Make my day.
Dirty Harry, de doortastende detective uit San Francisco in California, die met behulp van zijn machtige revolver, Magnum 44 eigenhandig orde op zaken stelt door schoon schip te houden onder het geboefte van deze stad, kennen natuurlijk alle film-liefhebbers!
“Go ahead…..make my day” (ga je gang… doe me het genoegen) komt hees over zijn lippen om de zoveelste crimineel die hij onder schot houdt alle moed te ontnemen om zelfs maar een poging tot ontsnappen te wagen.
Doet deze het desondanks toch dan is zijn lot zo goed als bezegeld en zal de body bag (lijken-zak) er aan te pas moeten komen.
Het is duidelijk dat het hier niet om de werkelijkheid gaat maar om pure fantasie, ontsproten uit het brein van een knappe scenarioschrijver.
Desondanks gaat er van de films over Dirty Harry wel een krachtige boodschap uit: maak geen grappen met de wet; overtreed je de regels dan zal dit je lelijk opbreken want de sterke arm waakt over het wel en wee van de burgers en treedt op zonder aanziens des persoons!

Tussen de Corantijn en Marowijne
Het veilige Suriname van weleer, waar het goed toeven was, kennen de jongeren slechts van verhalen.
Alleen de ouderen onder ons weten nog van de tijd dat diefijzer voor de ramen en deuren van huizen totáál onbekend was; dat je bij het verlaten van de woning gewoon de deur achter je dicht trok of zelfs op een kier liet staan, zonder je er zorgen over te maken of de huisraad bij terugkomst nog wel in dezelfde staat zou worden aangetroffen!
Hoe anders is het nu….in Suriname anno 2004 zijn de woonhuizen in ware bunkers veranderd van waaruit de bewoners vaak angstig de omgeving “scannen” of er wel ergens onraad dreigt.
De vroegere geruststelling over de aanwezigheid van honden is reeds jaren geleden een farce gebleken; deze worden immers vaak genoeg vergiftigd door de onverlaten.
In de beklemmende stilte van de nacht staat dan ook menige huisgenoot op voor een controle of alles nog in orde is.
Er is geen politieagent of zelfs een surveillance in zicht te bekennen, behalve natuurlijk als je in de gelukkige omstandigheid verkeerd om in een gegoede buurt te wonen waar de bewoners een particulier bewakingsbedrijf kunnen bekostigen voor de bewaking van deze.
Het land is in paniek want de onderwereld slaat dagelijks op vele plaatsen toe; of het nu berovingen, verkrachtingen, inbraken en zelfs moorden betreft.
Statistisch bekeken is er reeds jaren een opgaande trend en de Zonen van Hermandad schijnen er geen gepast antwoord op te weten.
Tegenwoordig lijkt een belangrijke taak van het onderbemande politieapparaat onofficieel te zijn afgestoten; nl. het patrouilleren in de woonwijken.
Waar vroeger de agenten in alle wijken van het toenmalige Paramaribo, weliswaar veel kleiner dan nu, met de regelmaat van de klok hun ronde te voet of per fiets deden, gebeurt dit heden tendage niet meer en wordt dit zoals hierboven reeds gezegd, aan anderen overgelaten.
Trouwens, welke agent zou je nu nog op een fiets krijgen om zoiets te doen?
Hij of zij zou het gewoonweg opvatten als een persoonlijke aanslag op de waardigheid, kenmerkend voor de valse schaamte die velen van ons hebben zodra het werk van een, naar onze maatstaven, afwijkende soort betreft!
In tegenstelling tot het bovenstaande worden er echter juist gèèn taken afgestoten die reeds lang door andere authoriteiten moesten worden gedaan, zoals de auto- keuring en het afnemen van verkeersexamen en verstrekken van rijbewijzen.
Ook het bewaken van de zg. hoogwaardigheids-bekleders is een taak die totaal niet onder het normale politiewerk valt.
Indien de agenten voor al deze taken zouden worden vrijgemaakt heeft het korps er direct zo’n 120 man erbij die dan elders in het korps op zinvolle wijze kunen worden ingezet.
Er is natuurlijk wel het een en ander aan de hand met ons politiekorps.
Gebrek aan de meest elementaire zaken z.a. deugdelijk, op het zware politiewerk afgestemd vervoer, communicatie apparatuur, de juiste wapens, informatie over preventiviteit van misdaad, en mischien ook de juiste leiding in het algemeen.
Hierbij komt nog bij zoals de korpschef laatselijk impliciet stelde, dat het korps geinfiltreerd is door corrupte en/of criminele elementen.
Met dit laatste wordt er overgens geen open deur ingetrapt; het is een publiek geheim dat niet iedere politieagent brandschoon is.
Wie kan wie nog vertrouwen binnen het korps?

Viribus Audax
“Manmoedig door innerlijke kracht”; inderdaad, de oprichters van het vroegere roemruchtige korps hadden duidelijk begrepen dat werkelijke moed en gezag geen puur uiterlijk vertoon inhoudt doch vanuit een innerlijke uitstraling van de leden van het korps moest komen.
Daarom was en is nog steeds de training die de jonge recruten moeten ondergaan ook zeer gedegen; menig buitenlands korps kan er met recht jaloers op zijn!

Mischien moet daarom het onvermogen van het korps om een adequaat antwoord te geven op de criminaliteit in haar vele facetten, ergens anders en niet fundamenteel bij haar gezocht worden.
Net als vrijwel alle entiteiten in onze samenleving, is ook dit korps het slachtoffer geworden van het alom aanwezige kankergezwel : de politiek.
Ons land zit reeds decennia lang opgescheept met ministers van Jusitie en Politie die niet het flauwste benul hadden (hebben) wat hun job werkelijk inhield (inhoudt).
Tegenwoordig hebben wij er één die constant met praatjes de samenleving tracht gerust te stellen dat hij heel hard bezig is een oplossing voor de schrikbarende criminaliteit te zoeken; het is tot nu toe echter loos gepraat gebleken.
Hij was mischien vroeger wel een gekwalificeerde troubleshooter (probleemoplosser) bij de vakbeweging maar van een minister in deze functie worden er meer- en andere kwaliteiten verwacht.
Immers, wat moeten we van een minister denken die niet eens in staat schijnt de leden van de Rechterlijke Macht behoorlijke bescherming te garanderen en reeds 4 jaar lang faalt een duidelijke voordracht te doen voor de benoeming van een Procureur Generaal?
Eén die niet begrijpt dat er niet slechts curatief maar vooral prefentief moet worden opgetreden bij de indamming van de om zich heen grijpende misdaad?
Dat het structureel terugdringen van criminaliteit in beginsel een sociaal maatschappelijk probleem is en als zodanig moet worden aangepakt?
Niet veel; zal de aandachtige lezer wel opmerken maar deze minister is tenslotte veranwoordelijk om het justitieel en politioneel apparaat zodanig uit te rusten dat deze beide op juiste wijze de, hun bij wet toegemeten, taken adequaat kunnen uitvoeren.
Excuus zoeken lost de problemen niet op maar vertraagt slechts de oplossing; immers hier is succes de enige maatstaf en maakt al het andere totaal onbelangrijk.
Slechts resultaten tellen als het om criminaliteits-bestrijding en algemene veiligheid gaat, Meneer de Minister!

Verkiezingen 2005
Ongetwijfeld zullen criminaliteit en veiligheid zeer belangrijke issues zijn bij de komende verkiezingen.
Díe politieke partij of combinatie welke een gedegen, goed onderbouwd plan kan presenteren om de criminaliteit in het algemeen en de harde criminalitiet in het bijzonder, significant terug te dringen maakt, indien de samenleving warm voor dit plan gemaakt kan worden, een goede kans de verkiezingen te winnen.
Een plan waarin niet slechts de opsporing en eventuele vervolging een centrale plaats innemen maar ook andere aspecten.
Zoals maatschappelijke hervorming waardoor jongeren die anders aan de zelfkant van het leven terecht zouden komen op de juiste wijze kunnen worden opgevangen en begeleid op de weg om een werkelijke aanwinst voor de matschappij te zijn.
Verder het terugbrengen van het algemene veiligheidsgevoel, zichtbaarheid van de politie, etc, etc.
Maar aan de andere kant… plannen maken is één, uitvoeren vaak een totaal ander iets!
Hoeveel is er bv. terecht gekomen van het ambitieuze, reeds eerder genoemde regeerprogramma, van de Regering Venetiaan?
Indien dit gelegd wordt naast wat er werkelijk tot stand is gekomen zal men maar tot één conclusie komen; bitter weinig!
Naast alle plannen hoe goed dan ook, zullen zich ook díe personen moeten aandienen die spreken tot de verbeeldingskracht van dit volk; personen die aantoonbare capaciteiten hebben om de job te klaren.
Mannen en vrouwen, patriotten in hart en nieren, die duidelijke en klare taal spreken, die voorgaan in het geven van het goede voorbeeld, vertrouwen kunnen wekken, bereid en in staat zijn zelf het hardst te werken.
Vele voelen zich geroepen maar zij dienen te begrijpen dat zij eerst moeten zaaien op vruchtbare bodem om tenslotte te kunnen oogsten in overvloed.
Die zijn degenen die het woord verstaan.
Wie oren heeft om te horen, die hore.