De kunst van dekolonisatie is om herkolonisatie te vermijden.

De onderhandelingen voor de lonen van de werkers binnen het overheidsapparaat zijn weer publiekelijk aan de orde. Dit gebeurt natuurlijk omdat zij de grootste groep werkers zijn van het land en omdat historisch dit gegeven geleid heeft tot enorme politieke invloed. Helaas heeft dit eerder geleid tot chantage lonen en politieke afhankelijkheid dan tot een structurele bepaling van loonverhoudingen gebaseerd op markt en productie.

Een typisch verschijnsel is altijd de onderhandeling in het jaar voor een verkiezing en het jaar na een verkiezing. Dit zijn namelijk de momenten waaruit munt geslagen kan worden voor de politiek en de vakbeweging en waar zij het grootste algemene belang hebben. Niet de nationale ontwikkeling en niet de ontwikkeling van onze mensen, maar de vraag: hoe zorgen we ervoor dat ze op ons stemmen? geldt voor zowel de vertegenwoordigers van de regering als die van de vakbond.

Een aantal vreemde zaken zijn het gevolg. Wat betekent het dat de president van de Centrale Bank de hoogte van de loonsverhogingen bepaalt? Niets minder dan dat de monetaire stabiliteit zeer afhankelijk is van de lonen van het ambtenarenapparaat.
Wat betekent het dat de minister van NH een bepalende stem heeft en zegt dat de lonen niet te hoog mogen worden, want anders gaan de buitenlandse investeerders weer weg? Dat ons beleid bereid is goedkope arbeidskrachten te leveren voor buitenlandse ondernemingen en de hoogte van onze lonen dus mede bepaald wordt door buitenlanders. Wat betekenen deze zaken voor de arbeiders? Dat hun lonen niet voortkomen uit de echte arbeidsvraag, markt en productie, maar kunstmatig gebruikt worden voor politieke doeleinden. Dit terwijl hun arbeid ervoor moet zorgen dat onze jongere generaties geschoold en gevormd worden, dat wij over de diensten beschikken die onze productie moeten ondersteunen, dat wij gezondheidszorg kunnen krijgen en nog veel meer.

Een minimum loon vraagstuk zal dus alleen uit echte arbeid en productie voortkomen.