Ik heb de gewoonte oude stukken, kranten, boeken, video’s, etcetera  jarenlang te bewaren om ooit eens te gebruiken als naslagwerk.
Onlangs bladerde ik door wat oude papieren en kwam tot de onthutsende ontdekking dat ik nu reeds bijkans 17 jaar op regelmatige basis stukken over politiek en ideëen hoe het, naar mijn mening althans, beter zou kunnen gaan in ons land in de locale media publiceer.
Ik merkte ook dat als de data bijgewerkt zou worden, vrijwel alles uit 1990 zonder meer van toepassing zou kunnen zijn anno 2007.
Dat zette me toch wel even aan het denken….
Legt al dat geschrijf van mij en dat van anderen dan echt geen zoden aan de dijk?
Blijkbaar in ieder geval niet bij degenen die dit land al zo lang leiden.
Nog steeds dezelfde gezichten, sommigen zelf van vér daarvoor, midden jaren vijftig, zestiger, zeventiger jaren….
Ik kwam ook een foto van president Venetiaan uit 1956 tegen toen hij net geslaagd was van de AMS.
Hij was jong en zag er strijdvaardig uit; niet iemand die zich knollen voor citroenen liet verkopen.
Wat is er van al die revolutionaire idealen van toen overgebleven, vroeg ik me af.
Ik kwam ook een foto-collectie uit het Suriname van weleer tegen met foto’s uit de 19de- en begin 20ste eeuw.
Wat zag alles er vredig en charmant uit; of het echt zo was waag ik echter te betwijfelen want er was ook bijzonder veel armoede en als je arm was maakte je geen schijn van kans in die tijd.
Ook toen was dit land een verarmde kolonie die slechts geld kreeg als er wat uit de begroting van het toenmalige Nederlands Indïe overbleef
Ik ben nog vele uren bezig geweest die dag en besefte op het eind dat in gedachten verzonken zijn over het verleden, anders dan uit een beetje nostalgie, zinloos is.
Het leven gaat voort en wat telt is de toekomst; immers aan wat al gebeurd is kunnen we geen zier veranderen maar de toekomst daarentegen ligt in onze handen en op ons komt het uiteindelijk aan!
Ach dacht ik zo; als Surinamers eens konden beseffen dat  wij vooruit moeten, dromen over de toekomst en bovenal er daadkrachtig naar toe werken.
Inderdaad; alleen schrijven over al het mooie wat zou kunnen, brengt moesje tenslotte niet naar Parijs.
Ik ben dan ook van plan om op korte termijn alle rechtgeaarde landgenoten uit te nodigen om samen met mij een spannende reis te ondernemen.
Ik ben ervan overtuigd dan in ieder geval de jeugd meegaat; het is tenslotte hun toekomst, het avondtuurlijke zit ze in de genen en het vuur in hun is onuitblusbaar.
We kunnen dan zo eindelijk een  stoffig hoofdstuk uit onze geschiedenis afsluiten en een nieuw boek openen waarvan de bladzijden nog onbeschreven zijn.
Het oude heeft dan afgedaan en wat de toekomst brengt ligt aan ons; als ik, en met mij anderen, deze uitdaging aan de natie doe, wie heeft er de moed om niet mee te gaan?
 

©KURT JESSURUN
15 aug. 2007

Ik behoor niet tot de fanclub van deze regering; dat zal voor een ieder wel duidelijk zijn.
Hierin sta ik niet alleen want volgens de laatste opiniepeiling geeft het overgrote deel van dit volk hun een dike onvoldoende over het tot nu toe gevoerde beleid.
Je vraagt je wel af hoe het komt dat deze bewindvoerders zo zeldzaam hardleers zijn; ligt het aan kwaadwilligheid, domheid of aan een totáál onvermogen?
Wie zal het zeggen maar feit is wel dat ze op vrijwel geen enkel stuk er iets goeds van brouwen getuige de constante miskleunen.
Of we het nu hebben over de president, die blijkbaar geen énkele boodschap voor de natie heeft, tot de ministers waarvan sommigen een beleid voeren welke op z’n zachtst gezegd aan corruptie grenst; krachtige- en positieve wapenfeiten kunnen er helaas niet vermeld worden.
Neem onze economie bijvoorbeeld; aan een beleid op dit stuk, zo het er is, kan geen touw vast geknoopt worden, alle mooie praatjes ten spijt.
Als ik nu, net als de trouwe lezers van de rubriek Internationale Kapitaalmarkt, moet vernemen dat men ondanks de harde lessen op dit stuk, aan een wildvreemd Chinees bedijf zonder enige ervaring op het gebied van de bosbouw vele tienduizenden ha. in concessie heeft gegeven dan voel ik echt een razernij in me opkomen.
Vooral als blijkt dat men [het Chinees bedrijf] pas met deze concessie in de hand, liquide middelen (geld) gaat zoeken voor de financiering ervan!
Dit kan, zoals de schrijvers van deze rubriek aangeven, ons weleens duur te staan komen en uiteindelijk betalen wij het gelag, nadat een ieder van de bij deze deal betrokken spelers hun deel hebben gehad.
Gelukkig dat de Jethoes [schrijvers van de Internationale Kapitaalmarkt] zo opmerkzaam zijn want van deze regering met hun zogenaamde transparantie horen we dit nooit!
Wij geven wél voor de zoveelste keer uit handen wat we zelf kunnen verwezelijken; blijkaar is de klap die we op de neus gehad hebben met de Cambior-deal niet genoeg en staan weer toe dat deze bewindvoerders dit volk een zoveelste loer draaien.
Er gaat met deze deal, net als bij die bij Cambior, veel geld verdiend worden maar niet door Moesje, Paé, Mai en zeker niet  door zij die straks dit land zullen overnemen.
Het blijkt weer ten overvloede dat dit wat zich nu beleid noemt, geen enkel vertrouwen in eigen kunnen van Surinamers heeft en zich tevreden stelt met de kruimels die uit deze deal zullen voorkomen.
Dit soort bedrijven vernietigd de natuur en wij ontberen  controle-mechanismen op elk gebied om ze aan regels te kunen binden.
Goeie genade; we gaan naar de bliksem als we niet uikijken en ik roep daarom de leden van De Nationale Assemblee op deze zaak zeer grondig uit te zoeken en haar veto erover uit te spreken.
Als ze niet goed begrijpen wat voor smerig spel er wordt gespeelt, laten ze twee tickets voor de Jethoes sturen zodat deze het  hun kunnen komen uitleggen!
Dit is geen schande, de materie is moeilijk en niet direct voor een ieder te begrijpen. Bovendien zijn dit onze eigen experts op hetgeen zich op de internationale kapitaalmarkt afspeelt.
Assemblee-leden, laat ook deze grens niet overschreden worden; we geven alles wat onze kinderen van ons moeten erfen steeds maar gratis weg.
Denk eraan dat de rekening die door u betaald gaat worden in 2010 heel hoog gaat blijken te zijn als u niet werkt voor zij die u daar hebben gezet!
 

©KURT JESSURUN
08/09/2007

Velen onder ons, niet in de laatste plaats uw columnist, zeggen al een tijdje dat ons land, aan het begin van deze eeuw, op een kruispunt is beland.
Er moeten harde keuzes worden gemaakt, welke opoffering van ons zullen vergen om de toekomst van dit land en onze kinderen veilig te stellen
De realiteit is echter dat niet alleen Suriname maar de hele wereld, waarvan wij onderdeel uitmaken, op een kruispunt staat.
Eén waar er beslissingen moeten worden genomen om de komende decennia het hoofd te bieden aan de vele uitdagingen die op de mensheid afkomen.
We hoeven hierbij slechts te denken aan  het effect van de “Global Warming” waarbij, door stijging van de temperatuur, de zeespiegel aanmerkelijk kan stijgen en hierdoor overstromingen- en andere rampen eerdere regel dan uitzondering zullen worden.
Maar er is méér;  het opraken van de aardolie-reserves, het sterk toenemend wapengeweld, het uitbreken van ongekende epidemiëen welke enorme aantallen slachtoffers kunnen eisen, enzovoorts, enzovoorts.
Dit alles is echt niet een”ver-van-mijn-bed” show zoals velen onder ons wel denken.
Ze beseffen bijvoorbeeld niet dat door de sterke stijging van de zeespiegel, de gehele kustvlakte waar 95% van onze bevolking woont, onder water zal geraken als we niet reeds nu beginnen na te denken over te treffen maatregelen!
Er is dus werk genoeg aan de winkel; oplosingen voor deze uitdagingen zal niet komen door, zoals onze cultuur is geworden, dagenlang slap te kletsen op seminars, workshops en lezingen maar door juist daadkracht te tonen.
We moeten als Surinamers nú een paar voornemens met z’n allen maken en hoeven daarvoor écht niet te wachten tot 31 december aanstaande.
De politiek zoals we die kennen heeft ons te veel verdeeld en de leiders zijn niet in staat deze samenleving te mobiliseren en bij elkaar te brengen.
Terwijl we druk bezig zijn met elkaar te kissebissen tracht Frankrijk zich meester te maken van een groot stuk van ons teritoir, blijven de multinationals dit land leegplunderen met goedkeuring van de machthebbers en groeit de Chineze- en Braziliaanse volksverhuizing ons boven het hoofd!
Zelfs een leerling van de lagere school kan dit rijtje nog aanmerkelijk aanvullen.
Men houdt ons voor dat het goed gaat met de economie maar ik trap geen open deur in door te stellen dat de gemiddelde Surinamer daar bitter weinig van merkt.
Landgenoten, denk na over uw bijdrage om dit tij te keren en weiger te accepteren dat wat niet in het voordeel van ons land is en in het verlengde daarvan, voor u en uw gezin.
Maak vandaag nog een voornemen om te breken met “business as usual”; eis van de politici concrete zaken voor de vooruitgang van de natie en welzijn voor u en uw gezin.
Bereidt u zich echter vooral voor op het nieuwe dat komen gaat want ik ben er van overtuigd dat als we de juiste keuzes maken en de mens hierbij centraal stellen, de Surinamer dé spil is waarom alles gaat draaien en kan dit land binnen een relatief korte tijd tot één van de welvarendsten ter wereld behoren.
Mijn lijfspreuk is immers: “If you can dream it, you can do it” (als je erover kan dromen, dan kán je het doen); ik hoop van harte dat het ook de uwe kan zijn!

01/09/2007

Het einde van het schooljaar is nabij en de vacantie reeds in zicht.
Zoals reeds jaren het geval is, varieren examen-resultaten van slecht tot bar slecht en het aantal zittenblijvers is vaak genoeg onacceptabel hoog.
Worden mischien de leerlingen en studenten steeds dommer of zijn er toch andere aanwijsbare oorzaken mogelijk?
Als opeenvolgende regeringen stellen dat de jeugd de toekomst is, hebben ze absoluut gelijk; als we echter kijken wat ze op het stuk van verbetering van het onderwijs hebben gepresteerd kunnen we concluderen dat dit allemaal gezwets in de ruimte is geweest.
“Put your money where your mouth is” zegt men in de Verenigde Staten hetgeen zoveel betekent  als “voeg de daad bij het woord”.
Het is nu eenmaal onvoldoende als men in een regeringsverklaring met mooie volzinnen de goede voornemens op dit stuk kenbaar maakt zonder een gedegen plan voorhanden te hebben om ons onderwijs die volwaardige plaats te geven die het vroeger had.
Ach, dit alles zijn we reeds jaren gewend van onze politici maar de vraag is hoe lang we dit allemaal nog zullen accepteren.
Ik vertel natuurlijk niets nieuws als ik stel dat wat we nu hebben aan beleidsmakers ook geen zier van die goede voornemens terecht zullen brengen.
Díe taak zal toebedeeld worden aan de nieuwen die na dit rampzalig beleid zullen aantreden.
De leerlingen en studenten zijn echt niet dommer geworden; waarschijnlijk hebben ze een véél beter idee van hoe de wereld in elkaar zit dan toen ik naar school ging, jaren terug.
Wat ze nodig hebben zijn aanmoediging, interessante leerstof en goede vooruitzichten op de toekomst.
We moeten onze onderwijzers en leraren goed toerusten voor de hun toebedeelde taak; immers, we leggen het lot van onze kinderen voor een belangrijk deel in hun handen.
Wilgo Valies heeft gelijk als hij stelt dat de beloning volstrekt onvoldoende is maar er is natuurlijk meer dat ontbreekt.
De onderwijsgevenden moeten bij voorbeeld ook getraint worden in moderne opleidings- en vormings-technieken en behoren een mentor voor de aan hun toevertrouwde leerlingen of studenten te zijn.
Als men constant leerlingen test, dan lijkt het mij dat ook zij moeten worden getoest of de leerstof wel op de juiste wijze wordt overgebracht.
Het belangrijkste is echter om goed vast te stellen wat we met ons onderwijs willen bereiken; dus hoe het de nationale doelen zoals de ontwikkeling, met de productie als centrale spil, kan ondersteunen.
Als we het erover eens kunnen zijn dat uitstekend onderwijs een van de top-prioriteiten van de komende regering moet zijn dan hebben we al een uistekend begrip waar onze toekomstige voorlieden naar toe moet koersen.
Want ook voor de vorming van onze kinderen geldt, zoals uw columnist al vaker heeft gezegd:” uit Gods hand gekregen, aan ons is het nu gelegen!
 

25/07/2007

Beleidsmakers houden er de onhebbelijke gewoonte op na om de mooiste verhalen op te hangen aan de samenleving!
In geur en kleur verteld men dan, vooal als de verkiezingen in aantocht zijn of als men weinig heldendaden heeft verricht tijdens de regeerperiode, wat Suriname allemaal niet in de schoot geworpen zal worden.
Altijd betreft het hele leuke dingen die voor het volk gedaan zullen worden en de grote deals die de staat ten deel zullen vallen.
Dit alles overgens zonder enige inspanning van de staat en de samenleving te vragen.
Zulke sprookjes werden reeds ten tijde van de regering Pengel verkondigd en deze trend zet zich tot de dag van vandaag onverminderd voort.
Voor wat deze regering betreft, komt dit voornamelijk uit de koker van  de Pertajah Lehur die ons reeds wist te vertellen dat een wazige investeerder uit Azië (van waar anders ?) een groot hotel in Para zou bouwen dat honderen miljoenen zou gaan kosten en waar Suriname flink aan zou verdienen.
Investerings-aanbiedingen komen van alle kanten op ons af, uit China, India, Taiwan; je hoofd tolt ervan.
Enige weken terug werden we ook “opgeschrikt” met een verhaal over een zogenaamde Emerald Investment Group die dik geld zou beleggen in allerlei sectoren.
Jammer genoeg is er heel weinig informatie over deze Emerald te vinden; een investeerder met zoveel blad, daar zou men toch wel wat van af weten, zou je zo zeggen.
Geen wonder dat minister Michael er zo terughoudend over deed toen hij hierover aan de tand door de journalisten werd gevoeld.
Om niet onder te doen  komt mevrouw Joella, vertegenwoordigster van ons land bij koningin Beatrix, als een donderslag bij heldere hemel aanzetten met weer een raadselachtige investeerder die het lieve sommetje van twee miljard Euro zomaar ineens in de Republiek wil stoppen.
Wat niet duidelijk is wat Joella in Den Haag te bespreken had met een Chineze groep; zou toch via “onze man in Beijing” moeten gaan, dacht ik zo…
Die relatie met de Holland China Economic Trade Promoting Organization  snap ik ook niet; de zoveelste ondoordringbare organisatie; mischien ter gelegenheid van deze deal uit de grond gestampt?
In ieder geval kent Google (zoekmachine op internet) ze niet.
We zijn blijkbaar te dom om niet door te hebben wat voor politiek spelletje deze Joella, met goed vinden van haar grote baas aan het spelen is; althans dat denkt ze.
Je wordt er niet goed van, denkt die mevrouw de ambassadeur dan werkelijk  dat we niet weten dat die Chinezen uit Beijing niet voor een gat te vangen zijn en dat ons hoofd geboord is?
Mischien moeten we al die miljarden die we kunnen krijgen, door ons land en onze ziel te verkopen, bij elkaar optellen en onder de 430.000 Surinamers verdelen; dan krijgt iedereen tenminste wat en worden we de moderne slaven in dienst van 100 investeringsgroepen!
Overgens, wat die Chineze allemaal niet van plan zijn in ons mooi landje; ik denk dat ik maar Mandarijns ga leren spreken, de toekomstige taal van Suriname!

De regering schijnt in een diepe winterslaap gesust door de mooie praatjes van de Franse ambassadeur die in alle toonaarden ontkent dat ze ook maar enige beheersdaad op ons grondgebied uitvoeren. Dit betekent echter niet dat de samenleving dit ook moet doen.
Wij beschikken nog niet over alle informatie en feiten, maar als wat hieromtrent beweerd wordt voor slechts 10% waar is, dan is dit al erg genoeg.
Niet zolang terug waarschuwde ik al om op te passen met gezamelijke oefeningen en verkenningen met Franse troepen op ons grondgebied.
Blijkbaar vonden de Fransen het niet nodig om in de door hun betwiste driehoek dit ook gezamelijk te doen!
Het is natuurlijk te hopen dat de ministers Santhoki en Fernald als eersten wakker worden maar gezien de twijfeldende uitspraken van deze laatste ben ik absoluut niet gerustgesteld.
Het is waarschijnlijk te veel gevraagd van de daadkracht van deze president om als eerste hier een initiatief te nemen en een daad te stellen maar wachten op de volgende regering kan wel eens te laat blijken te zijn.
Hierdoor zouden we voor de zoveelste keer achter de feiten blijken aan te lopen; opeenvolgende regeringen blijken er namelijk niet van doordrongen te zijn dat vanwege de enorme rijkdom van dit land alles- en iedereen er als vliegen op een taart op afkomen.
Er zijn talloze voorbeelden dat wanneer het om kostbare bodemschatten gaat, geen enkel land te vertouwen is. Om er maar een paar te noemen: de eeuwenlange uitbuiting door Nederland van de toenmalige koloniën, Nederlands Oost-Indie, Nieuw Gunea en Suriname; de kwestie van de zeegrens met Guyana welke nog steeds speelt; de invasie van de Verenigde Staten in Irak om zich te verzekeren van de olie-rijkdommen van dat land; het wegdragen van diamanten, uranium en andere delfstoffen door Franrijk en België in Afrika.
De lijst is lang en ik volsta hiermee maar om die Fransen op hun woord te geloven zou heel dwaas zijn en niet van enige realiteitszin getuigen.
Goede raad is duur maar ik hoop dat het besteedt is aan deze regering.
Neem voor de verandering het initiatief in deze kwestie; als we als Surinamers zeggen- en ervan overtuigd zijn dan de driehoek van ons is, begin er beheersdaden uit te voeren door bijvoorbeeld daar tot nationaal natuurgebied te verklaren vallend onder ons beheerssysteem.
We moeten geen onduidelijkheid bij niemand laten bestaan dat beide, door Guyana en Frankrijk, betwiste gebieden Surinaams grondgebied zijn en dat we bereid én in staat zijn er beheersdaden uit te oefenen.
Lijkt me dat hier voor onder anderen LBB, SBB en het Nationaal Leger een dankbare taak is weggelegd die aan talloze jonge Surinamers een uitdaging kan bieden.
Behoud van de twee genoemde gebieden voor ons land is een nationale zaak maar vereist wilskracht, daadkracht en resolute actie.
Praat ú Frans, Mijnheer de President?

                                                                                                                    
Vele landgenoten denken dat ons land slechts één schouwburg van enig kaliber rijk is; niets is echter mnider waar!
Ook in ‘lands vergaderzaal, De Nationale Assemblee, kan men van toneelstukken “genieten”; weliswaar van een zeer bedenkelijk niveau en veel van de acteurs komen vaak niet eens opdagen.
Maar ja, als het warm is en je niets te doen hebt kan je de tijd in een goed gekoelde ruimte doorbrengen en kijken wat de regisseur, zo hij aanwezig is, ervan terecht brengt met zijn acteurs.
Beste lezers, het klinkt mischien spottend maar het is de bittere waarheid.
Ons hoogste college van staat, waar regeringsbeleid getoest dient te worden, wetten moeten worden aangenomen en gedebateerd over het reilen en zeilen van ons land, doorstaat elke vergelijking met de schouwburg Thalia glansrijk. Daar wordt er echter professionele toneelkunst vertoond terwijl men in DNA niet verder komt dan een slechte klucht.
Immers dat is precies wat zich daar afspeelt en de samenleving is het beu; niemand schijnt zich ervoor te interesseren; hooguit nog minachting voor wat daar elke keer weer vertoond wordt.
Een coalitie en een voorzitter die de oppositie mondood proberen te maken terwijl deze elke gelegenheid te baat neemt de coalitie te dwarsbomen door geen quorum te verlenen.
Triester kan het haast niet; niet alleen dat het belang van ons land hiermee niet gediend wordt; sterker zelfs, het wordt regerecht ondermijnd en een grotere geldverspilling is nauwelijks denkbaar.
De irritatie van  de opposite is begrijpelijk maar hun actie nog steeds onterecht.
Immers, de arena waar je vecht is die vergaderzaal en niet de fractiekamer.
Door geen quorum te verlenen doe je precies hetzelfde wat de coaltie indertijd deed en het belang van het volk en de democratie wordt op deze wijze absoluut niet gediend.  Uiteraard dienen de leden van de coalitie te verschijnen want als er door de eerder genoemde reden niet vergaderd kan worden betekent het dat de coalitie ook geen donder uitvoert.
Aan de oppositie geeft ik het volgende mee: ga en vecht, al zet de voorzitter, die steeds meer dicatatoriale trekken vertoond, je er nog zoveel keren eruit. Weiger te gaan laat je dan maar eruit dragen door de politie.
Vecht voor het belang dat je zegt te verdedigen en laat zien dat je tanden hebt.
Wat de coalitie betreft heb ik slechts dit te zeggen:jullie zijn er niet om wanbeleid te gedogen, laat staan te verdedigen.
Er gaat veel mis momenteel; dit volk heeft er schoon genoeg van en eist dat haar belang gediend wordt door de personen die zij daar geplaatst heeft..
Leden van ons parlement, laat het niet zover komen dat de volks-vertegenwoordiging radeloos, het volk redeloos en het land reddeloos zijn.
Maar aan alles komt een einde; de rekening welke gepresenteerd wordt bij de volgende verkiezing gaan jullie écht niet kunnen betalen!

Velen zeggen het, weinigen doen het; de jeugd is de toekomst maar wie geeft daadwekelijk hier inhoud aan?
In ieder geval niet de politiek want als leiders jongeren niet voorbereiden tot overname is dat al een valse start.
De voorlieden beseffen vaak niet dat het moment dat ze overnemen ze zulks moeten beginnen te doen; immers, voor dat je denkt is de tijd dáár om de fakkel door te geven!
Politiek heeft echter een remmende werking op alles dus ook op dit; leiders willen aan het roer blijven tot dat de dood hun de aardse werktuigen uit handen slaat.
Het is meer dan ooit de tijd om de jeugd centraal bij de ontwikkelingen te stellen.
Er worden weinig kansen in eigen land geschapen voor  jongeren hetgeen tot gevolg heeft dat hun volledige potentie niet tot uiting komt.
We hebben waarschijnlijk reeds een generatie verloren omdat door het ontbreken van mogelijkheden, velen van hun dit land hebben verlaten of niet de juiste kennis hebben vergaard, buiten hun schuld om.
Om jongeren te behouden  zullen hìer zelf voldoende kansen geschapen moeten worden om ze niet zonder meer laten vertrekken.
We moeten hun ook aanmoedigen en behandelen zoals dat nu vereist is; om alleen maar kritiek uit te oefenen en ze als onmondige kinderen te behandelen past niet in deze tijd. Ze worden onderschat maar de jeugd weet vaak veel meer van communicatiemogelijkheden, computers en techniek af dan hun ouders.
Ook behoren ze een behoorlijke bagage aan morele- en ethische waarden en normen mee te krijgen want ouderen vergeten te vaak dat wat ze zaaien, ze ook zullen oogsten.
Dit land is, als we naar de bevolkingsopbouw kijken, een land van jonge mensen en het zou van wijsheid getuigen indien er door de volgende regering een overheidsbeleid wordt ontwikkeld dat deze jongeren ook inpast om in een periode van pakweg 5 – 10 jaar vollédig over te nemen.
Een land dat ontwikkelingen in de wereld wil bijbenen moet in een periode van 20 jaar nieuwe, jonge en dynamische leiders kunnen voortbrengen!
Dit alles begint uiteraard bij de vorming binnen het gezin en het onderwijs.
Binnen de context van dit artikel zou het te ver voeren om in details te treden maar toekomstig beleid moet zich richten op uitstekend onderwijs, recreatiemogelijkheden, goede- en voldoende werkgelegenheid en huisvesting, om slechts enige voorbeelden te noemen.
Om Suriname een draai van 180 graden te geven en op het pad van vooruitgang te zetten, is niet zo moeilijk als velen ons willen doen geloven.
Als goedwillende Surinamers, zeker zij die nu de laatste ronde ingaan, zich daadwerkelijk willen inzetten voor de jeugd dan is de toekomst van dit gezegend land zondermeer verzekerd en is er geen grens aan onze mogelijkheden.
God zij met ons Suriname, hij verheft ons heerlijk land!

25/06/2007

Foto’s / Collectie Familie Jessurun - Paramaribo - Hij is Surinamer, 19 jaar oud en nu al bevoegd een CRJ700 straalvliegtuig met een capaciteit van 70 personen te besturen.  Shane Jessurun rondde onlangs met succes een intensieve training op straalvliegtuigen af bij de US Airways group, een der grootste luchtvaartmaatschappijen in de Verenigde Staten, en is hierdoor ook de jongste piloot onder de bemanning.   Shane is geboren te Paramaribo in 1987 en zoon van Kurt en Monique Jessurun. Hij bezocht achtereenvolgens de Glenn Weisz-, de Christus Koningschool en het HAVO. Door de stakingen in 2004, die het onderwijs op die instelling volkomen ontwrichtte, waren zijn ouders gedwongen hem op de privéschool Alpha Max te plaatsen. De leiding van die school speelde het klaar om Shane binnen luttele maanden klaar te stomen voor een naadloze aansluiting voor vervolgonderwijs in de VS. In december 2004 vertrok Shane naar Florida,          USA, alwaar hij zijn opleiding tot Bachelors of Science(BSc) begon.  Vroeg in het voorjaar van 2005 begon Shane zijn vliegtraining en behaalde binnen 18 maanden achtereenvolgens zijn private, instrument, commercial en twin engine ratings.  Naast zijn hobbies, bodybuilding  en guitaar spelen, maakte hij goede vooruitgang in zijn college-opleiding, vloog veel in de Tampa Bay area (Florida) en naar de Bahamas en Mexico.  Hoewel hij nog niet in aanmerking komt om het ATP-examen te mogen afleggen, waarvoor je 23 jaar moet zijn en omdat hij nog geen respectabel aantal vlieguren in zijn logbook heeft staan, sollicteerde hij met veel durf toch bij vooraanstaande airlines. Hier worden normaliter zeer ervaren en oudere piloten aangenomen.  Na een uitgebreide selectieprocedure werd hij als jongste in een zeer selecte groep uitgekozen voor intensieve training op straalvliegtuigen bij de US Airways group. Aan het begin van een veelbelovende carrière gaat Shane vliegen in het noordoostelijk deel van Amerika, met uitzwaai naar Canada en het Caribisch gebied. “Hij is bijzonder gemotiveerd  en steekt zijn Surinamerschap niet onder stoelen of banken”, zegt vader Kurt, met gepaste trots. “Hij is een bescheiden, rustige jongeman die overal opvalt, niet alleen door zijn impossante fysieke verschijning maar vooral door de  kalmte welke hem eigen is.”  Volgens Jessurun kan Suriname lessen leren uit het verhaal van Shane, dat “indien daartoe in staat gesteld, jonge Surinamers voor niemand onder hoeven te doen, en dat in dit geval ook letterlijk geldt: the sky is the limit!” Hij vindt het meer dan noodzakelijk om in Suriname zèlf voldoende mogelijkheden voor jonge Surinamers te creëren zodat die hun dromen ten volle kunnen benutten, “tot voordeel van zichzelf én onze jonge republiek”.-.

BLA, BLA, BLA
 

Als je naar de volksvertegenwoordigers en beleidsmakers luistert, dan vraag je jezelf in gemoede af wat ze eigenlijk écht te zeggen hebben.
Bitter weinig; degenen die iets substantieel  te vertellen hebben zijn immers op de vingers van één hand te tellen.
Wat de overigen zeggen kan eenvoudig vervangen worden door, bla, bla, bla; niets dus.
Ze praten wel veel maar inhoudelijk stelt het bar weinig voor.
Zo ook de vice president, niet de eerste de beste zou je zeggen.
Die heeft blijkbaar een reis naar China nodig om tot de ontdekking te komen dat er gigantische ontwikkelingen zich daar voltrekken welke niet met Suriname te vergelijken zijn.
Een leerling van de 5^de klas lagere school had hem dat ook kunnen vertellen; come on, Vee Pee!
We zijn niet in een positie als land dat de president of vice president beleefdheidsbezoeken brengt; kost teveel geld.
Er moeten gewoon werkbezoeken met kleine delegaties worden gebracht die ons land (veel) voordeel opleveren.
Dan bedoel ik in dit verband niet ons land voor een slordige grijpstuiver te koop aanbieden aan de Chinezen om onze bossen leeg te komen roven.
Sardjoe is aan het rondtoeren als een toerist in China en tekent een paar overeenkomsten, welke in principe gebasseerd zijn op geld geven voor het níet erkennen van Taiwan.
Als onder versterken van de vriendschapsbanden wordt verstaan dat we aan de politieke leiband van China moeten lopen en een visa drukpers aan de praat moeten houden dan bedank ik wel voor deze vriendschap met een communistisch land.
Overigens, ondertekening had ook in de ambassade van dat land in Suriname gekund.
Ram Sardjoe zal na terugkomst natuurlijk een persconferentie beleggen en een fraai maar wazig verhaal maar met weinig diepgang komen ophangen; let maar op!
Onze samenleving heeft meer dan ooit grote behoefte aan oprechte politieke leiders die geen praatjes verkopen maar verantwoording van hun handel en wandel geven.
Hij zou er goed aan doen om die 15 personen delegatie te komen verantwoorden. Als hij de moed heeft ook vertellen wat het de staat heeft gekost en hoe Surinaamse bedrijven gaan verdienen bij het opzetten van het volkswoningbouw project en hoe al die Chinese bedrijven en personen zo makkelijk aan faciliteiten komen welke locale ondernemers en lands-kinderen niet- of heel moeilijk kunnen krijgen..
Ik zou nog lang kunnen doorgaan maar het is reeds gezegd, politiek zoals we die tot nu toe kennen is vooral veel:  bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla………..
God sta ons bij!!