door het ontbreken van daadkracht op het stuk van, in ieder geval het onderwijs om de mooie woorden in daden om te zetten, is het duidelijk dat dit onderwijs een bijzaak is voor de regering en aldus is de vorming van een nieuw generatie Surinamers ook tot bijzaak verworden.
Welke politicus maakt zich nu druk als de schoolbus niet rijdt omdat er weer een miljoenen SRD achterstand in de betaling van de bushouders is ontstaan of wanneer er weer een zoveelste inbraak in een school is gepleegd?
Wanneer er op het einde van het schooljaar weer blijkt dat de resultaten bar slecht zijn en wij steeds verder van aansluiting bij het internationale hoogstaand onderwijs geraken?
Wanner de BVL wekenlang staakt zonder dat de hoogste man in het land zich er mee bemoeid als blijkt dat de Minister van Onderwijs faalt om enig schot in het oplosen van de zaak te brengen?

De onderwijs-vakbonden
Suriname is reeds 35 (!) jaar in een ijzeren wurggreep van de onderwijs-vakbonden die met de regelmaat van de klok menen te moeten opkomen voor hun, meestal financiele, eisen waarbij het onderwijs gefrustreerd en vaak zelfs lamgelegd wordt.
Het is geenzins de bedoeling deze bonden het recht om op te komen voor de belangen van de leden te betwisten maar het ironische is natuurlijk wél dat juist degenen waar het in het onderwijs in de eerste plaats om gaat, de leerlingen en studenten, altijd letterlijk het kind van de rekening worden!
Het is na al die jaren wel overduidelijk dat de overheid noch de bonden er maar in slagen om díe continuiteit en rust in het onderwijs te garanderen, nodig voor de gestage kwaliteitsverbetering hiervan.
Ook is het, als in elke sector van dit land, dat binnen het onderwijsveld de situatie volkómen verpolitiseerd is en vele voormannen van deze bonden duidelijke politieke aspiraties hebben gehad én hebben, waarbij er niet voor terug wordt gedeinzd om de leerlingen en studenten, toevertrouwd aan hun zorg, als troefkaart in te zetten in het politieke steekspel.
Hoeveel opportunisten aangesloten bij vakbonden hebben hun leiding-gevende functie hier in niet gebruikt of beter gezegd misbruikt, om zich zelf in goedbetalende politieke functies te manuvreren?
Terwijl men dan vaak de mond vol heeft over het belang van het onderwijs en in het verlende hiervan het kind, wordt er maar al te vaak een zeer kortzichtige en egocentrische houding aan de dag gelegd.
Wat valt er bv. te denken van het feit dat de leerkrachten vergaderen onder schooltijd, iets wat van oudsher juist buiten de schooltijd gebeurde?
Schandaliger kan het haast niet!

Elders in de wereld
Het heeft geen missen; in landen die een snelle ontwikkeling op vooral het economische vlak doormaken, wordt er door de overheden zwaar geinvesteerd in het onderwijs; en dat niet allen financieel.
De betrokkenheid van onderwijzers, leraren en docenten alsmede van de ouders is van cruciaal belang hierbij.
Niet te verwonderen overgens want zonder dit zou er met alle geld van de wereld niet veel van terecht komen.
De taak van onderwijzer, leraar en docent dient niet slechts gewoon een job te zijn maar een missie, waarbij de vorderingen en het slagen van de leerlingen en studenten onder de directe verantwoordelijkheid van deze vallen.
In China bv. betekent falen van slechts een kleine groep leerlingen of studenten een zekere degradatie van de onderwijzer of leraar!
Leerkrachten die er de kantjes vanaf lopen worden daar door de schooldirecteur onmiddellijk de wacht aangezegd!
Het aanzien van de school wordt bepaald door het presentage geslaagde leerlingen dat elk jaar wordt afgeleverd.
Ook het belang van goed-werkende ouderverenigingen, die samen met de opvoedkundigen werken aan de verbetering van het niveau van de leerlingen en studenten, wordt zwaar gestimuleerd door het Minsterie van Ondewijs en Wetenschappen zoals deze in het buitenland vaak heet.
China, Taiwan en Zuid Korea zijn de landen met de snelst groeiende economie ter wereld.
Groeicijfers die daar gehaald worden doen vele beleidmakers uit het Westen naar adem happen.
Het onderwijs daar gunt ons een blik op het karakter van deze volkeren, op de ijver, de offervaardigheid en het doorzettingsvermogen waar ook hun economisch succes, mogelijk naar toe te voeren is.
In de staat Florida in de V.S moeten de leerkrachten op gezette tijden ook aantonen de leerstof zelf tot in de puntjes te beheersen en dit ook op de juiste manier te kunnen overdragen.
Logisch overgens, waarom zou men van de leerlingen en studenten eisen dat die d.m.v. repetities, schoolonderzoeken en examens hun kunnen moeten aantonen en de leerkrachten ook niet regelmatig testen?
Om in onze regio te blijven, Chili die in een betrekkelijk korte tijd de sprong van onwikkelingsland naar ontwikkeld land heeft gemaakt en op voet van gelijkheid met de NAFTA parreert, heeft dit niet in de laatste plaats te danken aan de investeringen gepleegd. in het onderwijs!

Ombuiging
Neen, op deze zelfde voet doorgaan in het onderwijs zal fataal blijken te zijn en zal geen kundige Surinamers opleveren om dit land op te stuwen in de rij der naties.
Als regeringen steeds maar verkondigen dat de jeugd de toekomst van de natie is moet dit worden onderbouwd door díe condities te scheppen dat zij in alle rust onderwijs moeten kunnen genieten.
Immers, veel eerder dan de meesten onder ons vermoeden zullen zíj de leiding van dit land op alle fronten overnemen en zij dienen zodanig daartoe te zijn toegerust dat dit de beste kans van slagen heeft.
Het moet aan ons allen aan gelegen zijn om op de meest korte termijn díe verandering te bewerkstelligen waardoor het Surinaamse onderwijs regionaal- en daarbuiten weer die befaamde plaats krijgt welke het decennia terug wél had.
Hiervoor is een samenwerking tussen Overheid en opvoeders (leerkrachten en ouders) onontbeerlijk.
Het is heel dringend gewenst dat bij de as. verkiezingen welke reeds om de hoek zijn, de samenleving de keuze maakt voor diegenen die niet weer slechts met woorden en veel fanfare propaganda van de politieke podia rondstrooit maar op degenen die een onderbouwd plan presenteren hoe dit onderwijs-mijnenveld op constructieve wijze gaat worden aangepakt en wie de job gaat klaren.
Laten we nu eens eindelijk het onderwijsbeleid daadwerkelijk ombuigen zodat de horizon van de toekomst niet verloren gaat!
Schoolresultaten met elkaar vergelijken; laat de directeur met de minst geslaagde leerlingen komen verklaren waar zij falen aan ligt
Beloon die met de meest geslaagde leerlingen of studenten dan ook wel met bv. een extra maand salaris.
Neem maatregelen tegen onderwijzers die te vaak “ziek” zijn
Zet goede huisvesting neer bij de scholen en eis van de directeur dat hij daar woont zodat de directe betrokkenheid van deze met “zijn” school vergroot wordt.
Bouw garanties in bij studenten die op kosten van de belastingbetaler verder studeren in het buitenland zodat deze na voltooiing van de opleiding tenminste voor een bepaalde tijd hun krachten aan- en in dit land komen geven.
Stimuleer het functioneren van ouderverenigingen om de betrokkenheid van de ouders bij het rijlen en zijlen van hun kroost op de school te vergroten.
Onderewijsbonden: lever ook een bijdrage bij het vergroten van de inbreng van de onderwijzers en leraren in het beleid mbt. het onderwijs; hanteer het actiemodel waarbij dit onderwijs ontwricht wordt slechts als het absoluut alleruiterste middel en ontdoe u van degenen onder u die slechts de bond als een springplank naar een positie voor eigen gewin misbruiken.
Overheid, beloon de ondewijzers goed want voor de onderwijzers geldt net als voor de gezagdragers, het volgende:
De goede onder hen kan je nooit te veel betalen. Aan de slechten is elke bestede cent, er één teveel!